Ja wat deed ik dan, want het was nog steeds erg stil hier. Behalve een jubelend berichtje hoe ontzettend fantastisch mijn verblijf in Tanzania was hebben jullie niet veel van me gehoord.

 

Nou dat is eigenlijk makkelijk.

Vanaf terugkomst tot nu heb ik, met uitzondering van een weekje vrij ´en proberen weer te wennen aan het leven hier en aan de kou (het was hier koud zeg mèn, niet normaal gewoon) en uitrusten en een voorzichtige poging mijn foto´s en filmpjes te verzamelen en sorteren (3486 stuks, ááááááááh :-))´ zogezegd mijn kont eraf gewerkt mensen, en dan overdrijf ik niet eens.

 

Afgelopen week werkte ik vijf dagen in vier dagen tijd, dus dat zegt wel genoeg denk ik. Ik viel met mijn neus in de externe audit die al begonnen was toen ik naar Tanzania vertrok en die in volle hevigheid losbarstte vanaf mijn tweede werkdag. Ik heb me erdoor moeten slepen en de weekenden lag ik enigzins voor kapot op de bank, mijn foto´s staan weliswaar allemaal op één plek maar zijn nog niet gesorteerd, ik heb nog niet eens een kaartje geknutseld, en mijn nieuw verworven leesboek ligt nog ongeopend in de hoek.

 

Gelukkig kan ik ook nog wat leuks melden. Want tussen de bedrijven door deed ik wel leuke dingen natuurlijk, ik had alleen ook nog eens geen tijd om erover te schrijven :-(  Ik ging uit eten met één van mijn Tanzania teamleden die Madrid aandeed, bakte cupcakes voor mijn eerste werkdag, zei gedag tegen Eva en Caesar die hun geluk in Nederland gaan beproeven, maakte met Johan en Martijn La Cuba en de Ierse pub in Majadahonda onveilig tijdens de clásico Barcelona - Réal Madrid, maakte met María de nieuwe geopende Plaza Norte 2 in Majadahonda/Las Rozas onveilig, bakte nog wat oranje cupcakes voor Koninginnedag en genoot gisteren van ´eten van de grillplaat onder het genot van het Bevrijdingsconcert op tv´ en vandaag hadden Johan en ik een relaxte dag in de tuin in het zonnetje (Eindelijk de zon!!!) nadat we de tuin (oja éindelijk groen gras, is al die regen deze maand april toch nog ergens goed voor geweest) en het zwembad (ok, het is nog groen, maar het is nu tenminste lichtgroen i.p.v. donkergroen) onder handen hadden genomen.

 

Ik hoop van ganser harte dat de komende weken rustiger zullen zijn!

Het was in één woord F.A.N.T.A.S.T.I.S.C.H.

 

Nee echt, als ik het in één woord moet samenvatten, dan kom ik eigenlijk alleen uit op F.A.N.T.A.S.T.I.S.C.H.

 

Het project, de mensen in Tanzania, mijn collega´s, de vriendelijkheid, de big smiles, de natuur, nogmaals het project, het werken, de saamhorigheid, de gemaakte vriendschappen, de leermomenten, het goede weer (met af en toe een welkome frisse regenbui), het eten, de blijdschap van onze host toen we ons definitieve rapport presenteerden, de lezingen op de universiteiten, de tripjes naar verschillende plaatsen zoals Zanzibar, een weeshuis en een Masai dorp, de dieren, de natuurparken, de safari en zo kan ik wel even doorgaan. Ik had een supertijd en als mijn werk me zou vragen nog een keer te gaan dan ging ik zo weer - het is wel heel jammer dat je maar één keer geselecteerd kan worden om mee te doen. :-)

 

Ik probeerde een blog bij te houden, maar dat was niet echt een succes gezien het feit dat ik er eigenlijk geen tijd voor had - want we werkten héél hard aan het project en er was niet altijd een stabiele internetverbinding en eenmaal thuis is het uitzoeken van de 3486 foto´s en filmpjes ook een ware veldslag. :-)

 

Maar!Dus!Kortom!

 

Het was F.A.N.T.A.S.T.I.S.C.H.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Had ik al verteld dat...

dat ik aanstaande vrijdag op het vliegtuig stap en vijf weken foetsie ben naar Tanzania

dat ik dus een excuus heb dat het hier soms wat stil is?

 

Want ja het is wel wat stil hier, dat klopt. Ik heb niet veel tijd op dit moment en dan eens in de zoveel tijd kwak ik een stapeltje blogs erop. Waarvan ik de gebeurtenissen heb gereconstrueerd aan de hand van foto´s, bonnetjes en herinneringen.

 

En hoe dat dan komt, dat komt omdat ik helemaal hartstikke druk ben. Zo druk dat ik nog niet eens mijn knutselspullen sinds Oud&Nieuw uit de kast heb gehad en geknutseld heb, laat staan dat ik een verjaardagskaart verstuurd heb dit jaar. (Dus eenieder die nog zit te wachten... sorry!)

 

Mensen, ik heb kofferstress. Want ik ga op 2 maart voor vijf weken naar Tanzania. En dus was-ben ik helemaal druk met van alles. Met inentingen halen. En pasfoto´s maken voor mijn visum en met vreemde valuta regelen. En met me druk maken over wat ik allemaal mee moet nemen voor wel vijf weken en dat moet dan eigenlijk gewoon allemaal in een koffer want ik wil helemaal niet met veel koffers slepen, heb al genoeg zooi aan handbagage en laptoptas en handtas enzo bij.

 

Voor jullie nu vast de vraag - hoe raak je nu vijf weken in Tanzania verzeild. Nou. Ik kreeg via mijn werkgever de kans om  te gaan. In 2008 heeft mijn werkgever een speciale tak opgericht die al meer dan 1400 medewerkers heeft uitgezonden naar diverse vrijwilligersprojecten over de hele wereld. Daar kan je voor geselecteerd worden. Je moet wel aan diverse voorwaarden voldoen (gelukt!). En afgelopen juni kreeg ik bericht dat ik uitgekozen ben. En in September hoorde ik dat ik in maart naar Tanzania ga. Spannend hè. Ja dat vind ik ook wel eigenlijk :-)

 

Na die vier weken ga ik nog een week op safari. Dus ik moet zowel business als casual kleren mee hebben. En dan dusdanig te combineren dat het slechts een koffer omvat (utopie utopie) en dat ik er ook nog een beetje netjes bij kan zitten bij de organisatie waar ik ga werken en in de safari-jeep. Dus ik zocht me suf naar kleren. En vestjes.

 

Want het is in Tanzania allemaal wel wat conservatiever dan in Spanje. Dus je hebt al snel teveel decollete en te korte mouwen. Om maar te zwijgen over de roklengte. Van al die jurkjes in de kast zijn er maar twee die voldoen aan ´over de knie´. En maar niet te zwijgen over het feit dat het daar warm is én vochtig en dat het regenseizoen net begint als ik er ben.... dus niet te veel synthetische kleding.

 

En dan moet er natuurlijk nog een mega assortiment aan verrekijkers, zaklampen, zonnebrillen, dozen vol antimalaria (ik zeg je, kreeg een recept voor negen weken antibiotica... pff) en spray met deet enzovoort enzovoort mee.

 

En naast die mega koffer stress is er dan ook nog de, ik mag wel zeggen, pittige, werkvoorbereiding met de 14 anderen waar ik mee naar Tanzania ga en alle informatie die mijn werkgever me voert en die ik door moet nemen voordat ik vertrek.

 

Dus ja, Ondertussen sta ik ietwat strak van de kofferstress. En ben ik nog helemaal druk met allerlei wellicht triviale zaken maar voor mij erg belangrijk alhoewel ik me toch wel afvraag of ik wat doorsla. Jawel. Ik sleep me daar een zooi spullen mee van heb ik jou daar en maak me druk of mijn hemd wel match met mijn shirt. Ik zeg je. Dat is last minute stress.

 

Want natuurlijk heb ik mijn inentingen al gehaald. En pasfoto´s gemaakt voor mijn visa upon arrival, en mijn vreemde valuta geregeld. Ik heb zelfs een moneybelt gekocht. Ik weet waar op de luchthaven in Madrid ik mijn reistas kan sealen en ik heb me zelfs even laten voorlichten wat er allemaal met mijn koffer gebeurd vanaf Madrid naar Amsterdam naar Dar es Salaam. Ik hoef hem alleen maar af te geven en de KLM doet de rest.

Reistas? Jazeker. Ik heb, na me ontiegelijk druk te maken dat ik écht niet alles in één koffer zou kunnen krijgen toch maar besloten mijn weekendtas die als safaritas dienst moet gaan doen gewoon in te checken.

 

Nou goed - als jullie me dus een beetje kwijt zijn hier, dat klopt.

En ik zal jullie op de hoogte proberen te houden. Vermits ik stroom heb en internet het doet :-)

 

Nou zeg. Komen ze (de tuinmannetjes) vandaag zomaar ineens de boom bij het zwembad rooien. Want met zijn wortels kon hij de wand van het zwemband kapot maken.

 

Dus in plaats van de mooie ruisende (ik weet eigenlijk niet eens wat voor boom het was) veel schaduwbrengende boom staat er nu een mager scharminkel.

 

Misschien gaat ie wel heel hard groeien zodat we van de zomer toch wat schaduw hebben bij het zwembad

 

Met iedereen weer zu hause konden we dan éindelijk naar Martijn en María om Martijn te feliciteren met zijn verjaardag! Met in de handen een fles Beerenburg die ik in de koffer had meegebracht. Én een bos tulpen. (Bij de Carrefour :-))

 

Ik kreeg ook een cadeau :-) voor mijn bijna vertrek naar Tanzania (jawel, ik ga er nog over vertellen)

Een echte safarihoed!!! Helemaal leuk!!!

 

We hebben weer lekker bijgekletst en uiteraard ook weer heerlijk gegeten :-)

 

Vandaag was een fijne dag. Het klinkt wat gezapig maar het was gewoon zo.

Eerst gingen we Loli ophalen. Die super enthousiast was en zich wederom keurig had gedragen in het pension.

 

We maakten ´vrienden´ met de achterburen. Buurman stond ineens aan de heg met een fles wijn uit het dorp waar hij vandaag kwam. We hebben hun toen een typisch Hollands iets gegeven: een rookworst!

Ben benieuwd hoe ze het vonden!

 

Daarna gingen we ruim twee uur wandelen met de buren. Waar Loli dus de eerste keer achter een echt rennend konijn aanging. Wat ze verloor natuurlijk. Ja dat konijn is niet gek. Die dook de bramenstruiken in.

 

Loli ook. Ik denk niet dat ze dat nog een keer doet, aangezien ze er met een bloedende tong en bloedende poot weer uit kwam. De schade was niet groot, het ziet er op een tong altijd erger uit dan het is. Op het pootje ook een schram, gelukkig niks ernstigs verder.

 

Onderweg kwamen we ook nog een schapen-geitenkudde tegen, waarbij we Loli maar even aanhaakten. Ik zie haar de boel al aanjagen :-)

 

En oja, had ik al verteld dat het wel 20 graden was? En dat de zon scheen?

 

Gezellig!!! Visite!!! Jorik en Martijn vlogen zaterdag al naar Madrid en kwamen zondag, nadat ik thuis was (met vertraging) uit Nederland met de trein naar Majadahonda. Daar haalde ik hen op en zo kwam het dat zondagavond de twee heren gezellig op de bank zaten bij mij.

Helaas zonder Johan, hij moest op reis deze week en was deze zelfde zondag vertrokken.

 

Onder het genot van wat tapasjes konden we weer eens eventjes lekker bijpraten!!!

 

Op maandag was het heerlijk weer, dus er werd gefietst, hard gelopen én, wat een geluk voor Loli, een heel lang eind gewandeld. We aten lekker bij Fellini in het dorp en ´s avonds, nadat ik Loli naar het pension had gebracht, gingen we nog even naar de Xanadú waar we bij een barretje zaten die bij het afrekenen ineens een streep door de rekening haalde en 50% van de tapasrekening afhaalde. Ik zeg, dat is mooi! Ik kan niet zeggen hoe het heette, het cafeetje, maar ze hebben dus een ´doordeweek´ actie dat als je voor half tien daar zit, je slechts 50% van de tapas betaald.

 

Nu denken jullie misschien - Loli in het pension - dat heeft een reden en dat is dat ik de rest van de week op kantoor moet zijn en Johan is de rest van de week ook niet thuis. En haar alleen in huis laten de hele dag is geen optie. Ze vond het niet zo´n probleem leek het, want toen ik haar uit de auto haalde ging ze direct vol enthousiasme naar de verblijven toe, om daar al kwispelend te gaan zitten wachten tot ze naar binnen mocht. Je zou haast denken dat de brokken daar lekkerder zijn. De pret was er overigens snel af toen ze daadwerkelijk in het verblijf zat maar dat is nu even niet anders.

 

En de huisarts ging dit keer wel goed / ik stond vanmorgen binnen 10 minuten weer buiten met alle medicijn recepten die je maar nodig kan hebben voor een reis naar Afrika.

 

Dinsdag mocht ik nog een keer naar de tandarts, want ja, helaas ik had dus nog last van de tand. Jorik en Martijn gingen mee naar Majadahonda, ik zette ze af bij het station en vandaar gingen ze weer door naar Madrid. Bij de tandarts bleek er wat restvulling ofzo tussen de tand te zitten en dat haalde ze weg. De vulling was goed zei ze. En er was niks afgebroken (dat dacht ik namelijk, maar blijkbaar had ik wat gruis er tussenuit geflost ofzo) Ook werd er nog wat gepolijst en kreeg ik nog een spulletje mee dat ik mag smeren op de tand als het weer zeer doet. Blijkbaar is de tand gevoelig en dat kan nog wel even duren. Nou goed, ik merkte na het polijsten al wel verschil, het kauwt makkelijker, maar het is nog niet helemaal pijnloos.

 

Na het werk zocht ik Jorik en Martijn nog even op in de stad en gingen we lekker eten bij La Mucca. Blijft om je vingers bij af te likken daar. We zaten propvol, er kon geen toetje meer bij. Het voorgerecht was nogal fors, daar hadden we ons op verkeken.

 

En ja op woensdag vlogen de mannen al weer naar huis toe! Het was helemaal leuk!!!!

 

Eventjes heen en weer. Naar het koude kikkerlandje. Dat al lang zo koud niet meer was als voorheen. Schaatsen kon niet meer hoor, dat ijs was al weer weg, op her en der een stukje na.

 

Ik ging lekker even logeren bij paps en mams en op visite bij de kleine James die zijn eerste verjaardag vierde. En lekker bijkletsen met Ingrid, Sam, Theo en Willeke. En met Xander en tante Riky en met oma en tante Ineke en nog veel meer ooms en tantes op de verjaardag van ome Theo. Helemaal leuk!

En kort natuurlijk - maar ik kreeg het wel weer voor elkaar om de koffer propvol te stouwen :-)

 

Heb ik dan nog foto´s. Jawel, maar eigenlijk zijn het er niet zo veel.

 

Maar hier is er eentje. De jarige job!

 

Woest was ik. Vandaag. Over dat kl*te systeem dat ´afspraak maken bij je centro de salud´ heet.

 

Vorige week belde ik. Want ik moest voor de herhalig van de hepatitus B spuit.

Na een zeer lastig gesprek had ik dan eindelijk een afspraak gekregen. Mijn collega zat naast me, ik heb het niet verzonnen. De 15e, om 15.20 uur. Dus ik kom binnen, meld me, wordt aangekeken of ik gek ben want ja waarom meld ik me, dat doet niemand, wordt doorgesnauwd naar zaal 3 en zit vervolgens te wachten. Na 20 minuten begin ik toch wat te twijfelen, ik zat hier immers al eens eerder voor Jan Snot te wachten. Dus ik ga maar weer eens naar de balie, waar die chagerijn zegt ´ik zei toch dat je naar zaal 3 moest gaan´.

 

Waarop ik haar maar negeerde en tegen de andere chagerijn zei: ´heb ik wel een afspraak want niemand komt me halen en ik zit er al 20 minuten.´ Wat blijkt! HEB IK DUS WEER GEEN AFSPRAAK!

 

Daar kan ik dus zo ongelofelijk boos over worden!!! En er kan geen sorry vanaf hoor. Stelletje onbeschoften achter die balie. ´Nee het was niet hun schuld, want dat was dan iemand anders, niet van het centrum waar ik mee gesproken had maar van een callcenter en dus niet een van hen. Ja dat zal dan wel, maar ik had wel een afspraak en nu dus weer niet. *zucht*

 

Ze behandelen je als een of andere idioot die niet weet wat ze zegt en doet. Vreselijk.

Nou goed ik was dus zo boos dat ik voor de verandering maar weer eens niet wist wat ik moest zeggen, alhoewel ik in gedachten van alles klaar had. Ik mopperde nog wat dat het al de tweede keer was dat ik zonder afspraak was, en toen kreeg ik dus een nieuwe afspraak. Om 17:00 uur, dezelfde dag.

 

Nou. Dus ik naar huis. Onderweg zo boos dat ik jankend Johan belde om mijn gal te spuwen, alsof dat helpt maar ja het lucht wel op. Eenmaal weer thuis kon ik zo ongeveer ook weer gaan, dus daar weer heen. Ik meld me dus niet, sjouw meteen door naar de tweede verdieping dit keer. En zit daar vervolgens 10 minuten zonder ook maar enig blijk van leven op de gang te wachten. Ik ging maar eens bij de dokter twee deuren verder vragen. Die naar beneden belde om te vragen waar de zuster bleef. Die op een holletje naar boven kwam, de spuit erin jaste en nog even heel lief was om me er tussen te proppen bij de dokter, om het recept dat ik had van de dokter waar we onze prikken haalden voor 9 weken antibiotica ter voorkoming van malaria om te zetten naar een ´echt´ recept.

 

Ik weer naar beneden, zag dat er zeker zes mensen voor me waren en ging naar de balie, alwaar de ene muts van eerder die middag me niet herkende en me op mijn verzoek een afspraak gaf voor maandag a.s.

Nou goed we gaan het zien. Of ik nu wel een afspraak heb....

 

Schijterd als ik ben was ik al een hele tijd niet meer bij de tandarts geweest. Om heel precies te zijn was de laatste keer vlak voordat we naar Spanje verhuisden.

 

Maar nu moest ik wel.

 

Want ik verloor een stukje iets tijdens het eten. Het was een duidelijke krak en daarna voelde ik een mega-gat met mijn tong. Iets vulling of iets tand. dat was me niet duidelijk, maar omdat het geen zeer deed vermoedde ik dat het vulling was.

 

Het duurde nogal even voordat ik ook daadwerkelijk belde voor een afspraak, eigenlijk wel bijna drie maanden. Maar toen ik gisteren in mijn reisgids las dat het wel heel onverstandig is om in Tanzania naar de tandarts te moeten besloot ik dan toch maar te bellen. Vanmorgen. En oh lucky me, ik kon meteen terecht.

Geen tijd dus om zenuwachtig te worden.

 

Ik snap achteraf ook weer helemaal niet waar ik me nou weer druk om maakte. Want het was inderdaad een ieniemienie stukje vulling dat ik verloren was. Dat er ook zo weer in zat. (De tandarts zei dat het altijd groter voelt dan het is.)

 

En verder had ik dus GEEN gaatjes.

Niet op het eerste zicht en ook niet na het bestuderen van de 360 graden gebitsfoto. Alleen wat tandsteen dat de tandarts ook maar direct weghaalde. Dus lang leve het flosdraad, de Sensodyne tandpasta, de goede tandenborstel, het tweemaal daags poetsen en de sterke tandengenen van mijn ouders!

 

Dat ga ik dan maar niet meer doen he, zo lang wachten.

En ik moet eerlijk zeggen dat die tand me nu meer pijn doet dan voordat ik ging.

Dat schuif ik dan maar even onder napijn

 

 

 

 

 

Voorbereidingen voor de soep:

 

En wat plaatjes van onze lekkere lange wandeling op zondag:

 

 

 

 

 

En er ligt sneeuw!!

 

Nou, gaan we al????

 

Even lekker een rondje lopen in de pauze:

 

 

Onze afgelopen twee weekenden waren nogal gelijk. Qua wandelen en prachtig weer en een frisse wind, rode wangen en een blije hond. Lekker niksen in je weekend - hoe heerlijk is dat.

 

Zaterdag de 4e: jawel, het vriest hier ook! Niet dat we kunnen schaatsen op dit laagje, maar ook hier is koning Winter aanbeland.

 

Even lekker aan de wandel:

 

 

 

Hierna struinden we de el Corte Inglès door op zoek naar koopjes voor Johan en we slaagden hartstikke mooi voor een aantal bloezen voor bij zijn pakken. We aten een pizza bij El Tempietto en ´s avonds zaten we lekker bij de open haard.

 

Zondag de 5e

 

 

 

We zagen ook nog een grote regenboog:

 

 

Zoo daar is ze weer, onze Loli. Thuis van de logeerpartij. Het was helemaal prima gegaan, ze had lief gespeeld met de andere honden, ze is sociaal, vriendelijk en goed in de omgang met andere honden.

 

Toen ik binnenkwam kwam er eerst niet echt een reactie, maar ineens viel het kwartje en kreeg ik een dikke lik in het gezicht en was ze super enthousiast (Mooi! Was ze me toch nog niet vergeten)

 

De eigenaresse (tevens dierenarts) gaf wel de opmerking mee dat Loli wat terughoudend is ten opzichte van mensen en dat het goed is daar op te oefenen door haar aan te laten halen door vreemde mensen (die haar dan aan koekje moeten geven). En om met haar naar drukke plekken te gaan. Op zich denk ik dat ze ook wat terughoudend was omdat het allemaal spannend was en de eerste keer enzo en het hoort ook wel wat bij het karakter van moeders kant, maar niet verkeerd natuurlijk om wat te oefenen.

 

We komen genoeg mensen tegen onderweg met wandelen, die zelf ook honden hebben dus dat komt wel goed.

 

Nou goed, afrekenen (drie nachten slechts, overdag rekenen ze niet mee ) hond achterin mijn scheurijzer, na een omweg (ik reed weer eens verkeerd....) waren we dan weer thuis. Loli blij, ik blij en dan later op de avond nog Johan ophalen. Johan kwam mooi op tijd aan (in de regen. Van de vrieskou in de regen tsss) en we waren ook snel weer thuis, Loli nog een keer blij - allemaal blij :-)

 

Omdat die kleine sloperd van ons dol is op de muren van de keuken heb ik een spray gekocht die zou moeten voorkomen dat ze aan de muren gaat krabben en bijten.

Met Loli buiten de deur kon ik de boel eens mooi insprayen.

 

Mán wat een stank zeg.

Ik viel er bijna bij om.

 

Als het op die manier werkt, dan snap ik wel dat het goed werkt. Als je hond in katzwijm valt bij de geur, dan komt ze waarschijnlijk niet meer in de buurt van de muur.

 

Het enige is, dat Loli in de keuken slaapt. Dus die combinatie is niet echt tof. Slapen in de stank.

Ik liet de boel dus even luchten en eens zien hoe het morgen ruikt. Woensdagavond ga ik haar weer ophalen.

 

Wordt vast nog wel vervolgd.

 

Liep de vorige logeerpartij de soep in door de inbraak in onze auto, vandaag gaat het dan toch echt gebeuren. Loli gaat uit logeren. Johan moet op reis en ik moet op kantoor zijn waardoor ze de hele dag alleen zou moeten zijn en dat kan niet.

 

Ze gaat dus naar Centro Canino Brunete in Brunete. We waren daar al een keertje onaangekondigd gaan kijken en het zag er prima uit toen.

 

Zo ook vandaag. Ik maakte een logeertas met snoepjes, speeltjes, bot, bed, borstel enzovoort en daar gingen we.

 

 

Loli vond het wel errug spannend in het begin, al die blaffende honden, maar toen ze samen op de speelweide was met een pup van de eigenaar was het allemaal prima. Samen spelen en ze had ons al snel niet meer in de gaten. In de ren naast haar was een grote Sint Bernardhond, die bij het hek kwam staan en daar was ze wel (eventjes dan) van onder de indruk.

 

Nou goed, toen ze druk aan het spelen was gingen we haar spullen binnen neerleggen, in haar verblijf. Groot hoor. Een betegelde binnenruimte en een eigen buitenruimte en ze werd speciaal op de hoek gezet waar ze de andere honden kon zien vanuit de buitenruimte. Goed geregeld allemaal! We hebben maar niet meer gedag geaaid. Woensdagavond ga ik haar weer ophalen, Johan komt die avond ook weer thuis.

 

Hierna gingen we naar het vliegveld en daarna had ik dus het rijk alleen.

Nou goed. Als je dan geheel man- en hondloos bent, wat ga je dan doen.. nou dan ga je even rustig een koffie doen en een croissantje eten en dan maak je de Xanadú onveilig.

 

Ik ontdekte een nieuwe winkel daar, de Encuentro, Spaans merk en helemaal niet duur. Ik durfde het ook aan om de Primark in te gaan en met mij vele andere mensen. Pff - daar is het druk man. Dat is ook niet gek want het is goedkoop daar. Ik laadde zo het een en ander in mijn armen (had de mandjes geheel gemist) en kwam bij de pashokken tot de ontdekking dat ik veel te veel had. Goed, nadat ik de basisbloezen die ik zocht voor bij mijn pak had gepast en goed had bevonden, heb ik de rest maar gelaten en ben als de wiedeweerga in die onwijs lange rij bij de kassa gaan staan. Niet te doen op zondag, die winkel.

 

Nou eenmaal thuis was het toch wel erg stil in huis zo zonder Loli en dat bleef me zo tot aan woendag. Wat ben je snel gewend aan een huisdier en wat is je huis dan stil als ze er niet is.

 

Ja het is een titel van niks maar ja, ik schrijf hier al vijf jaar en soms in de inspiratie er niet helemaal.

Maar goed. Het was ondertussen alweer zaterdag. Niet een standaard zaterdag eigenlijk. Johan kwam van de week strontverkouden terug van zijn reis en lag ziek in zijn bed. Hij moet morgen al weer reizen, dus dit werd een dagje bed -  uitzieken.

 

Loli en ik gingen daarom maar met zijn tweetjes op pad.

Maar eerst kocht ik een 'echte' halsband voor haar. Het puppy halsbandje zat echt strak en dus kreeg ze een mooie brede roze :-) En een langere leren riem. Nog een spray erbij zodat ze de muren met rust laat, een zak voer en tjakka, dat had de dierenzaak weer in de kassa zitten.

 

 

Goed en toen dacht ik, dan ga ik maar eens kokkerellen, een verse aspergesoep en een lekkere quiche. Die quiche was wat mij betreft ook wel goed gelukt maar daar dacht Loli anders over zo te zien want die sloopte mijn kookboekje toen ik even de keuken uit was. Hoe ze het doet mag Joost weten, maar ze kan overal bij en in no time heeft ze wat gesloopt.

 

 

Blijf het gewoon proberen - eens komt de dag dat ze gewoon rustig in de woonkamer is.

Dit geeft alvast moed.

 

Met Johan nog op reis maakte ik heel wat wandelingetjes met Loli deze week. Op een van de wandelingen kwam Loli oog in oog met een paard. Niet één paard maar wel vier paarden. Veilig achter een hek weliswaar maar nog wel steeds heel spannend. Loli gaat er dan eerst hard op af en zodra ze ziet hoe groot ze zijn gaat ze in de ankers en al achteruit krabbelend draait ze zich om en gaat er snel weer vandoor. Die paarden, die kijken niet of op om. En dus durfde mevrouw er toch wel eventjes bij te staan.

 

Nou, gaan we nog????

 

 

 

 

 

 

Op de kop af 5 jaar wonen we vandaag alweer in Spanje! En het verveelt nog lang niet :-) We genieten nog altijd dagelijks van het fijne weer, de natuur, de cultuur, en niet te vergeten van de tapas, cerveza en vino!

 

 

Mensen mensen wat een fantastisch weer is het hier! ´s Nachts vorst, ´s morgens de autoruit krabben en zodra de zon erbij komt is het warm! Heerlijk heerlijk heerlijk.

 

Dit weekend ving lekker aan. Ik bracht Johan naar de luchthaven, hij is een weekje weg voor zijn werk en daarna nam ik geheel in stijl nog even afscheid van mijn favoriete winkel: De Esprit was voor de laatste dag open - ja ik was er al geweest begin januari maar toch hè, die laatste dag, ik dacht ik ga toch nog maar even kijken. And lucky me: Ik tikte de allermooiste winterjas ever op de kop!

 

Na nog wat winkels ging ik snel weer naar huis. Want Loli wilde natuurlijk wel even wandelen. Aldus geschiedde - ik probeerde de route te lopen die we wel vaker lopen. Twee uur ongeveer. Ging best goed.

 

Ware het niet dat ik in plaats van een pad naar beneden rechtdoor ging en vervolgens in plaats van via een gewoon pad afdaalde ineens via de zijkant van een berg naar beneden liep en bij een diepe geul kwam waar ik omheen moest. Ik hoorde allemaal geritsel in de bosbessenstruiken en maakte me kwiek uit de voeten. Het bleken vogels te zijn.. even verderop vond ik het pad weer en liepen Loli en ik lekker door.

 

Ergens verderop nam ik in plaats van het pad naar beneden het pad omhoog en belandde midden tussen de akkers waardoor ik nog een eindje om moest lopen. Maakt niet uit, het is heerlijk weer, maar ik had al wel een blaar. En zere tenen. Want slimmerd als ik ben had ik net voordat ik ging nieuwe zolen in mijn schoenen gelegd waardoor ik nu minder ruimte rondom mijn tenen had. Jawel. Maar allemaal niet erg. Want het is zo´n mooi weer!!

 

Ook niet erg, maar wel stom, dat ik de camera bij had zonder geheugenkaart... Loli viste overigens nog een of ander stuk van een beest onder een struik vandaag en weigerde het af te geven, en na wat gekraak en geknars was het ook helemaal verdwenen. Wat ze bij Johan niet meer doet maar bij mij wel, is van me weglopen als ik wat van haar af wil nemen. Dat moeten we nog even goed oefenen. Voor de rest luistert ze prima, behalve inderdaad als ze een konijn of vogel vindt. Er wordt gejaagd in het veld en soms liggen er resten. Vleugels van vogels of een restant van een konijn. Ja vies ja, maar je doet er niet zo veel aan. Loli weet het ook altijd te vinden. Gelukkig had ik wel de mobiel bij, dus hier bewijs van het mooie weer:

 

Eenmaal thuis ging ik de kerstboom maar eens aftuigen (jawel een schande, dat is het, maar hij is zo leuk, die kerstboom en ik had ook eigenlijk helemaal geen tijd gehad om hem op te ruimen) en stak eigenhandig de open haard aan. Het duurde ff maar toen had ik ook een mooi brandend vuurtje. Ik zeg: Girlpower!

 

Zondag kwam Simone om te wandelen met mij en Loli. Ik was blij dat ik de route al voorgelopen had, want nu gingen we helemaal goed! Op een puntje na dan. Johan had al gezegd: let nou op, net na de finca met de honden moet je naar links, dat je het niet voorbij loopt als je loopt te kletsen, want het is niet zo´n heel zichtbaar paadje. En dus liepen we het paadje straal voorbij. Klets klets klets, en oeps.... te ver. Dus weer terug. Maar niet erg, want het was alweer-nog steeds fantastisch weer.

 

Ditmaal geen dode beesten, enkel wat veren die Loli ook weer wist te vinden. Heerlijk gewandeld weer. Thuis aten we een stuk van de gruwelijk lekkere zelfgemaakte chocolade - caramel taart en voor je het weet is het al weer tijd om afscheid te nemen. Er is nog heel wat taart over dus dat gaat dan mee naar kantoor - veel te link joh zo´n taart, hij is veel te lekker en veel te verleidelijk om nog wat van te eten en je voelt je heupen groeien bij elke hap :-)

 

Een weekje geleden lag hij in de bus. De officiële uitnodiging voor de eerste keuring van mijn groene racemonster. Bij een keuringstation naar keuze.

 

Dus werd ik wat zenuwachtig en besloot maar eens te bellen naar ITV Rheinland, die het meest dicht bij ons zit. Voor een afspraak. Dat ging dus niet, want daar deden ze niet aan. Klein station, was niet nodig.

Dus ik vroeg nog, als ik dan om 08:00 uur op maandagmorgen kom dan is het niet druk? ´Nee, dan is het niet druk´ werd mij verzekerd.

 

Op maandagmorgen echter, draaide ik me nog een keer genoeglijk om in bed en dus ging ik niet naar de keuring. Maar goed ook, want dinsdag zei Johan tegen me:

´Wilde jij nou echt met een kapotte koplamp naar de keuring gaan?´

 

Dat zou wel wat voor mij zijn ja. Johan verving dus even snel de lamp en uiteindelijk reed ik donderdagochtend naar Navalcarnero. Om daar pardoes in een file van wachtende auto´s terecht te komen. Die inderdaad ook naar de keuring moesten.

 

Enfin. Ik stond daar zo wat te wachten en alras werd de rij korter. Niet gehinderd door ook maar enige voorkennis danwel snel werkende hersenen zo in de vroege morgen bleef ik gewoon in de auto zitten, totdat het me opviel dat al die mensen voor mij en ook na mij aan de zijkant naar binnen gingen en er weer met een wit papier uitkwamen. Daar bij een deur waar met koeieletters ´Recepcion´ stond.

 

Je moest je dus melden. Om de keuringsformulieren te krijgen. En om te betalen natuurlijk.

 

Ok, toen ik dat geregeld had was ik ook al bijna aan de beurt.

 

Ik mocht naar binnen rijden. Ik werd uit de auto gebonjourd door de keuringsmeneer (typisch, alle mannelijke chauffeurs mochten blijven zitten en ik moest uitstappen. Stelletje macho´s :-) en met vier(!) man sterk begon de keuring. Lampjes aan en uit, knipperlicht aan en uit, even de remlichten proberen, even aan de gordels trekken, even onder de motorkap kijken, even de achterklep open en meteen even de uitstoot meten. Daarna moest ze in de rollenbank en boven de smeerput, waar nog even aan de wielen getrokken werd en aan het stuur gedraaid.

 

Toen mocht ik weer terugkomen (ik moest namelijk een eindje verderop gaan staan wachten) en mocht ik zelf (jawel) de auto naar buiten rijden. En weer terug naar binnen komen daarna. De auto was goedgekeurd, ik mocht naar een loketje, kreeg gestempelde papieren én een sticker die op de autoruit geplakt moet worden en de volgende keuring is pas in 2014.

 

Al met al, met heen en terug, was ik een uurtje kwijt. En wat kost dat grapje: 36,79 Euro.

 

Nog ter ere van María´s verjaardag gingen we vandaag naar de Hammam in Madrid. Al meer dan 300 jaar oud en midden in het centrum: Hammam Al Andalus Madrid

 

En dat was me toch lekker!! Lekker dobberen in warm water, luieren in een turks stoombad, lekker thee lurken bij de ´fuente de te´, genieten van de massage.. het enige afschrikwekkende was het koude dompelbad dat er ook bij hoort. Nou ja, zelfs dat was nog lekker - áls je er eenmaal door was :-)

 

Geheel ontspannen aten we daarna een lekker hapje bij Medina Mayrit en daarna struinden we lekker de stad door, want het is immers weer rebajas (uitverkoop!). Top dag!!

 

Even starten met een koffie:

 

De ingang:

 

Helemaal ontspannen!

 

En een lekker toetje :-)

 

Niet voor Loli dit keer maar voor onszelf.

Dinsdagochtend stonden we op de stoep bij het Centro Monográfico de Salud Internacional in Madrid.

Om het een en ander aan inentingen te krijgen.

 

We waren ruim op tijd en eigenlijk ook erg snel klaar. Maar dat kwam meer omdat we ruim op tijd waren. Niet omdat het zo snel ging. Zoals gebruikelijk ging het ook hier erg omslachtig aan toe. En dan niet zo zeer omslachtig qua dokter, maar omslachtig dat je moet betalen  voor de inentingen en dat kan je niet in de kliniek zelf doen.

 

Kijk, je moet je eerst melden, dan nemen ze wat gegevens van je op, krijg je formulieren die je mee moet nemen naar de dokter en ze geven je een bonnetje met een volgnummer. Dan moet je op je beurt wachten. Daarna mag je bij de arts naar binnen, waar je heel precies moet vertellen  waar je heen gaat, wat je gaat doen, of je ergens allergisch voor bent enzovoort. De dokter geeft je adviezen en schrijft recepten uit. Hij stuurt je met de recepten naar de receptie, daar maken ze de factuur. En dan. dan moet je dus naar BUITEN naar de overkant van de straat, naar de bank, waar je wederom in de rij moet staan, en waar je met CONTANT geld de rekeningen voor de vaccinaties moet betalen. Je kan dus niet eens met je bankpas betalen. Dus terwijl Johan al bijna aan de beurt was moest ik eerst nog geld uit de muur trekken. Nu stond er dan een geldautomaat binnen in het kantoor, maar toch.

 

Dan ga je met de kwitanties weer terug, dan moet je het bewijs van betalingen overhandigen bij de receptie, krijg je weer een bonnetje om op je beurt te wachten en dan mag je eindelijk je inentingen gaan halen. En het bijzondere van dit alles: de dokter vraagt ´wat is je schrijfarm´ en vervolgens is die arm de meest pijnlijke van allemaal de rest van de dag.

 

Waar Johan slechts pijnlijke armen had kreeg ik meteen een heel warm gevoel en was de rest van de dag een beetje oververhit. De volgende dag had ik spierpijnen en de twee dagen daarna lag ik voor pampus met spierpijnen, hoofdpijn en algehele malaise. Johan pakte daarna nog een verkoudheidje mee maar of dat nou van de inentingen kwam.. geen idee.

 

Kijk: prachtig weer hier!

 

En Johan heeft weer een nieuw paspoort!

Toch snel, met een week was het geregeld.

 

Nu het rijbewijs nog - wordt vervolgd!

 

Laten we het jaar eens goed beginnen en afscheid nemen van mijn favoriete winkel. De Esprit gaat dicht mensen, zo in de loop ter tijd was het al teruggebracht naar slechts één winkel in La Gavia/Madrid, maar nu gaat die ook dicht en ben ik gedoemd tot online bestellen, een shoppingtrip naar NL of een andere leuke kledingzaak vinden (onmogelijk).

 

Goed. Tijd om afscheid te nemen dus. En hoe kon het ook anders, dat moest natuurlijk met mijn Esprit partner in Crime - Simone. En voor de gelegenheid ging collega Ineke ook mee. Wij in mijn auto, die ik superstrak had ingeparkeerd ´s morgens, en wel dusdanig strak dat de eigenaar van de rode auto waar ik achter stond zoiets had.. hmmm hoe heb je dat voor elkaar gekregen (tss. kerels) en een keurende blik over zijn bumper liet gaan. (nee meneer, heb hem niet geraakt - vond het zelf ook een wonder - dat zei ik dus niet he, ik ben gewoon een geniaal parkeerwonder ). Was eigenlijk wel blij dat hij er eerder was dan ik, kon ik tenminste ruim uitrijden :-). Wij gingen dus direct de file in en kwamen daar niet meer uit totdat we bij La Gavia aankwamen. Tss. Opruiming hè.

 

De Esprit puilde uit en na nog een laatste lachsessie in de pashokken sjouwde ik met twee broeken de winkel uit. Ineke met twee tassen vol kleren en Simone helaas met niks. Winkelen maakt hongerig dus we sloten af met een lekkere hamburger en kip fajitas maar geen toetje want dat paste er niet meer bij. Het was gezellig!

 

Gezellig, oliebollen bakken op Nieuwjaarsdag, op het terras in de kou, met binnen twee enthousiaste kindjes, een enthousiaste pup, lieve vrienden om je heen en het bruisende gevoel van ´het nieuwe jaar is er en we gaan er wat van maken´!

 

Nou kijk:

Nederlandse Oliebollen in Spanje!!

 

 

En kijk eens wat Nacho maakte: Loli!

 

En oja, aquarel potloden he, als je die aan kleine kindjes geeft, dan kunnen ze zo maar een blauwe tong of rode wangen krijgen :-)

 

En hop, toen was het al weer Oud&Nieuw en ja, dit jaar ging reuze snel voorbij.

 

De week tussen Kerstmis en Oud&Nieuw was ook erg vlug over.

 

Johan ging op pad voor nieuwe pasfoto´s voor zijn nieuwe paspoortaanvraag - wat een aantal jaar geleden toen we onze paspoorten moesten vernieuwen een onwijs gedoe was. Johan maakte ze toen uiteindelijk maar zelf, in zo´n foto hokje, omdat het maar niet goed kwam.

 

Nu was het nog steeds een gedoe, maar de winkel in Majadahonda waar ze ons toen niet wilden helpen omdat ze niet konden garanderen dat de foto´s die ze maakten aan de NL eisen zouden voldoen, deed ditmaal minder moeilijk want ze moesten zelf ook aan wat nieuwe regels voldoen en dus maakten ze een aardig setje wat men bij de ambassade niet 100% perfect vond maar ´dat ze er wel door konden krijgen´.

 

Nou mooi. Horde één is genomen. Nu maar hopen dat het snel afgewikkeld is. Als het goed is met één week.

Alvorens Johan bij de ambassade binnen ging heb ik nog een rondje op het plaats delict gelopen maar daar lag natuurlijk niks.

 

Verder was het deze week stampen op het werk - lang werken en hard werken maar het is weer gelukt.

 

En ja, wat hoor je dan. Dan krijg je dus een mail dat ze de enige overgebleven Esprit winkel in Madrid gaan sluiten. Johan zei al: ´was je soms de enige klant´. Ha. Grapjas. Als het zo was dan is nu dan wel bewezen dat ik niet in mijn eentje de Esprit economie in Madrid draaiende hield. Maar wel balen. Want dat is nou net een kledingzaak waar ik wél enthousiast van wordt.

 

Gelukkig was ik niet alleen in mijn droefheid en ga ik binnenkort met Simone de winkel nog een keer onveilig maken :-)

 

Vrijdag deed ik nog een afsluitend drankje met de collega´s en toen was het alweer Oud&Nieuw.

 

We gingen eerst maar eens wandelen want dat hondje van ons is er er één die niet genoeg heeft aan een blokje om. Welnee, de dame heeft energie voor tien en er wordt toch wel vier keer per dag gewandeld.

 

 

We zagen ook nog deze vreemde wolk:

 

Zo, en toen was het tijd voor de jaarafsluiting waarbij we dus... jawel jawel:

gingen GOURMETTEN.

Met z´n tweetjes. Met het 8 persoons gourmetstel.

Ha!

 

En na een opruim-operatie van de eetkamertafel (lees: grijp alles qua knutselzooi van de tafel en duw dat met handen en voeten de kast in en sluit als de wiedeweerga de kastdeuren zodat het er niet uit kan vallen) ziet het er dan zo uit:

 

En uiteraard zit na afloop dan je moderne kroonluchter onder de spetters en stinkt je kamer nog een week naar vet, maar het was weer erg leuk!

 

We waren geheel buurloos in de straat. We liepen nog een rondje voor twaalven en toen kon het vuurwerk losbarsten. Al wat er kwam - geen vuurwerk. Nou ja, wat in de verte.

 

Ik zei nog tegen Johan: ´wat een prutsdorp hier, we gaan verhuizen´. Maar dat was een grapje he, want het was heerlijk rustig, geen hondje dat overstuur achter de deur of onder de stoel zat, geen knallen van ´s morgens vroeg tot ´s avonds laat - nee, prima zo.

 

Om 00:00 uur propte ik de 12 druiven in mijn mond en hoezee ik verslikte me niet. Geen idee of ik ze binnen de 12 klokslagen op had, aangezien we geen aftelklok op tv hadden en de kerkklok bij ons niet te horen is.. maar we gaan er maar vanuit dat het gelukt was.

 

Gelukkig Nieuwjaar iedereen!!!!

 

Nou goed dan, er was ook vrede op aarde in huisje weltevree. Na de schok met de kop van het konijn was het tijd voor wat rustiger en minder dodelijk vermaak. Hier Loli die zich uitleefde met een kerstmuts:

 

 

 

En een foto van de fles wijn waar wij ons op uitleefden met het diner (lees vlees op de grillplaat). Heerlijk!

 

Nu was het niet onze Loli die dat letterlijk nam, dat was een jager denk ik, echter haar neus was wel goed genoeg om de konijnekop in de bosjes te vinden en ermee vandoor te gaan... tot zover vrede op aarde en een rustige wandeling. Probeer maar eens een jong hondje van zes maanden te pakken die zeker weten niet van plan is om dat lekkere hapje af te geven.... toen we haar eenmaal hadden was er al driftig op de kop geknauwd en met een hondenpoepzakje om de hand heen wist ik het uit haar bekje te halen: ieuw ieuw ieuw!!!!!!

 

 

 

Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr en nog wat gevloek gegrom gescheld en gemopper ontsnapte mij toen ik zag de er ingebroken was in de auto.

Niet dat ik dat meteen zag. Nee joh, ik opende de achterklep en legde tas en laptop achterin. En keek. Keek nog een keer en dacht, hé dat is raar, waarom ligt die leuning plat en waarom ligt daar glas. En toen zag ik het ingetikte raampje. En de openstaande vakjes en klepjes. En bonnetjes en pasjes op de grond. En toen dacht ik: ojeeee wat is er weg.

 

Nou Johan´s rijbewijs en paspoort dus. Het mapje was er per ongeluk in blijven liggen en er niet uitgehaald toen ik de auto meenam. En kleingeld. Niet zijn pak, niet de zonnebril, niet de heilige Cristoffel, niet de spullen uit de achterbak. Raar toch of niet dan.

 

Maar dan. Wat doe je dan. Ik liep dus maar naar de portier van het gebouw waarvoor ik geparkeerd had. Want ja - waar bel ik heen dan. Nou naar 091 dus vertelde de aardige meneer. Je belandt dan in de meldkamer van de Policia Nacional Madrid. Waar ze me vertelden dat ik aangifte moest doen. Nee, ze kwamen niet zelf. Ik vroeg nog ´komen jullie vingers zoeken´ (want ik wist het woord voor vingerafdrukken niet) Maar nee hoor, ik mocht naar het politiebureau komen.

 

Ok. Het dichtsbijzijnde politiebureau dan. Van de stress schreef ik het verkeerd op kwam ik achter toen ik het in de navigatie probeerde op te zoeken. Ik was nog wel zo bijdehand om de portier te vragen in welke straat ik eigenlijk geparkeerd stond  (ja zeg he, ik heb geen vaste parkeerplek bij mijn werk) en om foto´s van de auto en het interieur te maken maar ik was dan ook wel weer dusdanig gestressed dat ik dus de auto ging opruimen (alle bonnetjes en zooitjes van de grond en de stoelen haalde en in de vakjes terugstopte en alle vakjes weer sloot) en passant ook nog even de autosleutel kwijtmaakte maar vervolgens weer in de achterbak terugvond (?) Nou goed. Stressbestendigheidslevel van vrijdagavond.... -10.

 

Op weg naar het politiebureau reed ik nog weer verkeerd en zag geen bureau, dus stopte ik bij de eerste de beste politieauto waar twee agenten net wilden uitstappen om wat mensen aan te spreken in het parkje vlakbij waarbij de ene agent me negeerde en snel overstak en de andere een vinger ophief en me maande even te wachten (stress mensen stress) en daarna de weg wees - bleek ik vlakbij te zijn.

 

Eenmaal op het bureau bleek ik niet de enige te zijn die aangifte kwam doen.

 

Uiteraard nog steeds gestressed en lichtelijk hakkelend in mijn woorden dacht de agente die de aangifte opnam dat ik misschien met een NL sprekende persoon wilde praten.

Toen dacht ik: get a grip - je woont hier vijf jaar. Niks vertaler.

Daarna ging het beter.

 

Lang leve de whatsapp en het feit dat we kopieen van alles thuis bewaren want zo konden alle documenten met nummer in de aangifte opgenomen worden - hopelijk gaat de afgifte van nieuwe documenten snel.

Technisch onderzoek daar begonnen ze niet aan want ik had immers alles opgeruimd en daardoor overal aangezeten. (jawel, ik zweer je, ik ruim nooit meer wat op)

 

Op zich ging de aangifte snel - met een uur was ik weer buiten. Op weg naar huis. Ik zeg je, rijdt raar op de snelweg met een ingetikte ruit - alle geluiden en geuren komen binnen en ondertussen vliegen er ook nog stukjes glas naar binnen. Eenmaal thuis gingen we snel mijn auto ophalen die in het dorp geparkeerd stond. Waar ik ontdekte dat een of andere lomperd met witte auto een nieuwe bril moet want die had zijn auto dus gewoon superlomp tegen de mijne aangereden waardoor ik nu een deuk en krassen aan de linkerachterkant hebt. Grrrrrrrrrrrrrrrr!

 

Ik was ondertussen zo onwijs chagerijnig dat het niet leuk meer was. Tijd om naar bed te gaan.

Resultaat van al dit gezeur was dat we niet naar Guisando kunnen met de Kerst omdat Johan papierloos is nu. Daar baalden we ook echt onwijs van!

 

Serieus he, er heerst geen zegen op ik en Johan´s auto aan het einde van het jaar. Vorig jaar afgesleept en tweemaal een boete (een keer betalen voor het afslepen en daarna dit jaar eindelijk de boete voor datzelfde foutparkeren in de bus) en nu dan ingebroken....

 

Geleerde woorden van vandaag:

Politiebureau: Comisaría

Aangifte: Denuncia

Persoon die aangifte doet: Denunciante

De rechterachterruit was ingetikt (in politietaal): La ventanilla fija trasera derecha estaba fracturada

Vingerafdrukken: Huellas

 

 

Tussen alle werkdagen door was het ook nog weekend :-)

Waar we gewoon lekker niet zo veel deden. En dat is best wel eens heel fijn.

 

We gingen met Loli naar de dierenarts voor de kennelhoest prik, want met Kerstmis gaat ze ´uit logeren´. In het hondenhotel in de buurt. Want we gaan naar Guisando met Kerstmis!

Onze Juffrouw woog al weer 12,2 kg en de dierenarts was weer erg tevreden.

Verder deden we boodschappen, we zaten lekker bij de open haard en we hadden Loli bij ons in de woonkamer. Jawel. We zijn nog steeds in training. Ze is al zoveel rustiger.

 

Ik had vandaag ook nog de kerstboom gezet. De doek onder de kerstboom redde het niet.

Evenals twee verenbollen in de kerstboom die ook geroofd werden. Maar voor de rest: helemaal gezellig!

 

 

Zondag wandelden we ook nog wat en ik bakte mini tulbandjes met citroen cranberry smaak. Lekker. 

 

 

Een fijne gezellige stevige wandeling met Johan, Martijn, María en Anna in de backpack.

Loli voorop, ik met de camera er achteraan :-)

De foto´s spreken voor zich lijkt me zo.

 

 

 

 

 

 

Kijk hier, zomaar weer een nieuw restaurant in Majadahonda: Mel's.

In fifties stijl, met jukebox. En het was er zomaar heel erg druk.

 

 

Dus we gingen naar de overkant, naar een ander nieuw eethoekje: il forno Napoletano.

Om daar de pizza uit te proberen. En die smaakte prima.

 

Lekker wandelen met het hondje.. heerlijk

 

En ze genoot ook erg van haar nieuwe flostouw:

(Dankjewel Sinterklaas!)

 

Jaja, een blij hondje met 1 van de vier hoezen. En alles is nog heel

Dankjewel mams!!

 

 

Zoooooo ben al weer bijna drie weken terug uit Nederland en nog staat het hier niet op de site. Geen tijd, foto's uitzoeken en daarna inladen duurt zo ontzettend lang, druk druk druk. Maar nu had ik ff een momentje dus hier is het.

 

Een kort verslagje dan. Met steekwoorden. En een kleine hele kleine selectie uit de foto´s in het kader van een beetje opschieten.

 

Vlucht: Heen - goed. Terug - vertraging. En da´s gewoon niet fijn. Maar het was allemaal te overzien. Tijd genoeg terug om voor Johan een fles Beerenburg mee te nemen :-)

Trein: tof. met gratis internet in de intercity van Schiphol naar Groningen. En Groningen naar Zwolle. Lekker prutsen met de ipad. En de telefoon. Lekker. Tijd ging snel. Zouden ze in alle treinen moeten doen.

Beschuit met muisjes: op kraamvisite bij Henry en Alice - helemaal super. De fles gegeven aan de kleine.

Sinterklaas in Bovensmilde: met twee opgewonden kindjes bij p. Jan en m. Klaasje, met Menco, Mieke en Patrick en Rianne. Waar Loli ook goed bedeeld werd met flostouw en snoepjes.

Sinterklaas in Elst: met een klein mannetje dat het concept Sinterklaas nog niet kent, maar wel snapte dat al die cadeautjes waren om uit het papier te halen. Met paps en mams, Theo en Willeke, James, Ingrid en Sam.

Zakken: waar mams zich een ongeluk naaide aan nieuwe kussenhoezen voor het ligbed van Loli - waarbij ik tegen Loli heb gezegd: ´als jij ze sloopt knip ik jouw tanden.´ En waarempel, alles is nog heel. :-)

Petekindje: in badje, eten geten, (het luier verschonen ging aan me voorbij :-)) samen spelen: helemaal gezellig.

Visite: op visite bij oma en tante Thea.

Knutselen: samen met mams kerstkaarten in elkaar prutsen

Kapper: Mijn haar werd van stadium pluis en verkleurd teruggebracht naar glad, gekleurd en gekapt - helemaal blij!

Hollandse kost: Erwtensoep, pannenkoeken, boerenkool... jammie!!

 

En wat gebeurde er ondertussen in Spanje: Loli loopt steeds meer los mee met uitlaten en dat gaat hartstikke mooi.

 

Nou snel, kort en krachtig hè.

Nou vooruit dan - een paar foto´s.

 

Babybezoek!

 

 

Sinterklaas!

 

 

Samen met oma puzzelen!

 

Sinterklaas!

 

 

Dankjewel Sinterklaas!

 

Knuffelen met James!

 

Mams nog vol goede moed bij zak nummer een!

 

 

Opa wat een mooie lampjes en knopjes!

 

 

Heerlijk!

 

 

Knutsel knutsel knutsel!

 

Kwam ineens uit de kast tevoorschijn, minstens 10 jaar oud en zeker 10 kg lichter, maar ik denk toch weer hip haha.

 

Met Jewel - ouwe lobbes :-)

 

 

Vraag niet hoe ze erbij kan, maar ze krijg het voor elkaar.

Einde plastic zak...

 

Never a dull moment...

 

Lekker weekendje was dit!

Zaterdag hebben we het hondenpension in de buurt bezocht. Want je kan zo maar eens verlegen zitten om een logeeradres en dan is fijn te weten wat mogelijk is. We stonden onverwacht voor de deur en kregen een rondleiding door het pension. Zag er super uit. Alles was netjes, de honden vrolijk, lekker ruim, veel speelvelden, we mochten de hokken mee in om te kijken, prima. De eigenaar is gediplomeerd hondentrainer, de eigenaresse is dierenarts. Wij hadden er een goed gevoel bij.

 

Na dit gingen we hout halen voor de haard, de eerste keer dit jaar. 230 kg laadden we in de achterbak van de auto. Buurman was er ook maar laadde beduidend minder in de auto. Hij en zijn dochter waren dan ook snel weer weg. Wij laadden nog vrolijk verder. Je moet wel uitkijken want uiteraard deed ik weer onhanding en landde er een stronk op mijn scheenbeen *auw*.

 

Na een onverwachte lunch bij Fellini in het dorp (we gingen spontaan) was het wandeltijd. En er was een hondje dat dat erg fijn vond... We hebben Loli voor de eerste keer LOS gelaten in el campo, op vijf minuutjes achter ons huis en ze vond het f.a.n.t.a.s.t.i.s.c.h.

 

Rennen! Ze kan gewoon keihard. Ze kon haar eigen pootjes niet bijhouden heuvel af, en snuffelen, snuffelen en nog een snuffelen. Ook de grote modderplas moest eraan geloven. Vervolgens dook ze op de paardendrollen die op het pad lagen, daar moeten we even op letten. Ze komt terug als je haar roept en als je fluit ook, dus dat is heel goed voor zo´n jong hondje. Bijna vijf maanden is ze nu, ik vind dat erg knap.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag maakten we uiteraard nog een wandeling, het was zulk fantastisch weer, en vandaag rende ze nog wel een stuk vooruit, maar ze bleef toch wel meer in de buurt dan gisteren. Wat er gebeurt als ze een konijn ruikt, dat is nog even de vraag. We kwamen nog een pony en ezel tegen onderweg (achter een hek) en dat was ook weer even spannend voor haar, maar na wat overredingskracht ging ze toch zitten en vond ze het ook wel prima.

 

 

 

 

 

 

 

Nou en toen ´s avonds ging ik maar eens bakken met het meel dat mams mee had gegeven aan Johan. (Dankjewel mams!) En tadaa:

Speculaasjes en pepernoten!

 

 

 

Verzuchtte ik donderdag nog dat ik nooit wat in mijn schoen vond, vond de Sint waarschijnlijk dat ik zat te zeuren want wat kreeg ik cadeau vrijdagmorgen.. jawel een beteuterd kijkende Loli die maag-, darm-, en blaasinhoud op de keukenvloer gedeponeerd had... bedankt Sinterklaasje.

 

Mensen, ontiegelijk, wat kan zo´n klein beestje stinken! En enorme drollen draaien, for that matter.

Dus ik riep nog hard naar boven: ´Loli heeft gepoept´. Maar ik hoorde niks terug.

Toen ik bijna klaar was hoorde ik van boven aan de trap: ´Heeft Loli gepoept?´

 

Nee joh, dat was een scheet van het paard van Sinterklaas.

 

Zooooo dit was me het weekendje wel zeg. Het begon al vroeg zaterdagmorgen, toen de wekker ongenadig rammelde: Johan vloog naar Nederland en had een vroege vluch. Ik was lekker op tijd weer thuis en begon met een lange wandeling met Loli. Dat kleine ding is onvermoeibaar. Kom je na een uur weer terug - rent ze zo nog tien rondjes door de tuin. Na de boodschappen, wat te eten voor ons allebei, waarbij het bakje met zacht voer de eethit van de dag was (ik heb Loli nog niet eerder zó snel haar bak zie leegmaken):

 

en nog een wandeling besloot ik de gordijnenstang eens aan een nadere inspectie te onderwerpen. Want de gordijnen hangen steeds dichter op de grond, dus iets gaat niet goed hier.

 

Dan heb ik nu de tip voor iedereen die ook eens denkt: goh, de man is weg, laat ik eens in mijn eentje aan die gordijnenstang gaan schroeven: NIET DOEN.

 

En waarom niet: nou omdat er een kans van 100% is dat wanneer je de schroef los draait dat kreng eruitvalt en je er dus niet bij kan, dat als je probeert de schroef die in de bevestiging in de muur zit aan te draaien, deze dol draait, waardoor de stang nog schever zakt, als je dan met veel moeite die stang dan maar los op de steun laat rusten en je op handen en knieen die k*t schroef zoekt en na nog meer zoeken ook daadwerkelijk vindt en je dan met alles in je zakken probeert eerst de steun aan de muur vast te maken met een nieuwe schroef, en je ziet dat het niet gaat om dat de schroefkop te klein is en je dus ook nog een andere schroevendraaier moet zoeken en je dan uiteindelijk dus geen bijpassende kruiskopschroevendraaier kan vinden.. ach hou toch op zeg.

 

Grrr.

 

Uiteindelijk, uiteindelijk, zonder persoonlijk letsel, heb ik met een nieuwe schroef in de muur de bevestiging weer vaster weten te krijgen, de gordijnen hangen weer ietsje verder van de grond én ik heb alle schroevendraaiers die door het huis slingerden weer bij elkaar liggen. Nou. Ik zeg: klusvrouw!

 

Ondertussen was ik door onze nieuwe buurvrouw uitgenodigd om een hapje mee hen mee te eten. Johan had al een keer bij hen gegeten en dat was uit de kunst. En dat was het dit keer ook. Overheerlijke risotto, salade én een appelcompôte taart - fantastisch.

 

Loli was niet mee dit keer, die had het zichzelf comfortabel gemaakt:

 

Daarna stortte ik me op een fotoboek wat ik al een tijd wilde maken en wat gebeurt er. Jawel. Na twee uur prutsen klapt dat hele fotoboek programma eruit en aaaaarrghh was het niet opgeslagen! Geen auto-save. Heel heel spijtig voor de A.ldi, want ik ben meteen opnieuw begonnen, maar nu bij Al.belli. En hij is al besteld, dus dat ging een stuk beter. Ondertussen was het dus al heel heel laat en stortte ik me te bed.

 

Zondagmorgen strompelde ik zo wat naar beneden, waar Loli al present was om te eten en een rondje door de tuin te rennen. Ik dacht ik duik even terug en werd na een half uurtje bruut gewekt door Willeke, die me whatsappjes stuurde en vervolgens zaten we gezellig te kwekken aan de telefoon.

 

Daarna was het weer tijd voor een lange wandeling:

Ze zit er al klaar voor:

 

En toen. Ja toen, toen gebeurde het.

 

Het heeft hier namelijk onwijs veel en hard geregend dit weekend. Dus overal liggen grote modderplassen.

 

Mevrouw vindt grote plassen water leuk! Leuk om de snuit in te steken en dan met een hoop lawaai de door de herfstwinden afgerukte bladeren eruit te trekken. Leuk om te snuffelen maar nog leuker om je poten erin te zetten en er doorheen te lopen en te spetteren.

 

 

 

Resultaat, een hele natte vieze hond met zeer modderige poten. En ze is nog niet gewend aan afgedroogd worden met een handdoek, want ze is pas een keer echt in bad geweest. Dus moesten we even oefenen toen we thuis kwamen. Met de riem vast aan het hek, koekje in de gesloten hand, met de handdoek drogen. Er gingen wat koekjes doorheen, maar het lukte.

 

En later op de dag, toen we nog een keer wandelden, en er alleen pootjes gedroogd moesten worden, stond ze een beetje beteuterd te kijken, want het duurde niet zo lang, er kwamen niet zoveel koekjes aan te pas en ze kreeg ook geen kans om op de handdoek te kauwen :-)

 

En wat is nu de moraal van het verhaal: nou dat ik dit weekend mijn kerstkaarten al een heel eind af had willen hebben. Niks aan gedaan dus :-)

 

Vandaag werd Nacho alweer vier jaar!

Na nog een lastminute-uithetwerk-speedshopping actie had ik dan eindelijk een leuk cadeau: een meter stiften, krijt, waterverf en kleurplaten van Cars. Ik riep nog: niet op de muur hè, maar dat werd niet eens gehoord haha, de doos werd opengescheurd en er werd direct gekleurd en getekend :-)

 

De moeder van Martijn was er, Carlos, Lola en Carlitos ook - helemaal gezellig!

 

En jawel zeg, ik had mijn toestel niet mee, (af en toe hè, het is maar goed dat mijn hoofd aan mijn nek vastzit, anders zou ik ook dat zomaar vergeten) maar gelukkig dan weer dat ik het taartmoment met Martijn´s camera kon vastleggen. Heb alleen zelf de foto niet :-)

 

Ter compensatie dan de twee kaartjes, voor Anna en Nacho:

 

 

Zo en nu is het dan officieel herfst:

Grijs, grauw, nat, verdorde bladeren en een spinneweb met druppels:

Hier, wat je te zien krijgt als je net voor dat het donker wordt, de hond nog even uitlaat:

 

 

Kijk, Loli, op een alweer gerepareerd kussen.

Eens zien hoe lang dit heel blijft.

Ik ga binnenkort de tandjes knippen denk ik. (grapje mensen, grapje)