Op de kop af 5 jaar wonen we vandaag alweer in Spanje! En het verveelt nog lang niet :-) We genieten nog altijd dagelijks van het fijne weer, de natuur, de cultuur, en niet te vergeten van de tapas, cerveza en vino!

 

 

Een weekje geleden lag hij in de bus. De officiële uitnodiging voor de eerste keuring van mijn groene racemonster. Bij een keuringstation naar keuze.

 

Dus werd ik wat zenuwachtig en besloot maar eens te bellen naar ITV Rheinland, die het meest dicht bij ons zit. Voor een afspraak. Dat ging dus niet, want daar deden ze niet aan. Klein station, was niet nodig.

Dus ik vroeg nog, als ik dan om 08:00 uur op maandagmorgen kom dan is het niet druk? ´Nee, dan is het niet druk´ werd mij verzekerd.

 

Op maandagmorgen echter, draaide ik me nog een keer genoeglijk om in bed en dus ging ik niet naar de keuring. Maar goed ook, want dinsdag zei Johan tegen me:

´Wilde jij nou echt met een kapotte koplamp naar de keuring gaan?´

 

Dat zou wel wat voor mij zijn ja. Johan verving dus even snel de lamp en uiteindelijk reed ik donderdagochtend naar Navalcarnero. Om daar pardoes in een file van wachtende auto´s terecht te komen. Die inderdaad ook naar de keuring moesten.

 

Enfin. Ik stond daar zo wat te wachten en alras werd de rij korter. Niet gehinderd door ook maar enige voorkennis danwel snel werkende hersenen zo in de vroege morgen bleef ik gewoon in de auto zitten, totdat het me opviel dat al die mensen voor mij en ook na mij aan de zijkant naar binnen gingen en er weer met een wit papier uitkwamen. Daar bij een deur waar met koeieletters ´Recepcion´ stond.

 

Je moest je dus melden. Om de keuringsformulieren te krijgen. En om te betalen natuurlijk.

 

Ok, toen ik dat geregeld had was ik ook al bijna aan de beurt.

 

Ik mocht naar binnen rijden. Ik werd uit de auto gebonjourd door de keuringsmeneer (typisch, alle mannelijke chauffeurs mochten blijven zitten en ik moest uitstappen. Stelletje macho´s :-) en met vier(!) man sterk begon de keuring. Lampjes aan en uit, knipperlicht aan en uit, even de remlichten proberen, even aan de gordels trekken, even onder de motorkap kijken, even de achterklep open en meteen even de uitstoot meten. Daarna moest ze in de rollenbank en boven de smeerput, waar nog even aan de wielen getrokken werd en aan het stuur gedraaid.

 

Toen mocht ik weer terugkomen (ik moest namelijk een eindje verderop gaan staan wachten) en mocht ik zelf (jawel) de auto naar buiten rijden. En weer terug naar binnen komen daarna. De auto was goedgekeurd, ik mocht naar een loketje, kreeg gestempelde papieren én een sticker die op de autoruit geplakt moet worden en de volgende keuring is pas in 2014.

 

Al met al, met heen en terug, was ik een uurtje kwijt. En wat kost dat grapje: 36,79 Euro.

 

Nog ter ere van María´s verjaardag gingen we vandaag naar de Hammam in Madrid. Al meer dan 300 jaar oud en midden in het centrum: Hammam Al Andalus Madrid

 

En dat was me toch lekker!! Lekker dobberen in warm water, luieren in een turks stoombad, lekker thee lurken bij de ´fuente de te´, genieten van de massage.. het enige afschrikwekkende was het koude dompelbad dat er ook bij hoort. Nou ja, zelfs dat was nog lekker - áls je er eenmaal door was :-)

 

Geheel ontspannen aten we daarna een lekker hapje bij Medina Mayrit en daarna struinden we lekker de stad door, want het is immers weer rebajas (uitverkoop!). Top dag!!

 

Even starten met een koffie:

 

De ingang:

 

Helemaal ontspannen!

 

En een lekker toetje :-)

 

Niet voor Loli dit keer maar voor onszelf.

Dinsdagochtend stonden we op de stoep bij het Centro Monográfico de Salud Internacional in Madrid.

Om het een en ander aan inentingen te krijgen.

 

We waren ruim op tijd en eigenlijk ook erg snel klaar. Maar dat kwam meer omdat we ruim op tijd waren. Niet omdat het zo snel ging. Zoals gebruikelijk ging het ook hier erg omslachtig aan toe. En dan niet zo zeer omslachtig qua dokter, maar omslachtig dat je moet betalen  voor de inentingen en dat kan je niet in de kliniek zelf doen.

 

Kijk, je moet je eerst melden, dan nemen ze wat gegevens van je op, krijg je formulieren die je mee moet nemen naar de dokter en ze geven je een bonnetje met een volgnummer. Dan moet je op je beurt wachten. Daarna mag je bij de arts naar binnen, waar je heel precies moet vertellen  waar je heen gaat, wat je gaat doen, of je ergens allergisch voor bent enzovoort. De dokter geeft je adviezen en schrijft recepten uit. Hij stuurt je met de recepten naar de receptie, daar maken ze de factuur. En dan. dan moet je dus naar BUITEN naar de overkant van de straat, naar de bank, waar je wederom in de rij moet staan, en waar je met CONTANT geld de rekeningen voor de vaccinaties moet betalen. Je kan dus niet eens met je bankpas betalen. Dus terwijl Johan al bijna aan de beurt was moest ik eerst nog geld uit de muur trekken. Nu stond er dan een geldautomaat binnen in het kantoor, maar toch.

 

Dan ga je met de kwitanties weer terug, dan moet je dehet bewijs van betalingen overhandigen bij de receptie, krijg je weer een bonnetje om op je beurt te wachten en dan mag je eindelijk je inentingen gaan halen. En het bijzondere van dit alles: de dokter vraagt ´wat is je schrijfarm´ en vervolgens is die arm de meest pijnlijke van allemaal de rest van de dag.

 

Waar Johan slechts pijnlijke armen had kreeg ik meteen een heel warm gevoel en was de rest van de dag een beetje oververhit. De volgende dag had ik spierpijnen en de twee dagen daarna lag ik voor pampus met spierpijnen, hoofdpijn en algehele malaise. Johan pakte daarna nog een verkoudheidje mee maar of dat nou van de inentingen kwam.. geen idee.

 

Kijk: prachtig weer hier!

 

En Johan heeft weer een nieuw paspoort!

Toch snel, met een week was het geregeld.

 

Nu het rijbewijs nog - wordt vervolgd!

 

Gezellig, oliebollen bakken op Nieuwjaarsdag, op het terras in de kou, met binnen twee enthousiaste kindjes, een enthousiaste pup, lieve vrienden om je heen en het bruisende gevoel van ´het nieuwe jaar is er en we gaan er wat van maken´!

 

Nou kijk:

Nederlandse Oliebollen in Spanje!!

 

 

En kijk eens wat Nacho maakte: Loli!

 

En oja, aquarel potloden he, als je die aan kleine kindjes geeft, dan kunnen ze zo maar een blauwe tong of rode wangen krijgen :-)

 

En hop, toen was het al weer Oud&Nieuw en ja, dit jaar ging reuze snel voorbij.

 

De week tussen Kerstmis en Oud&Nieuw was ook erg vlug over.

 

Johan ging op pad voor nieuwe pasfoto´s voor zijn nieuwe paspoortaanvraag - wat een aantal jaar geleden toen we onze paspoorten moesten vernieuwen een onwijs gedoe was. Johan maakte ze toen uiteindelijk maar zelf, in zo´n foto hokje, omdat het maar niet goed kwam.

 

Nu was het nog steeds een gedoe, maar de winkel in Majadahonda waar ze ons toen niet wilden helpen omdat ze niet konden garanderen dat de foto´s die ze maakten aan de NL eisen zouden voldoen, deed ditmaal minder moeilijk want ze moesten zelf ook aan wat nieuwe regels voldoen en dus maakten ze een aardig setje wat men bij de ambassade niet 100% perfect vond maar ´dat ze er wel door konden krijgen´.

 

Nou mooi. Horde één is genomen. Nu maar hopen dat het snel afgewikkeld is. Als het goed is met één week.

Alvorens Johan bij de ambassade binnen ging heb ik nog een rondje op het plaats delict gelopen maar daar lag natuurlijk niks.

 

Verder was het deze week stampen op het werk - lang werken en hard werken maar het is weer gelukt.

 

En ja, wat hoor je dan. Dan krijg je dus een mail dat ze de enige overgebleven Esprit winkel in Madrid gaan sluiten. Johan zei al: ´was je soms de enige klant´. Ha. Grapjas. Als het zo was dan is nu dan wel bewezen dat ik niet in mijn eentje de Esprit economie in Madrid draaiende hield. Maar wel balen. Want dat is nou net een kledingzaak waar ik wél enthousiast van wordt.

 

Gelukkig was ik niet alleen in mijn droefheid en ga ik binnenkort met Simone de winkel nog een keer onveilig maken :-)

 

Vrijdag deed ik nog een afsluitend drankje met de collega´s en toen was het alweer Oud&Nieuw.

 

We gingen eerst maar eens wandelen want dat hondje van ons is er er één die niet genoeg heeft aan een blokje om. Welnee, de dame heeft energie voor tien en er wordt toch wel vier keer per dag gewandeld.

 

 

We zagen ook nog deze vreemde wolk:

 

Zo, en toen was het tijd voor de jaarafsluiting waarbij we dus... jawel jawel:

gingen GOURMETTEN.

Met z´n tweetjes. Met het 8 persoons gourmetstel.

Ha!

 

En na een opruim-operatie van de eetkamertafel (lees: grijp alles qua knutselzooi van de tafel en duw dat met handen en voeten de kast in en sluit als de wiedeweerga de kastdeuren zodat het er niet uit kan vallen) ziet het er dan zo uit:

 

En uiteraard zit na afloop dan je moderne kroonluchter onder de spetters en stinkt je kamer nog een week naar vet, maar het was weer erg leuk!

 

We waren geheel buurloos in de straat. We liepen nog een rondje voor twaalven en toen kon het vuurwerk losbarsten. Al wat er kwam - geen vuurwerk. Nou ja, wat in de verte.

 

Ik zei nog tegen Johan: ´wat een prutsdorp hier, we gaan verhuizen´. Maar dat was een grapje he, want het was heerlijk rustig, geen hondje dat overstuur achter de deur of onder de stoel zat, geen knallen van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat - nee, prima zo.

 

Om 00:00 uur propte ik de 12 druiven in mijn mond en hoezee ik verslikte me niet. Geen idee of ik ze binnen de 12 klokslagen op had, aangezien we geen aftelklok op tv hadden en de kerkklok bij ons niet te horen is.. maar we gaan er maar vanuit dat het gelukt was.

 

Gelukkig Nieuwjaar iedereen!!!!

 

Nou goed dan, er was ook vrede op aarde in huisje weltevree. Na de schok met de kop van het konijn was het tijd voor wat rustiger en minder dodelijk vermaak. Hier Loli die zich uitleefde met een kerstmuts:

 

 

 

En een foto van de fles wijn waar wij ons op uitleefden met het diner (lees vlees op de grillplaat). Heerlijk!

 

Nu was het niet onze Loli die dat letterlijk nam, dat was een jager denk ik, echter haar neus was wel goed genoeg om de konijnekop in de bosjes te vinden en ermee vandoor te gaan... tot zover vrede op aarde en een rustige wandeling. Probeer maar eens een jong hondje van zes maanden te pakken die zeker weten niet van plan is om dat lekkere hapje af te geven.... toen we haar eenmaal hadden was er al driftig op de kop geknauwd en met een hondenpoepzakje om de hand heen wist ik het uit haar bekje te halen: ieuw ieuw ieuw!!!!!!

 

 

 

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr en nog wat gevloek gegrom gescheld en gemopper ontsnapte mij toen ik zag de er ingebroken was in de auto.

Niet dat ik dat meteen zag. Nee joh, ik opende de achterklep en legde tas en laptop achterin. En keek. Keek nog een keer en dacht, hé dat is raar, waarom ligt die leuning plat en waarom ligt daar glas. En toen zag ik het ingetikte raampje. En de openstaande vakjes en klepjes. En bonnetjes en pasjes op de grond. En toen dacht ik: ojeeee wat is er weg.

 

Nou Johan´s rijbewijs en paspoort dus. Het mapje was er per ongeluk in blijven liggen en er niet uitgehaald toen ik de auto meenam. En kleingeld. Niet zijn pak, niet de zonnebril, niet de heilige Cristoffel, niet de spullen uit de achterbak. Raar toch of niet dan.

 

Maar dan. Wat doe je dan. Ik liep dus maar naar de portier van het gebouw waarvoor ik geparkeerd had. Want ja - waar bel ik heen dan. Nou naar 091 dus vertelde de aardige meneer. Je belandt dan in de meldkamer van de Policia Nacional Madrid. Waar ze me vertelden dat ik aangifte moest doen. Nee, ze kwamen niet zelf. Ik vroeg nog ´komen jullie vingers zoeken´ (want ik wist het woord voor vingerafdrukken niet) Maar nee hoor, ik mocht naar het politiebureau komen.

 

Ok. Het dichtsbijzijnde politiebureau dan. Van de stress schreef ik het verkeerd op kwam ik achter toen ik het in de navigatie probeerde op te zoeken. Ik was nog wel zo bijdehand om de portier te vragen in welke straat ik eigenlijk geparkeerd stond  (ja zeg he, ik heb geen vaste parkeerplek bij mijn werk) en om foto´s van de auto en het interieur te maken maar ik was dan ook wel weer dusdanig gestressed dat ik dus de auto ging opruimen (alle bonnetjes en zooitjes van de grond en de stoelen haalde en in de vakjes terugstopte en alle vakjes weer sloot) en passant ook nog even de autosleutel kwijtmaakte maar vervolgens weer in de achterbak terugvond (?) Nou goed. Stressbestendigheidslevel van vrijdagavond.... -10.

 

Op weg naar het politiebureau reed ik nog weer verkeerd en zag geen bureau, dus stopte ik bij de eerste de beste politieauto waar twee agenten net wilden uitstappen om wat mensen aan te spreken in het parkje vlakbij waarbij de ene agent me negeerde en snel overstak en de andere een vinger ophief en me maande even te wachten (stress mensen stress) en daarna de weg wees - bleek ik vlakbij te zijn.

 

Eenmaal op het bureau bleek ik niet de enige te zijn die aangifte kwam doen.

 

Uiteraard nog steeds gestressed en lichtelijk hakkelend in mijn woorden dacht de agente die de aangifte opnam dat ik misschien met een NL sprekende persoon wilde praten.

Toen dacht ik: get a grip - je woont hier vijf jaar. Niks vertaler.

Daarna ging het beter.

 

Lang leve de whatsapp en het feit dat we kopieen van alles thuis bewaren want zo konden alle documenten met nummer in de aangifte opgenomen worden - hopelijk gaat de afgifte van nieuwe documenten snel.

Technisch onderzoek daar begonnen ze niet aan want ik had immers alles opgeruimd en daardoor overal aangezeten. (jawel, ik zweer je, ik ruim nooit meer wat op)

 

Op zich ging de aangifte snel - met een uur was ik weer buiten. Op weg naar huis. Ik zeg je, rijdt raar op de snelweg met een ingetikte ruit - alle geluiden en geuren komen binnen en ondertussen vliegen er ook nog stukjes glas naar binnen. Eenmaal thuis gingen we snel mijn auto ophalen die in het dorp geparkeerd stond. Waar ik ontdekte dat een of andere lomperd met witte auto een nieuwe bril moet want die had zijn auto dus gewoon superlomp tegen de mijne aangereden waardoor ik nu een deuk en krassen aan de linkerachterkant hebt. Grrrrrrrrrrrrrrrr!

 

Ik was ondertussen zo onwijs chagerijnig dat het niet leuk meer was. Tijd om naar bed te gaan.

Resultaat van al dit gezeur was dat we niet naar Guisando kunnen met de Kerst omdat Johan papierloos is nu. Daar baalden we ook echt onwijs van!

 

Serieus he, er heerst geen zegen op ik en Johan´s auto aan het einde van het jaar. Vorig jaar afgesleept en tweemaal een boete (een keer betalen voor het afslepen en daarna dit jaar eindelijk de boete voor datzelfde foutparkeren in de bus) en nu dan ingebroken....

 

Geleerde woorden van vandaag:

Politiebureau: Comisaría

Aangifte: Denuncia

Persoon die aangifte doet: Denunciante

De rechterachterruit was ingetikt (in politietaal): La ventanilla fija trasera derecha estaba fracturada

Vingerafdrukken: Huellas

 

 

Tussen alle werkdagen door was het ook nog weekend :-)

Waar we gewoon lekker niet zo veel deden. En dat is best wel eens heel fijn.

 

We gingen met Loli naar de dierenarts voor de kennelhoest prik, want met Kerstmis gaat ze ´uit logeren´. In het hondenhotel in de buurt. Want we gaan naar Guisando met Kerstmis!

Onze Juffrouw woog al weer 12,2 kg en de dierenarts was weer erg tevreden.

Verder deden we boodschappen, we zaten lekker bij de open haard en we hadden Loli bij ons in de woonkamer. Jawel. We zijn nog steeds in training. Ze is al zoveel rustiger.

 

Ik had vandaag ook nog de kerstboom gezet. De doek onder de kerstboom redde het niet.

Evenals twee verenbollen in de kerstboom die ook geroofd werden. Maar voor de rest: helemaal gezellig!

 

 

Zondag wandelden we ook nog wat en ik bakte mini tulbandjes met citroen cranberry smaak. Lekker. 

 

 

Een fijne gezellige stevige wandeling met Johan, Martijn, María en Anna in de backpack.

Loli voorop, ik met de camera er achteraan :-)

De foto´s spreken voor zich lijkt me zo.

 

 

 

 

 

 

Kijk hier, zomaar weer een nieuw restaurant in Majadahonda: Mel's.

In fifties stijl, met jukebox. En het was er zomaar heel erg druk.

 

 

Dus we gingen naar de overkant, naar een ander nieuw eethoekje: il forno Napoletano.

Om daar de pizza uit te proberen. En die smaakte prima.

 

Lekker wandelen met het hondje.. heerlijk

 

En ze genoot ook erg van haar nieuwe flostouw:

(Dankjewel Sinterklaas!)

 

Jaja, een blij hondje met 1 van de vier hoezen. En alles is nog heel

Dankjewel mams!!

 

 

Zoooooo ben al weer bijna drie weken terug uit Nederland en nog staat het hier niet op de site. Geen tijd, foto's uitzoeken en daarna inladen duurt zo ontzettend lang, druk druk druk. Maar nu had ik ff een momentje dus hier is het.

 

Een kort verslagje dan. Met steekwoorden. En een kleine hele kleine selectie uit de foto´s in het kader van een beetje opschieten.

 

Vlucht: Heen - goed. Terug - vertraging. En da´s gewoon niet fijn. Maar het was allemaal te overzien. Tijd genoeg terug om voor Johan een fles Beerenburg mee te nemen :-)

Trein: tof. met gratis internet in de intercity van Schiphol naar Groningen. En Groningen naar Zwolle. Lekker prutsen met de ipad. En de telefoon. Lekker. Tijd ging snel. Zouden ze in alle treinen moeten doen.

Beschuit met muisjes: op kraamvisite bij Henry en Alice - helemaal super. De fles gegeven aan de kleine.

Sinterklaas in Bovensmilde: met twee opgewonden kindjes bij p. Jan en m. Klaasje, met Menco, Mieke en Patrick en Rianne. Waar Loli ook goed bedeeld werd met flostouw en snoepjes.

Sinterklaas in Elst: met een klein mannetje dat het concept Sinterklaas nog niet kent, maar wel snapte dat al die cadeautjes waren om uit het papier te halen. Met paps en mams, Theo en Willeke, James, Ingrid en Sam.

Zakken: waar mams zich een ongeluk naaide aan nieuwe kussenhoezen voor het ligbed van Loli - waarbij ik tegen Loli heb gezegd: ´als jij ze sloopt knip ik jouw tanden.´ En waarempel, alles is nog heel. :-)

Petekindje: in badje, eten geten, (het luier verschonen ging aan me voorbij :-)) samen spelen: helemaal gezellig.

Visite: op visite bij oma en tante Thea.

Knutselen: samen met mams kerstkaarten in elkaar prutsen

Kapper: Mijn haar werd van stadium pluis en verkleurd teruggebracht naar glad, gekleurd en gekapt - helemaal blij!

Hollandse kost: Erwtensoep, pannenkoeken, boerenkool... jammie!!

 

En wat gebeurde er ondertussen in Spanje: Loli loopt steeds meer los mee met uitlaten en dat gaat hartstikke mooi.

 

Nou snel, kort en krachtig hè.

Nou vooruit dan - een paar foto´s.

 

Babybezoek!

 

 

Sinterklaas!

 

 

Samen met oma puzzelen!

 

Sinterklaas!

 

 

Dankjewel Sinterklaas!

 

Knuffelen met James!

 

Mams nog vol goede moed bij zak nummer een!

 

 

Opa wat een mooie lampjes en knopjes!

 

 

Heerlijk!

 

 

Knutsel knutsel knutsel!

 

Kwam ineens uit de kast tevoorschijn, minstens 10 jaar oud en zeker 10 kg lichter, maar ik denk toch weer hip haha.

 

Met Jewel - ouwe lobbes :-)

 

 

Vraag niet hoe ze erbij kan, maar ze krijg het voor elkaar.

Einde plastic zak...

 

Never a dull moment...

 

Lekker weekendje was dit!

Zaterdag hebben we het hondenpension in de buurt bezocht. Want je kan zo maar eens verlegen zitten om een logeeradres en dan is fijn te weten wat mogelijk is. We stonden onverwacht voor de deur en kregen een rondleiding door het pension. Zag er super uit. Alles was netjes, de honden vrolijk, lekker ruim, veel speelvelden, we mochten de hokken mee in om te kijken, prima. De eigenaar is gediplomeerd hondentrainer, de eigenaresse is dierenarts. Wij hadden er een goed gevoel bij.

 

Na dit gingen we hout halen voor de haard, de eerste keer dit jaar. 230 kg laadden we in de achterbak van de auto. Buurman was er ook maar laadde beduidend minder in de auto. Hij en zijn dochter waren dan ook snel weer weg. Wij laadden nog vrolijk verder. Je moet wel uitkijken want uiteraard deed ik weer onhanding en landde er een stronk op mijn scheenbeen *auw*.

 

Na een onverwachte lunch bij Fellini in het dorp (we gingen spontaan) was het wandeltijd. En er was een hondje dat dat erg fijn vond... We hebben Loli voor de eerste keer LOS gelaten in el campo, op vijf minuutjes achter ons huis en ze vond het f.a.n.t.a.s.t.i.s.c.h.

 

Rennen! Ze kan gewoon keihard. Ze kon haar eigen pootjes niet bijhouden heuvel af, en snuffelen, snuffelen en nog een snuffelen. Ook de grote modderplas moest eraan geloven. Vervolgens dook ze op de paardendrollen die op het pad lagen, daar moeten we even op letten. Ze komt terug als je haar roept en als je fluit ook, dus dat is heel goed voor zo´n jong hondje. Bijna vijf maanden is ze nu, ik vind dat erg knap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag maakten we uiteraard nog een wandeling, het was zulk fantastisch weer, en vandaag rende ze nog wel een stuk vooruit, maar ze bleef toch wel meer in de buurt dan gisteren. Wat er gebeurt als ze een konijn ruikt, dat is nog even de vraag. We kwamen nog een pony en ezel tegen onderweg (achter een hek) en dat was ook weer even spannend voor haar, maar na wat overredingskracht ging ze toch zitten en vond ze het ook wel prima.

 

 

 

 

 

 

 

Nou en toen ´s avonds ging ik maar eens bakken met het meel dat mams mee had gegeven aan Johan. (Dankjewel mams!) En tadaa:

Speculaasjes en pepernoten!

 

 

 

Verzuchtte ik donderdag nog dat ik nooit wat in mijn schoen vond, vond de Sint waarschijnlijk dat ik zat te zeuren want wat kreeg ik cadeau vrijdagmorgen.. jawel een beteuterd kijkende Loli die maag-, darm-, en blaasinhoud op de keukenvloer gedeponeerd had... bedankt Sinterklaasje.

 

Mensen, ontiegelijk, wat kan zo´n klein beestje stinken! En enorme drollen draaien, for that matter.

Dus ik riep nog hard naar boven: ´Loli heeft gepoept´. Maar ik hoorde niks terug.

Toen ik bijna klaar was hoorde ik van boven aan de trap: ´Heeft Loli gepoept?´

 

Nee joh, dat was een scheet van het paard van Sinterklaas.

 

Zooooo dit was me het weekendje wel zeg. Het begon al vroeg zaterdagmorgen, toen de wekker ongenadig rammelde: Johan vloog naar Nederland en had een vroege vluch. Ik was lekker op tijd weer thuis en begon met een lange wandeling met Loli. Dat kleine ding is onvermoeibaar. Kom je na een uur weer terug - rent ze zo nog tien rondjes door de tuin. Na de boodschappen, wat te eten voor ons allebei, waarbij het bakje met zacht voer de eethit van de dag was (ik heb Loli nog niet eerder zó snel haar bak zie leegmaken):

 

en nog een wandeling besloot ik de gordijnenstang eens aan een nadere inspectie te onderwerpen. Want de gordijnen hangen steeds dichter op de grond, dus iets gaat niet goed hier.

 

Dan heb ik nu de tip voor iedereen die ook eens denkt: goh, de man is weg, laat ik eens in mijn eentje aan die gordijnenstang gaan schroeven: NIET DOEN.

 

En waarom niet: nou omdat er een kans van 100% is dat wanneer je de schroef los draait dat kreng eruitvalt en je er dus niet bij kan, dat als je probeert de schroef die in de bevestiging in de muur zit aan te draaien, deze dol draait, waardoor de stang nog schever zakt, als je dan met veel moeite die stang dan maar los op de steun laat rusten en je op handen en knieen die k*t schroef zoekt en na nog meer zoeken ook daadwerkelijk vindt en je dan met alles in je zakken probeert eerst de steun aan de muur vast te maken met een nieuwe schroef, en je ziet dat het niet gaat om dat de schroefkop te klein is en je dus ook nog een andere schroevendraaier moet zoeken en je dan uiteindelijk dus geen bijpassende kruiskopschroevendraaier kan vinden.. ach hou toch op zeg.

 

Grrr.

 

Uiteindelijk, uiteindelijk, zonder persoonlijk letsel, heb ik met een nieuwe schroef in de muur de bevestiging weer vaster weten te krijgen, de gordijnen hangen weer ietsje verder van de grond én ik heb alle schroevendraaiers die door het huis slingerden weer bij elkaar liggen. Nou. Ik zeg: klusvrouw!

 

Ondertussen was ik door onze nieuwe buurvrouw uitgenodigd om een hapje mee hen mee te eten. Johan had al een keer bij hen gegeten en dat was uit de kunst. En dat was het dit keer ook. Overheerlijke risotto, salade én een appelcompôte taart - fantastisch.

 

Loli was niet mee dit keer, die had het zichzelf comfortabel gemaakt:

 

Daarna stortte ik me op een fotoboek wat ik al een tijd wilde maken en wat gebeurt er. Jawel. Na twee uur prutsen klapt dat hele fotoboek programma eruit en aaaaarrghh was het niet opgeslagen! Geen auto-save. Heel heel spijtig voor de A.ldi, want ik ben meteen opnieuw begonnen, maar nu bij Al.belli. En hij is al besteld, dus dat ging een stuk beter. Ondertussen was het dus al heel heel laat en stortte ik me te bed.

 

Zondagmorgen strompelde ik zo wat naar beneden, waar Loli al present was om te eten en een rondje door de tuin te rennen. Ik dacht ik duik even terug en werd na een half uurtje bruut gewekt door Willeke, die me whatsappjes stuurde en vervolgens zaten we gezellig te kwekken aan de telefoon.

 

Daarna was het weer tijd voor een lange wandeling:

Ze zit er al klaar voor:

 

En toen. Ja toen, toen gebeurde het.

 

Het heeft hier namelijk onwijs veel en hard geregend dit weekend. Dus overal liggen grote modderplassen.

 

Mevrouw vindt grote plassen water leuk! Leuk om de snuit in te steken en dan met een hoop lawaai de door de herfstwinden afgerukte bladeren eruit te trekken. Leuk om te snuffelen maar nog leuker om je poten erin te zetten en er doorheen te lopen en te spetteren.

 

 

 

Resultaat, een hele natte vieze hond met zeer modderige poten. En ze is nog niet gewend aan afgedroogd worden met een handdoek, want ze is pas een keer echt in bad geweest. Dus moesten we even oefenen toen we thuis kwamen. Met de riem vast aan het hek, koekje in de gesloten hand, met de handdoek drogen. Er gingen wat koekjes doorheen, maar het lukte.

 

En later op de dag, toen we nog een keer wandelden, en er alleen pootjes gedroogd moesten worden, stond ze een beetje beteuterd te kijken, want het duurde niet zo lang, er kwamen niet zoveel koekjes aan te pas en ze kreeg ook geen kans om op de handdoek te kauwen :-)

 

En wat is nu de moraal van het verhaal: nou dat ik dit weekend mijn kerstkaarten al een heel eind af had willen hebben. Niks aan gedaan dus :-)

 

Vandaag werd Nacho alweer vier jaar!

Na nog een lastminute-uithetwerk-speedshopping actie had ik dan eindelijk een leuk cadeau: een meter stiften, krijt, waterverf en kleurplaten van Cars. Ik riep nog: niet op de muur hè, maar dat werd niet eens gehoord haha, de doos werd opengescheurd en er werd direct gekleurd en getekend :-)

 

De moeder van Martijn was er, Carlos, Lola en Carlitos ook - helemaal gezellig!

 

En jawel zeg, ik had mijn toestel niet mee, (af en toe hè, het is maar goed dat mijn hoofd aan mijn nek vastzit, anders zou ik ook dat zomaar vergeten) maar gelukkig dan weer dat ik het taartmoment met Martijn´s camera kon vastleggen. Heb alleen zelf de foto niet :-)

 

Ter compensatie dan de twee kaartjes, voor Anna en Nacho:

 

 

Zo en nu is het dan officieel herfst:

Grijs, grauw, nat, verdorde bladeren en een spinneweb met druppels:

Hier, wat je te zien krijgt als je net voor dat het donker wordt, de hond nog even uitlaat:

 

 

Kijk, Loli, op een alweer gerepareerd kussen.

Eens zien hoe lang dit heel blijft.

Ik ga binnenkort de tandjes knippen denk ik. (grapje mensen, grapje)

 

 

 

Ja ja, wat een schatje, niet? ´Kleine hooligan´ zoals mijn zus haar noemde.

´Sloperd´ is ook wel een goede benaming voor haar.

 

Dit was niet het eerste gesloopte kussen.

Het rechthoekige kussen heeft ook al een losse naad. Die moet ik nog even maken.

 

U begrijpt: Ik ben tegenwoordig erg bedreven met naald en draad.

 

Ik zie hier ook een business opportunity aan de horizon verschijnen:

Bel Francis, voor al uw puppysloopherstelwerkzaamheden.

 

 

En daar gingen we weer. Met Loli naar de dierenarts. Voor de rabies inenting.

 

Op wat tegenstribbelen na bij de ingang van de praktijk en de spreekkamer was Loli relaxed. Er werd even gekeken of de chip er nog zat (met de chiplezer), nou het leed was niet voor niets geweest, de chip zat er inderdaad nog steeds.

 

Ze kreeg de prik, werd nog even beluisterd en bevoeld waarbij de speklaag op de rug wat extra aandacht kreeg. Prima in orde weer. We hoeven niet minder voer te geven (we hebben de hoeveelheid al wat terug geschroefd omdat ze wat met lange tanden zat te eten) want ze is in de groei, dus dat komt dan wel goed.

 

Maar ik denk dat we toch maar even moeten uitkijken met de koekjes.

Mevrouw valt nu in de klasse boven de tien kilo: ze weegt 10,2 kg op dit moment.

Met de huidige grootte, gewicht en de staat van de tandjes op dit moment, schat de dierenarts dat ze zo rond de 18 kg gaat wegen.

Gezellig, zo met je puppy voor de tv. We oefenen best wat af, met in de woonkamer rustig zijn. De ene gaat het hartstikke goed, de andere keer wat minder, maar vandaag was helemaal gezellig!

 

 

We zagen wel dat Loli aan het wisselen was, niet alleen aan de muur, maar eveneens aan het tandvlees en natuurlijk aan de gaten waar de tandjes niet meer zaten en aan de nieuwe tandjes die doorkomen op dit moment. Tot dusver echter hadden we nog geen tandjes of kiezen gevonden.

 

Tot vandaag! Twee kiesjes! Die ineens over de grond rolden. ´s Morgens eentje en ´s avonds ook nog eentje.

 

En nu wilde ik ze op de foto zetten en ze zijn dus weg. Kan ze niet meer vinden.

Iemand heeft hier iets te enthousiast opgeruimd.... of het was toch de tandenfee!

 

Dan hoop ik maar dat ze Loli er meteen bij ingefluisterd heeft dat ze dus niet aan de muur mag knagen...

 

Lekker wandelen alvorens naar het werk te gaan:

 

En ´s avonds een lekker hapje buiten de deur..

 

Dat zijn fijne dagen zo.

 

Kijk, dit zijn praktijken, daar wordt je niet zo blij van als hondebaasje. We wijten dit aan het wisselen van de tandjes, dit omdat Loli tot dusver namelijk nog niks stuk heeft gemaakt.

 

En ze heeft daarna ook geen poging meer ondernomen, maar echt heel vrolijk wordt je er niet van... dat wordt opzoeken hoe ze A.lebas.tine in het Spaans noemen...

 

 

Voilá: Johan´s interpretatie van ´verzin maar wat voor de kipfilet´.

Lekker man!

 

 

Johan ging met Loli wandelen. Ze kwamen een gezin met kindjes, baasje en klein hondje tegen. De kindjes lieten de hond los, die naar Loli rende. Dat vond Loli natuurlijk leuk, want ze is helemaal into 'spelen' tegenwoordig. De baas probeerde het hondje terug te lokken en stond redelijk dichtbij Loli, met een koekje.

 

Dat moet je niet doen, want ze is een waar Koekiemonster. Dus boog ze haar koppie opzij en 'hap' koekje weg! Baasje keek nogal op zijn neus en Loli? Die genoot lekker van haar gestolen koekje.

 

Het waaide keihard vandaag en Loli vond ook dat erg leuk. Met de neus in de wind en het haar omhoog, staart vrolijk zwiepend in de lucht:

 

 

Vandaag: de eerste sneeuw van 2011: Dat belooft nog wat!

 

 

 

 

Jawel, Loli heeft elke dag wel weer wat nieuws. Vandaag bijvoorbeeld, sleepte mevrouw haar mand naar buiten, trok hem boven op het ligkussen en ging daar heerlijk liggen relaxen. Als een klein prinsesje op de erwt.

 

 

 

Overigens, het is dus gewoon heel vervelend weer hier. Vanmiddag een ware wolkbreuk, windstoten en zelfs hagel. Loli was er van onder de indruk en aanschouwde het geheel van achter de terras deur, bibberend en wel.

 

 

Het was vandaag een feestdag. Waarbij Johan vrij was en lekker ging wandelen met Loli. Toen hij de deur uitstapte kwam hij onze buren tegen die met hun hond Luna gingen wandelen. Ze gingen samen op, deden een drankje op een terrasje en vervolgens werd Johan uitgenodigd om bij hen te lunchen. Waarbij Johan echt super lekker gegeten heeft en het was erg gezellig (en dat heb ik dan weer gemist, jammer!)

 

En wat deed Loli, gedroeg ze zich een beetje? Jazeker: Ze liep braaf mee toen ze samen liepen, ze ging braaf naast Johan zitten op het terrasje en de buurtjes stonden erop dat Loli mee kwam voor de lunch. Waar onze Loli, super nette opgevoede hond die ze is, uiteraard NIET de planten op at, NIET bij iedereen aan de mouw-in de broekspijp hing, waar ze anderhalf uur met Luna door de tuin sjeesde, waarbij er af en toe een slok genomen werd uit Luna´s drinkbak en waarbij er NIETS gesloopt werd.

 

Kortom, met die hond van ons kan je beslist ergens naar toe gaan :-)

 

 

 

 

En daarna natuurlijk uitrusten.

Je zou het ook mediteren kunnen noemen.

Ze ligt er wel wat apart bij:

 

Een puente vandaag. Een zonnetje, lekker wandelen, languit liggen op het gras en even uitrusten op het kussen, want een hondeleven :-)

 

 

 

 

Was Loli gisteren echt helemaal niet ok, vandaag was ze weer helemaal het hondje.

Extra vrolijk, extra druk, want na het ´rustdagje´ van gisteren had ze duidelijk extra veel energie.

 

Dus moest er gewandeld worden, lekker lang, in het warme zonnetje.

 

 

 

 

 

Toen ze lekker moe was en in haar mandje lag reden wij naar Soto del Real voor een pizza bij onze favoriete Italiaan :-)

 

Vandaag wederom naar de dierenarts. Voor prik nummer drie. En de chip.

Een nieuw record: ze weegt al 8,5 kg. Ze groeit dus ook echt hard.

 

De derde inenting ging goed, hartje luisteren, longen luisteren, oortjes kijken allemaal prima. De dierenarts schoot in de lach bij het zien van de missende tandjes (jawel ze is aan het wisselen): Loli mist er een precies in het midden voor, dus ze heeft een fietsenrek op dit moment.

 

Wat minder ging de chip prik. De chip is zo groot (of zo klein) als een rijstkorrel. De naald echter, is enorm. Ik hield Loli vast en de dierenarts prikte. Loli gilde een noodkreet en dat was echt niet leuk om te horen. De dierenarts is dan zo´n lief mens die de hond dan nog even goed vastpakt en knuffelt. Alleen schrok ze (wij ook) toen ze haar hand terug trok omdat die vol met bloed zat. Van Loli. En ze bloedde echt wel flink. En bij een witte hond ziet het er al helemaal dramatisch uit. Dus zij deppen, sprayen, deppen maar stoppen ho maar. Heel soms komt het dus voor dat je een adertje raakt als je de chip zet. En dat was hier het geval. Nog wat deppen, deppen deppen, druk erop houden en toen leek het gestopt.

 

Hond leek er wel goed onder te blijven (de gil klonk nog in mijn oren na) maar was wel wat druk, dus ik besloot terug te lopen naar huis. Onderweg ging het weer wat bloeden maar ze liep gewoon dus nou ja, gingen we maar door naar huis. Thuis leek het niet zo erg meer te zijn, ze ging in haar mandje liggen.

 

Ik had met Simone af gesproken begin van de middag om te winkelen, dus ik vertrok, Johan bleef bij Loli.

Loli was dus toch helemaal van slag. Ieder uur plassen, ze lag in de mand waar ze met diepe zuchten haar ongemak ten gehore bracht, ze wilde niet spelen, niks eigenlijk. Dat is dus echt niks voor Loli. We zijn dus de rest van de avond thuis gebleven, want om haar alleen thuis te laten (we zouden naar Anna´s eerste verjaardag, dat moesten we helaas afzeggen) terwijl ze zo duidelijk niet in orde was... ze was dus ook de hele avond gewoon veeeeel te rustig.

 

Maar niet getreurd, dat was zondagmorgen alweer een stuk beter en daar ging Loli weer, van plezier met vier poten tegelijk de lucht in. Al de rust van zaterdag kwam er dubbel uit op zondag.

 

Loli in mineur:

 

 

Kijk, voor hen die hier al eens waren.. en dit hek herkennen: dit is niet zo fijn.

Dit is nl. het hek om het depot van de Madrid Movilidad.

 

U weet wel, die mensen die je auto afslepen als je buiten de lijntjes parkeert - fout geparkeerd staat.

 

Een van mijn collega´s was vandaag het haasje.

 

En omdat ik wel weet waar je moet zijn *kuch - eigen ervaring - kuch* heb ik haar even daarheen gebracht.

Want niks is zo rottig als ontdekken dat je auto weggesleept is en dan te horen krijgen dat je hem ergens op een industrieterrein bij Barajas na betaling weer mee kan krijgen.

 

Jaaa dat laat ik wel altijd zo voorkomen natuurlijk, maar het is echt niet altijd mooi weer hier. Nee, seriously, de zon schijnt niet altijd hier.

 

Neem nu afgelopen maandag. Hartstikke regen joh.

 

Loli keek ons zo aan en dacht, ´ga maar lekker zelf in die regen staan, ik doe niks.´

 

Maar wij zijn niet van het plassen op het terras, dus ze moest wel. Onder de paraplu dan. Verwend nestje.

 

Anyway, ze vond het toch wel leuk. De regen ophappen die langs de trap naar beneden kwam, en ze stond zeer argwanend te luisteren naar het geluid van de regen die door de regenpijn naar beneden klaterde.

 

En het regende vrolijk door.

 

 

Donderdag werden we getrakteerd op een echt vette bui met onweer. Hier het uitzicht vanuit kantoor.

Echt fraai.

 

Maar het wordt weer beter hier hoor. Dus genieten jullie nog maar mooi even van het fraaie weer in Nederland, dan kijk ik vast vooruit naar de zon die we dit weekend gaan hebben....

 

Ja kijk, we hadden dus een team-uitje. In de Plenilunio.

 

Maar alvorens de pret kon beginnen moest ik eerst even pinnen. En daar zag ik zomaar ineens een lust voor het oog en een streling voor de neus. Een winkel met Belgische Chocolade. Jeff de Bruges.

Ik ging spontaan kwijlen. En ging heeeel snel weer naar buiten. Ik denk dat ik daar nog wel een keer met een doosje naar buiten ga...

 

Daarna zag ik voor het eerst live een band met voorbij zoefende sushi.

Lekker man.

 

En ik gooide ook nog een strike.

Dikke pret, dat team gebeuren van het werk.

 

 

Wij gingen een weekendje logeren bij Dick en Cynthia, om nu eindelijk eens de waardebon voor het volledig verzorgde weekend dat we van hen op onze bruiloft (drie jaar geleden) kregen, in te wisselen. Simone zou dit weekend op Loli passen en kwam donderdag avond al, wij dronken een wijntje en nog een en nog een, spraken nog wat dingen door over Loli en toen gingen we lekker slapen.

 

Na een voorspoedige rit kwamen we vrijdagavond rond zevenen aan in Altéa bij Dick en Cynthia. Eerst kregen we een rondleiding door het fantastisch mooie huis.

Hierna gingen we door naar Casa Gallega  waar we heerlijk hebben gedronken, gegeten en gepraat. Nog een afzakkertje in een café vlakbij huis en daarna lekker slapen.. Heerlijk geslapen hebben we. We ontwaakten met zicht over het zwembad en verderop over de zee. Fantastisch.

 

Na het lekkere ontbijt maakten we een mooie rondrit door de bergen. Het was wat bewolkt maar naar mate we dichter bij de kust kwamen werd het steeds meer helder:

 

 

 

 

 

 

We eindigden in Moraira, waar we heerlijk aan het strand wat tapasjes aten. Ik kon mezelf niet bedwingen en ging toch even in de zee staan met de voeten, heerlijk.

 

 

 

Daarna reden we onder meer via Muscarat terug en dat plaatsje was echt vreselijk. Dat was nooit wat, geen dorp, het bestond pak em beet 15 jaar nog niet is en is een compleet hoteloord dat uit de grond gestampt is voor de toeristen. Echt vreselijk. Totaal geen charme. Als totale verrassing zagen we ook nog de russisch orthodoxe kerk die in Altea Hills staat en dat is wel heel apart zeg, zo´n typisch Russische stijl-gebouw tussen de palmbomen.

 

´s Middags luierden we heerlijk op het terras bij Dick en Cynthia thuis, genoten van het uitzicht en zaten we lekker in het zonnetje.

 

 

´s Avonds gingen we via een route over de boulevard en langs de Nederlandse winkel (hij was dicht) in Av. de l'Albir 104, Alfaz del Pi, naar oud Altéa. Eerst even uitkijken over de boulevard.

  

 

 

 

Cynthia en ik gingen de winkeltjes langs, bevoelden een tas van slangenleer en vonden het toch maar niks, de mannen dronken wat én we zagen een p.odenco die uit een dierenasiel kwam. Hoe meer we zien van de p.odenco, hoe minder Loli erop gaat lijken. Ze is nu al breder en zwaarder dan een reutje van dezelfde leeftijd.

 

De kerk op het plein:

 

Na een drankje op een terras van een Italiaans restaurant, (het was een Italiaans plein haast, sowieso waren er best veel Italiaanse restaurants in Oud-Altea) gingen we door naar het restaurant van vanavond: D'els Artistes

 

We zaten helaas net niet bij het spectaculaire uitzicht, maar daar was het eten echt niet minder om hoor. We hebben zitten smullen!! En het toetje mocht er ook zijn!!

 

De toetjes:

 

 

Na een korte wandeling en nog een lekkere koffie op hetzelfde plein gingen we weer huiswaarts. Heerlijk slapen.

 

Zondagmorgen hadden we een uitgebreide brunch, genoten nogmaals van het fantastische uitzicht en maakten we een lange wandeling door de natuur achter het huis, het was prachtig. We waren helemaal super uitgerust en relaxed.

 

Mooi hè?!

 

 

Helemaal verliefd op het uitzicht:

 

Tijdens de wandeling:

 

 

 

Dank jullie wel, Dick & Cynthia, voor de goede zorgen en voor dit fantastische verwenweekend!

 

Zo tegen half acht ´s avonds waren we weer thuis, waar een hele blije Loli al stond te springen.

En wat zeg je dan tegen je hondje dat je twee dagen niet zag: Je lijkt wel gegroeid!

 

Het was heel goed gegaan met oppassen, Loli had zich goed (nou ja, voor een pup dan he) gedragen!

Bedankt Simone, voor je tijd en je zorgen voor Loli!

 

Gewoon even wat fotootjes van onze wandeling in het zonnetje.

 

Lekker snuffelen

 

Nieuwsgierig

 

Zoooo ben ik niet knap na mijn borstelbeurt

 

Wij zijn erg nieuwgierig hoe Loli eruit gaat zien als ze groot is, want de voorpoten beloven nogal wat!!

 

Kijk die Loli he, die heeft puppytandjes. En die tandjes verdwijnen nogal eens in mijn kleren. En daar krijg je dus gaatjes van. Vandaar dat ik vanavond een avondje gaatjes stoppen op het programma had staan.

Wat een irritant werkje. Maar wel fijn dat je het bijna niet meer ziet als het eenmaal gemaakt is.

 

Kijk: ik ben nog niet klaar, maar dit was het stapeltje:

 

En hier het kleine kauwmonster, tijdens ons rondje wandelen vanmiddag:

 

Zooooo wat we allemaal weer meemaakten dit weekend:

Loli kreeg haar tweede prik en woog dit keer al 7,3 kg. De dierenarts had het nu over een verwacht gewicht van 20 kg, dus dat belooft nog wat. Eind van de maand mogen we voor de laatste inenting van deze ronde.

´Ja´, zegt de dierenarts, ´ze kan er wel wat minder lekker van zijn, van de prik´.

Juist ja. Als dat net zo is als de vorige keer, dan merken we daar niks van.

 

Wat fotootjes, zoals u kan zien had ze inderdaad geen last van de prik:

 

  

 

Is ´t geen schatje??

 

´s Avonds gingen we naar Madrid, waar we María´s verjaardag vierden met een diner bij Monks, op Calle del Capitán Haya 23. Mooie tent, goed eten, fijne muziek, lekkere cocktails! Het was erg gezellig!!! En wat gebeurde me, ik vergat mijn fototoestel. Verdraaid. Dus de foto´s... die zitten op Martijn´s toestel.... Helaas. Maar geloof maar dat het een hele leuke avond was!!!

 

Zondag kwam Simone op visite en voor deze gelegenheid bakte ik een appeltaart met rozijnen en cranberries. Lekker! Ook maakte ik weer eens zelf kroketjes. Ging ook goed!

 

Loli bleef mooi in de buurt tijdens het koken, het zou maar eens zo kunnen dat er wat te halen valt natuurlijk:

 

Aan Simone moest ze even wennen: maar na wat blaffen, snuffelen, een koekje, nog wat snuffelen en nog een koekje was het ijs gebroken en ging Loli er lekker bij liggen: