Vier jaar al weer - ik mis je nog altijd
 
 
In Memoriam - Arlette
 
Afgelopen donderdag 3 april is onze lieve vriendin Arlette overleden.
Arlette was al een tijdje ziek maar niemand had dit zien aankomen.
 
Lieve Arlette, rust maar. We zullen niet zeggen dat het goed zo is, want dat is het niet.
Zoveel plannen nog, onafgemaakt. De ziekte heeft je ingehaald.
 
We zijn dankbaar dat je onze vriendin was.
We denken met heel veel liefde aan alle fijne herinneringen die we hebben aan jou.
 
Dikke kus
 
*****
 
De Zon
 
In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was, dat is
en blijft onafgebroken
 
bij dag en nacht - bij zacht of luid
zoals dichters schrijven
de zon gaat onder maar niet uit
zo zal zij bij mij blijven.
 
Toon Hermans
 
 
Lees meer...
Rianne is geboren!
 
Op 26 april is ons nichtje Rianne geboren!
 
Rianne is de prachtige dochter van Menco en Mieke en het lieve kleine zusje van Patrick en dus ons nichtje.
 
Van harte gefeliciteerd!!!
 
Rianne, 2 daagjes oud:
 
Broer Patrick is apetrots op zijn zusje!

Lees meer...
Fysiotherapie
 
Weer een nieuwe ervaring: fysiotherapie in Spanje.
 
De operatie is al weer twee weken geleden. Afgelopen dinsdagavond mocht ik op intake gesprek bij de fysiotherapie dokter. María ging met mij mee. Voor het geval ik het niet zou begrijpen.
Ik was erg blij dat María mee was, want het was een brommerige, wat norsige man die geen moeite deed om duidelijker te praten. Ik kon hem niet goed verstaan.
 
Hij was trouwens niet zo aardig met mijn knie. Hij moest bepalen wat er gedaan moest worden en dat kan niet zonder dat je eraan trekt, erop duwt en erin knijpt. Dus hij was even niet mijn beste vriend op dat moment. Maar goed, ik moet dus 15 keer naar de fysiotherapie.
 
En ik mag weer bellen voor authorisatie van mijn verzekering. Dat doe ik direct de volgende dag.
En wat gebeurt er: jawel: ik krijg weer het hele verhaal te horen dat ik nog geen jaar in de verzekering zit en dat het eerst onderzocht moet worden of ik wel fysiotherapie mag.
 
Ik werd een klein beetje gefrusteerd en kon pardoes alle woorden vinden om te zeggen dat ze dit de vorige keer ook gezegd hadden, ik toen naar het kantoor in Majadahonda moest en dat ik wel authorisatie kreeg voor mijn operatie. Dus waarom niet voor de fysiotherapie? De mevrouw vroeg of deze fysiotherapie dan postoperatief was (ja dus) zette me even in de wacht en voilà, de authorisatie was geregeld. Mooi!
En toen bellen voor de afspraak. Ging ook helemaal prima, ik kon dezelfde dag al terecht!
 
Ondertussen heb ik al drie sessies van een uur gehad. De volgorde varieert wat, maar ik krijg een warmteapparaat behandeling, massage, 20 minuten TENS (van de electroden die je spier heen en weer bewegen) en nog wat verschillende oefeningen. Met name de massage is pijnlijk, omdat ze druk bezig is de verdikkingen weg te werken. Maar als de knie eenmaal warm is gaat het steeds soepeler. Thuis moet ik zeer regelmatig ijs op de knie doen, omdat de operatieplekken licht ontstoken zijn, dus warm en pijnlijk.
 
In Nederland heb je bij mijn weten allemaal je eigen hokje waar je met je fysio bent. Hier zit je met z´n allen in dezelfde ruimte. De een heeft een tens op zijn rug en zit gewoon op de stoel, de ander heeft wat met zijn pols en doet oefeningen met een elastiek, er is een oudere dame die ook aan de interne meniscus geopereerd is en er zit iedere dag wel iemand die met zijn hoofd in een soort van zak gehangen wordt en die zak wordt opgetrokken door zandzakken. Ik denk dat het voor oprekking van de nekwervels is maar het ziet er nogal raar uit.
 
De fysiotherapeute loopt van de ene naar de ander, verwisselt oefenkussens, masseert, helpt met de oefeningen en zorgt er ook nog voor dat je op tijd een ijszak op je knie krijgt. Als je rugmassages of kraakbehandelingen krijgt ga je wel in een aparte behandelkamer. Maar voor de rest zit je gezellig bij elkaar. Niet dat er nou zoveel gekletst wordt, want bijna iedereen heeft een leesboek mee. Dus ten tijde van de derde behandeling heb ik ook een boek meegenomen. Dat uur is intensief voor je knie maar ook weer zo voorbij.
Lees meer...
Hobby
 
Met de gedwongen rust op de bank is ook een oude hobby onder het stof vandaan gekomen: zelf sieraden maken! De voorraad kralen is niet zo groot, dus ik ben al weer bijna uitgeregen, maar dat mag de pret niet drukken!
 
Zie hier wat fröbelwerk:
 
 
 
Lees meer...
Nietjes in de knie
 
Woensdagavond mocht ik op controle bij de dokter. Hij ging het verband verwijderen om de hechtingen eruit te kunnen halen.
 
En wat zag ik: Nietjes! Ik had échte nietjes in mijn knie.
 
Hij ging ze er snel uithalen. De eerste ging niet helemaal lekker, (lees: de dokter draaide hem de verkeerde kant op) maar de tweede daar voelde ik niks van.
 
Weet nu ook wat er was met de knieschijf. Er zaten onregelmatigheden op en die heeft hij eraf gehaald.
Dus nu heb ik weer een vlakke interne meniscus en een gladde knieschijf.
 
En nu mag ik weer heel voorzichtig gaan lopen, eerst met twee, dan met een kruk. En ik krijg fysiotherapie. Ik moet eerst bij de fysiotherapie dokter langs, met ál mijn foto´s en verslagen en dan stelt hij het behandelplan op. 
 
En oja, de trombose spuiten: het zijn er toch 10. Hij vroeg hoe het ging met prikken en ik zei zo dat ik het zoveel vond: 20 dagen. Hij keek direct op het papier en sprak de woorden: ´Kijk, daar staat 10´. Toch wel een beetje vreemd dat iedereen, dus de andere dokter, wij en ook apotheek daar dan 20 in lezen. Maar maakt niet uit, ben allang blij dat het er maar 10 zijn!
Lees meer...
Het halen van De Baja
 
Om ziek te zijn is niet veel nodig.
Om toch loon te ontvangen daarentegen, moet je wel één en ander regelen.
 
Ik moet op mijn werk een justificante (verklaring dat je ziek bent) en een de baja (ziekteverlof briefje) laten zien. Logisch. Maar hoe kom je daar aan?
Je moet dan naar de dokter. Nou mooi, die heb ik al; de dokter van de particuliere verzekering. En die telt niet helaas. Ook logisch, want je ziektegeld wordt betaald door de seguridad social. En dus moet je naar hun dokter. En die dokter kun je vergelijken met de Nederlandse huisarts, die waar we allemaal heen gaan.
 
Vandaag stond dus een bezoek aan de `gewone´ dokter op het programma.
En die nam de papieren van de dokter die me geopereerd heeft door, legde nog even uit dat ze inderdaad ook wat aan mijn knieschijf hadden gevonden (weet niet steeds niet wat, maar dat vraag ik woensdag wel, aan de andere dokter) en schreef daarna de recepten uit die de dokter had gegegeven.
 
Nu had Johan alle medicijnen al opgehaald afgelopen woensdag, maar hij moest toen ook de volle mep betalen, waaronder €44,- voor 10 trombose spuiten. De dokter was een beetje geschokt dat we ze gekocht hadden (Tja wat moet je anders, je moet toch je medicijnen hebben, wisten wij veel dat je ze via de ´gewone´ dokter goedkoper krijgt) en legde meteen uit dat Johan zeer waarschijnlijk dat geld wel terug krijgt als hij het recept en het doosje laat zien.
 
Les voor de volgende keer: als je weet dat je geopereerd wordt, afspraak maken voor direct daarna bij de dokter, dan schrijft ze je recepten uit en dan krijg je ze goedkoper.. ja, je moet het maar weten.
Of je vraagt de bon bij de apotheek, en levert die later met het recept weer in, dan krijg je je geld terug.
 
Wat blijkt... ik moet dus 20 dagen trombosespuiten zetten. Mijn buik lijkt nu al een speldenkussen. Maar ja, dit lijkt me wel heel verstandig. Maar dat betekend m.i. ook dat de doktoren niet verwachten dat ik binnen 20 dagen al fluks rondloop... En dat kan ik ook nog helemaal niet, dat heb ik allang gemerkt.
 
Anyways, ik kreeg daarna een briefje met de datum vanaf wanneer ik ziek ben en een briefje dat ik vandaag op controle ben geweest én ik mag volgende week maandag weer langs komen.
 
Volgens de dokter is de hoeveelheid bezoeken aan haar ook afhankelijk van het bedrijf waar je voor werkt, dus ik heb toch maar even gevraagd bij mijn uitzendbureau of ik écht elke week daar heen moet. Het is nou niet dat ik heel gemakkelijk loop zeg maar. Wordt ongetwijfeld vervolgd.
Lees meer...
Posttijden
 
Post gestuurd op 25-03 vanuit Nederland komt aan op 04-04
Post gestuurd op 31-03 vanuit Nederland is uiteindelijk gearriveerd op 15-04
 
Post gestuurd op 31-03 vanuit Nederland komt aan op 01-04
Post gestuurd op 07-04 vanuit Nederland komt aan op 09-04
 
Rara? hoe kan dat?
 
Het verschil: de Priority sticker
 
Op zoek naar een mooi plaatje van deze handige sticker stuitte ik op dit mooie overzicht op de site van TNT post:
 
Indicatieve overkomstduur
In werkdagen
 
Priority
Standard
Europa
 
 
België, Frankrijk, Duitsland
2 - 3
4 - 6
Luxemburg
2 - 3
4 - 5 
Denemarken, Verenigd Koninkrijk, Zweden
2 - 3
5 - 7
Zwitserland
2 - 3
6 - 8
Noorwegen
2 - 3
7 - 9
Portugal, Oostenrijk, Spanje
2 - 3
8 - 10
Ierland, Italië, Finland, Polen
2 - 3
9 - 11
Griekenland
2 - 4
9 - 11
Tsjechië
3 - 4
10 - 12
Rusland
8 - 10
10 - 12
 
Het dan dus inderdaad tot 10 werkdagen duren voordat er iets aankomt. Weet ik nog al te goed toen ik met smart zat te wachten op mijn contactlens. Je bent zó twee weken verder als er een weekend tussen zit.
 
Heb eigenlijk nooit zo gezocht naar ´waarom duurt die post zo lang´. Dat komt ook omdat alle post lang duurde hier in het begin, omdat we in een nieuw gebouw wonen en we in het begin niet eens post ontvingen. Toen we wat begonnen te ontvangen zat er geen regelmaat in en toen we eindelijk wel regelmatig post ontvingen maakten we ons er niet zo druk meer om. Meer berusting: Pff ja de post kan lang duren hier.
 
Toen we vorige week twee keer post ontvingen uit dezelfde woonplaats met zó´n verschil in verstuur-ontvangsttijd was mijn nieuwsgierigheid gewekt. En dus ontdekte ik het: de sticker!
 
En kijk wat TNT heeft: Speciale postzegels voor Europa inclusief Priority sticker!
Ik vond deze op het bedrijvengedeelte van de site van TNT. Ze verkopen ze per 5 op een vel op internet.
 
Maar ze zijn ook los te verkrijgen zijn op het postkantoor. Want we hebben nu al twee verschillende postzegels met priority randje eraan ontvangen....
 
 
Er is ook altijd nog de GRATIS priority sticker:
 
 
Nu eens kijken wanneer vriend postbode deze theorie weer onderuit weet te halen. Oma had een kerstkaart gestuurd die 20 februari eindelijk bij ons in de bus zat, mét priority sticker erop dus....
 
Maar het blijft de moeite waard om te proberen natuurlijk!
Lees meer...
Een hectische week
 
Het is tijd te vertellen over de laatste voorbereidingen voor de operatie, het schokkende nieuws van het overlijden van Arlette, haar begrafenis en de daadwerkelijke operatie.
 
Maandagochtend 31 maart mocht ik bloed gaan prikken. Ik moest in een stoel gaan zitten, arm op een plankje, dik blauw elastiek om mijn bovenarm, wat getik op mijn ader en flats, dikke naald erin. Ik dacht, daar komt zo´n dun spuitje, dat stopt ze in je arm en dan klikt ze daar buisjes op, net zoals in Nederland. Nee hoor, dikke spuit, helemaal vol en die ging ze later dan overhevelen in kleine buisjes.
 
Daarna een afspraak maken voor de E.C.G. die gemaakt moest worden. Dat verliep wat minder vlekkeloos, want ik snapte maar niet waar ik moest zijn. Uiteindelijk bleek ik in dezelfde straat te moeten zijn, maar in een ander gebouw. De afspraak werd gemaakt en ik kon dan 4 april terecht.
 
In de loop van maandagmorgen ontwikkelde zich een mega donkerblauwe plek daar waar ik geprikt was. En er kwam een mooie bult op. Gevalletje ´niet helemaal goed in de ader geprikt´. In de loop van de week verkleurde het nog naar zwart maar nu (10 april) zitten er nog maar drie plekken, op drie verschillende plaatsen.
 
Op donderdag avond ging ik de resultaten van het bloed op halen. Twee papieren vol met van allerlei uitslagen, waarvan je dan toch niet weet wat je leest.
 
Eenmaal thuis kreeg ik de verschrikkelijke boodschap dat Arlette onverwacht was overleden. Pas 39 jaar, knokkend tegen slokdarmkanker, ingehaald door haar ziekte. Gruwelijk. Ik wist en weet nog steeds niet wat ik moet zeggen. Het ongeloof overheerste en dat doet het eigenlijk nog steeds. Ik wist wel meteen dat ik naar de begrafenis moést gaan, ongeacht of het nou kon of niet.
 
Ik zou vrijdag horen wanneer de uitvaart zou zijn. Johan was in Sevilla en hij was er net zo ontdaan van als ik. Maar Sevilla is een heel eind weg van waar we wonen en het was al na half negen ´s avonds, dus het was toch echt beter dat hij daar zou blijven, al was het maar dat ik dan niet zou zenuwen dat hij zo lang onderweg moest zijn en hij de volgende dag vast rustiger aan de reis zou beginnen. Ik heb een dikke borrel genomen, uitgehuild aan de telefoon en een kaarsje aangestoken. En daarna maar geprobeerd te gaan slapen.
 
Vrijdag moest ik naar de cardioloog. Ik dacht eigenlijk dat het alleen een E.C.G. zou zijn, maar ik moest ook een gesprekje met de cardioloog die ook de longfoto´s bekeek, hartslag en bloeddruk opmat, naar hart en longen luisterde en van alles vroeg over eerdere operaties en allergieën enzovoort. Een uur later was ik weer buiten met nog meer papieren. Eenmaal thuis gekeken wat de mogelijkheden zouden zijn om op dinsdag heen er weer te vliegen om naar de begrafenis te kunnen maar ook de operatie toch door te kunnen laten gaan.
 
´s Avonds naar de specialist, dezelfde man van vorige week, die mij gaat opereren. Hij heeft alle uitslagen (alles was ok), brieven en andere zaken nog eens bekeken en de operatie gaat door. Hij gaat dat wat uitsteekt door de breuk weghalen. Kreeg nog wat uitleg over dat ik écht niks meer mocht eten en drinken vanaf 00.00 uur ´s nachts. Ook gaf hij een papiertje mee met een nummer van Sanitas (mijn verzekering) dat ik moest bellen voor een autorisatienummer, anders mocht hij niet opereren. Daar mocht ik dan maandag heen bellen. Ok, prima. En hij belt dan dinsdag nog even hoe laat het precies wordt. We hebben uitgelegd dat ik een begrafenis zou hebben dinsdag en hij belt Johan dan op.
 
Eenmaal thuis direct de vlucht geboekt. Dinsdagmorgen heen met Ryanair, en ´s avonds terug met KLM. Johan kon helaas niet mee, maar mams zou met me meegaan naar de begrafenis. Ze zou ook krukken regelen, want ik kan helaas niet lopen zonder.
 
Maandag gebeld voor de autorisatie. Kreeg ik niet zomaar. Ik ben te kort bij de verzekering. Al vanaf juni 2007 zit ik bij Sanitas, maar door het soort operatie dat ik ga krijgen, is het best mogelijk dat dit een ´oude´ kwaal is die ik nu pas laat behandelen. Aan de telefoon snapte ik het niet helemaal, maar de mevrouw zei dat het echt beter was om naar het plaatselijke kantoor van Sanitas te gaan en dan zouden ze me helpen, want normaal stond er voor het onderzoek naar ´oude geschiedenis´ toch wel 15 dagen. Ja die had ik niet, had nog maar 1,5 dag.
 
Dus Johan en ik snel daar heen. De meneer legde heel rustig uit wat er aan de hand was (was hetzelfde wat de mevrouw had gezegd, maar nu snapte ik het een stuk beter). Hij moest bewijs hebben dat mijn knie klachten recent zijn. Ja, ik had krukken, een verse wond als zichtbare feiten, maar ja, dat is niet officieel he?
 
Maar ook hier had ik weer (ik ben ondertussen wel voorbereid op bureaucratie en verzoeken om papieren die je misschien niet zou verwachten) álles meegenomen wat ik had. Het allerliefst had hij het briefje van mijn eerste doktersbezoek, maar dat ligt bij mijn manager, dus daar kon ik hem niet aan helpen. Maar de meneer begon helemaal te glimlachen toen ik het MRI verslag tevoorschijn haalde. Hij ging meteen bellen en had al snel het verlossende woord: ´ik denk dat het wel gaat lukken, ik bel je morgen´.
 
Daar moet je dan wel heel blij mee zijn natuurlijk, maar dat maakte het toch nog spannend, want ik had nog steeds geen autorisatie in handen. Hij zou Johan bellen nadat ik hem uitlegde dat ik naar Nederland moest dinsdag.
 
Toen was het dinsdag. Eenmaal aangekomen in Nederland kreeg ik het voor elkaar om mijn Spaanse telefoonkaart te blokkeren na drie keer de verkeerde pincode in te voeren. Toch een beetje stress denk ik. Paps en mams haalden me op. Eenmaal in Wijchen de krukken opgehaald en even rustig koffie gedronken met paps en mams. Om toch mobiel bereikbaar te zijn een Nederlandse telefoonkaart gehaald. Gelukkig heeft mijn telefoon de handigheid dat het de sms-jes bewaard, dus ik had gelukkig Astrid´s telefoonnummer nog om te zeggen dat mams en ik regelrecht naar het uitvaartcentrum in Velp zouden gaan.
Johan belde daarna op om te zeggen dat de autorisatie gelukt was. Dat was weer iets minder stress. En dat de dokter had gebeld dat de operatie een uurtje later zou zijn. Dat was ook fijn, want ik zou pas om half twaalf ´s nachts in Madrid landen.
 
Maar nu de uitvaartdienst en de begrafenis. Ik zag er zó tegenop. We kwamen aan in Velp, er stond een rij om binnen te komen. Eenmaal binnen was er eigenlijk geen plaats meer, maar Robert kwam me gelukkig ophalen om bij Astrid te kunnen zitten. Ik weet niet of je van een uitvaart kan zeggen dat het mooi was, maar alles was met zoveel liefde, zoveel warmte, zoveel respect gedaan. Er stonden allemaal foto´s van Arlette, heel veel mensen hebben iets verteld en alles was zoals het ook had moeten zijn. De zon scheen, de vogels floten op Moscowa in Arnhem, het graf is op een mooie zonnige plek, er waren echt heel veel mensen en we kregen allemaal een mooie roos om op de kist te leggen. Het was goed zo. Ik heb met Astrid kunnen huilen, met alle anderen kunnen knuffelen. Er is een prachtig mens van ons heen gegaan. En dat is vreselijk, maar het was zo goed om te merken hoeveel indruk ze bij iedereen heeft achtergelaten, hoe alle verhalen op elkaar aansloten. Hoe geliefd ze was.
 
Woensdag, de operatie. We waren een half uur te vroeg bij het ziekenhuis in Torrelodones. Niet zo heel erg, want terwijl Johan parkeerde, duurde het voor mij een kwartier om uit te vinden wáár ik in hemelsnaam moest melden voor de opname. Eerst bij de ene receptie. Nee, u moet bij de andere zijn. Toen bij een andere balie, Nee, u moet naar buiten, trap op (hallo, ik loop met krukken!!) en dan naar binnen. Goed, er zal vast wel een andere ingang zijn geweest, maar die kon ik niet vinden. En dan nog wat: probeer jij maar eens met twee krukken, twee tassen met foto´s en uitslagen en een wind die je jurk (jurk i.v.m. de dikke knie na afloop) tot Marilyn Monroe hoogte doet opwaaien een steile trap zonder leuning op te lopen.
 
Maar goed, eenmaal binnen bleek ik bij de juiste receptie te zijn aanbeland en was ik snel aan de beurt. Ik had inmiddels al zoveel stress dat ik de mevrouw bij de receptie al niet meer begreep. Maar dat had zij ook wel door, dus we gingen stapje voor stapje het opname proces door. Ik had Johan niet meer gezien nadat hij me bij de eerste deur had afgezet en ik had mijn telefoon ook niet bij. Daar werd ik ook weer zenuwachtig van. Maar geen nood, zoals in elk ziekenhuis van alles uitloopt, was dat hier net zo. Na 10 minuten was Johan er, na een half uur zitten in een stoel werd ik opgehaald. Mee naar de dagopname. Kreeg mijn eigen kamertje, slippertjes (van die papieren) en een blauw gewaad om aan te doen. En warempel, het was een vrouwvriendelijk gewaad. Een wikkelgeval dat tot aan mijn knieën kwam. Nu was ie ook wel groot, maar ik meen me nog te herinneren van mijn amandeloperatie zo´n tien jaar geleden dat dát ziekenhuisgewaad een stuk korter was.
 
Na een tijdje werd ik opgehaald door een man in groen pak met zo´n felgekleurde muts op die je ook wel in grey´s anatomy ziet. Mijn bril moest af. Maar toen hij hoorde dat ik niks zie zonder bril mocht ik hem ophouden. Eenmaal in de voorbereidingskamer kreeg ik eerst nog wat knie onderzoek, waarbij de dokter verrast keek toen ik ´auw´ piepte bij het betasten van de plaatsen waar de verdoving in moest. Ook de mevrouw die de spuiten erin stak was enigszins verrast dat het zeer deed. Ik kreeg het aanleggen van het infuus nog mee, kon zelf nog overschuiven op het plankje, merkte ook nog dat er een tourniquet om mijn been werd aangelegd. En toen ging het lichtje uit. Het eerste wat ik weet ik dat ik huilend wakker werd en direct ´tranquilla tranquilla Francisca´ hoorde. (Mijn reactie werd later door de man met de felgekleurde muts geweten aan de stress).
 
Ik was daarna ook meteen fris en fit, kon een heel gesprek voeren met de mevrouw naast me en helemaal opgelucht werd ik weer naar mijn kamer gereden. Daar was Johan weer en na een tijdje kreeg ik water en kwam er een zuster met spuiten en andere zaken voor in het infuus. Tegen maagklachten voor de medicijnen, een of andere oplossing om de verdoving eruit te spoelen en om ontstekingen tegen te gaan geloof ik.
 
En daarna kwam de dokter. Alles was goed gegaan. Ze hadden nog wat anders gevonden en dat hadden ze ook gerepareerd. Nu denken we dat hij zei dat er een braam aan de knieschijf zat en dat stukje ook weggehaald is, maar dat vraag ik volgende week nog wel even, want dat was lastig te begrijpen. De dokter zei zoveel. Johan vroeg nog of het klopte dat ik geslapen had. En dat was ook zo. Hij legde uit dat het aan de anesthesist is om te kiezen hoe hij-zij verdoofd. En ik was nogal zenuwachtig, dus hebben ze me laten slapen. Geen ruggenprik dus, daar was eerst sprake van.
 
En daarna kwam dan eindelijk eten! En dan moet je niet denken aan een Hollands ziekenhuis maal. Welnee, de deksel werd eraf gehaald en een complete vis, met kop er nog aan, staarde me aan. En ik heb zo´n griebels van vissen die nog compleet op je bord liggen… Maar hé, als je honger hebt… dus, eerst de linzensoep opgegeten, broodje geknabbeld, van de vis gegeten en vooral niet naar de kop gekeken en het was toch erg lekker.
 
Zo rond een uur of kwart voor vijf kreeg ik een brief waarop stond wat er allemaal gedaan was, welke medicijnen er gehaald moesten worden en wanneer ik weer naar de dokter moet. Daarna nog een trombosespuit erin. (Met de vermelding dat ik de komende dagen zélf de overige spuiten moet zetten áááhhh!). Daarna werd het infuus losgekoppeld. Werd nog een mini bloedbadje omdat de zuster nét niet snel genoeg was om het dopje erop te zetten. Ik ging aankleden met infuus nog in de pols. Komt ze om 17.00 uur weer voorbij, zegt ze heel vriendelijk: ´als u wilt gaan dan kan dat hoor´. Ja dat is mooi, maar haal je dan ook even de rest uit mijn pols? Dat werd natuurlijk direct gedaan en om half zes waren we weer thuis.
 
Johan heeft nog even wat lades en mappen doorgespit en daar kwam gelukkig de puk code van mijn Spaanse telefoonkaart weer tevoorschijn. Dus die doet het ook weer.
 
Vandaag, donderdag 10 april, heb ik de hele dag op bed gelegen. Kan niet zo veel eigenlijk, maar het gaat wel goed. Knie doet zeer, mag alleen bewegen van bed naar toilet naar bank enzovoort, maar kies vanwege de bewegingsperking voor bed naar toilet en vice versa.
 
En soms wel en soms niet werkt de draadloze internet verbinding in de slaapkamer. Dus tussen de wel-niet verbinding door heb ik dit verslag geschreven.
 
En in de ´niet´ verbindingsfase heb ik een te gek boek gelezen (ben best wel een snel-lezer). Het heet ´Gossip & Gucci´ en is geschreven door Lauren Weisberger, de schrijfster van ´De Duivel draagt Prada´. Leest lekker snel weg, laat je lachen om het absurde van het jetset-upperclass leventje van de rijken in New York en eindigt met een waar boeketromannetjes reeks einde: ´De liefde overwint´ en ´Eind goed al goed´.
Lees meer...
In Memoriam - Arlette
 
Afgelopen donderdag 3 april is onze lieve vriendin Arlette overleden.
Arlette was al een tijdje ziek maar niemand had dit zien aankomen.
 
Lieve Arlette, rust maar. We zullen niet zeggen dat het goed zo is, want dat is het niet.
Zoveel plannen nog, onafgemaakt. De ziekte heeft je ingehaald.
 
We zijn dankbaar dat je onze vriendin was.
We denken met heel veel liefde aan alle fijne herinneringen die we hebben aan jou.
 
Dikke kus
 
*****
 
De Zon
 
In licht of duisternis
geschreven of gesproken
wat liefde was, dat is
en blijft onafgebroken
 
bij dag en nacht - bij zacht of luid
zoals dichters schrijven
de zon gaat onder maar niet uit
zo zal zij bij mij blijven.
 
Toon Hermans
 
 
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl