Het Palacio Real, deel 2, woensdag 28 februari
 
Vandaag wagen we een nieuwe poging om het Palacio Real te bezoeken. We hebben geluk, het paleis is nu wel open.
 
We mogen op vertoon van ons paspoort gratis naar binnen. Het is net of je door de paspoortcontrole op het vliegveld moet, jas uit, portemonnee en tas in een plastic bakje, door de scanner en hop, je mag naar binnen. Bij de musea's is de controle ook zo grondig.
 
We lopen naar de binnenplaats en kijken eerst in de koninklijke apotheek. Daarna lopen we de binnenplaats over en komen in de hal. Jemig, wat een prachtige fresco's boven de trap.
Ik struikel bijna over mijn eigen voeten omdat ik alleen maar naar boven aan het kijken ben. Daar word je draaierig van. De fresco's zijn van de hand van Corrado Giaquinto.
 
Fresco 'Spain pays homage to religion and the Church' in het plafond van de hal.
 
De trapopgang / hal.
 
Het is superluxe binnen. Je mag foto's maken, maar 'no flash'. We hebben niet zo heel veel tijd omdat we nog een activiteit op school hebben, dus we lopen een beetje sneller dan de andere bezoekers.
 
Het is één woord: prachtig!
 
Fresco 'The holy trinity surrounded by Angels'.
 
 
Één gigantische kroonluchter in de Gasparinizaal.
 
De Eetzaal.
 
En ja hoor, één delftsblauw bord in de porseleinkamer!
 
Dan lopen we via een enorme rondgang (we kunnen stiekem via het gordijn over de binnenplaats kijken) naar de koninklijke kapel met wederom prachtige details en schitterende fresco's.
 
 
 
Hier moeten we nog een keer heen, maar dan met wat meer tijd.
Na de koninklijke kapel gaan we weer naar buiten en steken de binnenplaats over naar de koninklijke wapenzaal.
 
Zicht op de Kathedraal vanaf de binnenplaats.
 
In de Koninklijke Wapezaal zijn heel veel oude wapens, harnassen, kanonnen, dolken, knotsen en alles wat je nog meer nodig hebt om oorlog te voeren tentoongesteld.
 
 
 
 
Dat was een snelle maar mooie bezichtiging!
Lees meer...
Tintoretto, dinsdag 27 februari
 
Het is erg mooi weer vandaag en we gaan lekker in het Retiro park zitten tijdens onze pauze. Vanmiddag ga ik naar het Prado museum in plaats van naar de lezig over de Pers. Debbie (klasgenootje) heeft kaartjes voor de tijdelijke tentoonstelling van de schilder Tintoretto en vroeg gisteren of ik mee wilde. Nou dat hoefde ze niet twee keer te vragen. Ik ben nu één keer in het Prado geweest en dat smaakte zeker naar meer. In plaats van samen met mij gaat Johan nu alleen naar de lezing over de Pers. Hij vermaakt zich vast wel. Maar eerst even zonnebaden!
 
 
 
Aangezien ik het richtingsgevoel van een pinguïn heb en Johan een veel beter intern kompas heeft bekijken we ook even hoe ik bij het museum moet komen zonder te verdwalen. We gaan aan de Prado kant het park uit. Het park ziet er hier heel anders uit dan waar we vanmiddag hebben gezeten.
 
 
 
 
We komen langs het Museo del Ejercito en het Museo Naval (scheepvaart/marine museum), daarna komen we langs de eeuwig brandende vlam voor alle gevallenen op Plaza de la Libertad.
 
 
We wandelen nog wat verder en dan is het voor mij tijd om naar het Prado te gaan. Johan gaat nog even de stad in en daarna weer naar school voor de lezing.
 
Conclusie: Ik vond de tentoonstelling geweldig!
 
Het was even lastig om binnen te komen, maar dat mocht de pret niet drukken. Een Spaanse vriendin van Debbie had voor ons gereserveerd. Met een reservering betaal je p.p. 3 euro meer, maar hoef je niet in de rij te staan. Omdat er helemaal geen rij was hoefden we ook de 3 euro niet bij te betalen. Voor 6 Euro p.p. naar binnen dus. Totdat we de eigenlijke expositieruimte in wilden. We mochten er niet in. We hadden geen speciaal Tintoretto kaartje. Aangezien we beiden beginners zijn met de taal snapten we ook niet wat er nou eigenlijk mis was, maar we gingen braaf weer naar buiten om in de (nu wel) lange rij te gaan staan om het Tintoretto kaartje te halen. Gelukkig waren er nog wat beveiligers die wel opletten en die plukten ons weer terug naar binnen. De man van de kassa was vergeten om het speciale kaartje te geven. Binnen twee minuten waren we weer binnen en konden we gaan kijken.
 
Het gaat als volgt met de toegangskaarten: je betaalt één keer om naar binnen te mogen. Je koopt een kaartje voor de vaste tentoonstelling en als je daar alles (nou ja, dat is moeilijk) gezien hebt ga je naar de speciale ingang voor Tintoretto. Op vertoon van je toegangsbewijs (Alleen dezelfde dag!) krijg je het toegangsbewijs voor Tintoretto. Je betaalt er niets voor bij.
Je kan ook, net als wij, direct een kaartje voor Tintoretto kopen. Naderhand kun je dan het Prado in. Nu liepen wij gewoon binnen de expositie ruimte uit en een andere zaal in, maar misschien moet je dan ook wel weer buitenom, dat weet ik niet. Maar goed, verder over Tintoretto:
 
Tintoretto, oftewel Jacopo Robusti Tintoret, was een Italiaanse schilder die leefde van ca. 1518 - 1594. Het is voor het eerst sinds 1937 dat er een overzichtstentoonstelling gehouden wordt.
 
Hij schilderde m.n. religieuze afbeeldingen waaronder een aantal heel bijzondere versies van de gebeurtenissen rondom het laatste avondmaal. Eén van deze schilderijen ("Jezus wast de voeten van de discipelen") kun je alleen correct kunt bekijken als je vanaf de rechterkant op het schilderij kijkt.
 
 
Tintoretto gebruikte unieke technieken. Perspectieven die je alleen vanaf een bepaalde zijde kon zien en hij creëerde beweging in zijn schilderijen, bijvoorbeeld in "San Jorge y el dragón".
 
 
En hij speelde met licht, want er is een schilderij dat direct je aandacht trekt zodra je de zaal inloopt, zo helder is het beeld van de vrouw ("Susana y los viejos").
 
 
Tintoretto schilderde ook El origen de la Vía Láctea. Het mythische verhaal over het ontstaan van de melkweg. Erg leuk en grappig.
 
 
Een heel interessant gedeelte van de tentoonstelling is de zaal waarin rontgenfoto's van schilderijen hangen zodat je kunt zien wat er tijdens het schilderproces weer veranderd is en waar een overzicht is van de studietekeningen die hij maakte voordat hij daadwerkelijk begon aan het schilderij.
De schilderijen zijn super gedetailleerd. Veel van de vrouwenfiguren hadden sieraden aan of om. Dat soort details zijn erg mooi uitgewerkt.
 
Een aanrader!
Lees meer...
Aranjuez & Chinchón, zondag 25 februari
 
Na de hele week niet fit te zijn geweest en vrijdag uit school direct naar bed te zijn gegaan verging het me zaterdag al weer een stuk beter. Het was zeker weten geen griep, maar wel een vervelende snotterige verkoudheid. We hebben vrijdag en zaterdag dus rustig aan gedaan en niet zo veel uitgevoerd. Zondag was ik weer topfit (nou ja). Tijd om de boel weer te gaan verkennen dus. We gaan naar Aranjuez.
 
Aranjuez ligt ten zuiden van Madrid, op ongeveer 60 km. afstand. Het stadje staat sinds 2001 op de werelderfgoedlijst en dat komt onder meer door het Palacio Real, de voormalige zomerresidentie van de Koninklijke Bourbon familie.
 
Vooraanzicht van het Palacio Real.
 
Detail van bank voor het kasteel.
 
Zijaanzicht van het Palacio.
 
Doorkijkje naar het paleis.
 
Het weer was nogal wisselend, variërend van zon naar dikke bewolking, een stortbui en wederom stralend blauwe lucht. Het Paleis is heel mooi, maar is wat vervallen. Het gaat binnenkort in de steigers om gerestaureerd te worden. De tuinen bij het paleis zien er erg mooi uit. We zijn net wat te vroeg in het jaar hier, want de fonteinen zijn nog niet gevuld. Het koninklijk terrein is erg groot, het strekt zich tot ver buiten het dorp uit.
 
Andere zijde van het kasteel.
 
De koninklijke tuin aan de achterkant van het palacio.
 
Zicht op de tuin.
 
Detail van één van de vele fonteinen in de paleistuin.
 
Zuilengang naar de binnenplaats.
 
Slecht weer op komst.
 
Op een immens landgoed aan de andere kant van het dorp staat het 'Casa de Labrador'. Verderop in het dorp is ook de Plaza de Torres bewaard gebleven. Net als we uit willen stappen om het park te betreden waar 'Casa de Labrador' staat is er een mini wolkbreuk. We gaan eerst maar op zoek naar wat te eten. Kunnen we meteen even tellen hoe lang dat hek van het landgoed nou eigenlijk is. Het is aan onze kant dus 4 km lang. Als we de hamburger met extra aliolisaus ("extreme alioli") achter de kiezen hebben (je adem wordt hier niet beter van) is het weer droog. We rijden weer terug en wandelen naar het slot. Helaas, gesloten voor restauratie.
 
Casa del Labrador.
 
We moeten hier nog maar een keer naar terug. Het is al na half vier en we willen op de terugweg langs Chinchón, een dorpje uit de 16e eeuw.
 
Op weg naar Chinchón zien we weer geweldige blauwe luchten en nog mooiere wolken.
 
 
Ik zit een beetje rustig rond te kijken als Johan opeens roept: 'Wat is dat?!?' Hij trapt er ook nog bij op de rem, dus ik verwacht een dood beest op de weg te zien liggen, maar dat is het niet. We komen er ook niet uit wat het dan wel is, maar het ziet er wel heel raar uit. Zou het een kernreactor of een opwerkfabriek zijn? Ik kan me helemaal niet herinneren dat Spanje kernreactoren heeft.
 
Wat is dat?
 
Een dorpje voor Chinchón.
 
Eenmaal in Chinchón rijden we een rondje door hele smalle straatjes en Johan parkeert ergens bovenin het dorp. Vanaf hier hebben we een mooi uitzicht over de bergen en over het Plaza Mayor. Het lijkt wel een westerndorpje! Zeker een langer bezoek waard.
 
 
Een theater vernoemd naar Lope de Vega, de man die aan een stuk door theaterstukken schreef (gister geleerd tijdens de rondleiding.)
 
Een beetje lente...
 
We vragen ons op de terugweg nog steeds af wat we nou gezien hebben. Nou dat wordt snel duidelijk als we de fabriek tot heel dicht naderen (Hij staat vlakbij een doorgaande weg). Het is een cementfabriek, haha.
 
Dat was weer een heerlijk dagje. Thuisgekomen genieten we ook nog even van ons eigen geweldige uitzicht.
 
Lees meer...
De literaire buurt, donderdag 22 februari
 
Vandaag is de rondleiding door de literaire buurt. Het is koud maar wel heel gezellig. We horen van alles over bekende schrijvers. We verkennen de buurt achter Plaza Santa Ana. We zien
leuke café's, disco's (literair of niet dan?), mooie gebouwen, oude gebouwen (de oudste van de stad), kloosters, kerken en literaire teksten in de straat. Hier kunnen we nog wel een keer heen, er zijn genoeg restaurantjes en cafeetjes om gezellig uit te gaan.
 
Helena gaat een beetje uit haar dak als ze een hele bekende Spaanse filmproducent voorbij ziet lopen (moet me toch eens gaan verdiepen in de bekendheden hier). Ook nu nog wonen de mensen die met theater, muziek en film te maken hebben in deze buurt.
 
Eerder op de dag, samen badderen in de fontein..
 
Een warm verhaal tijdens een koude middag.
Lees meer...
Het Palacio Real, deel 1. Woensdag 21 februari
 
Gister hebben we nog een nieuwe klasgenote erbij gekregen: Hanna uit Hongarije.
 
Vanmiddag zijn we naar het Palacio Real gegaan om het eindelijk eens van binnen te gaan bekijken. Op woensdag kun je als EU inwoner gratis naar binnen (entree tussen 13.00-15.00 uur). Als we aankomen bij het paleis staat er een flinke meute mensen bij de zijkant én de blauwe vlag wappert in de top. Ojee. Dat betekent zeer waarschijnlijk dat het paleis gesloten is voor publiek omdat de koning of een van de familieleden in het paleis is.
 
 
We zien nog net wat geblindeerde auto's met politie escorte vertrekken....
 
 
En vervolgens agenten die hun bus moeten aanduwen....
 
 
10 minuten daarna wordt de blauwe vlag gestreken. Ze waren er wel, maar ze zijn weer weg.
 
Het paleis blijft de rest van de dag dicht. Maar gelukkig is er buiten genoeg te zien, lakeien die de ramen open maken om de vensters te sluiten en we horen tromgeroffel en muziek van fluiten. Het is niet de wisseling van de wacht maar wel de afronding van het ceremoniële gedeelte. Leuk!
 
 
 
 
 
We lopen verder naar Parque del Oueste. Daar zijn we dinsdag ook geweest, maar toen was het bewolkt. Vandaag schijnt de zon en is er een heel mooi uitzicht over Madrid. We kijken wat rond bij de Templo de Debod. Deze tempel komt uit Egypte, is van de 2e eeuw v.C. en is een geschenk van de Egyptische regering aan de regering van Spanje. Het is een mooi park!
 
Onderweg naar Parque del Oueste, zomaar een gebouw.
 
El Temple de Debod.
 
 
 
We gaan weer terug naar school voor een entrevista met een echte acteur: Juan Anillo. Leuke man, hij lijkt wel wat op Antonio Banderas..... Hij is niet zo veel meer op t.v. in Spanje maar treedt wel op in een disco, hij doet dan verschillende typetjes. Vanaf 02.00 uur 's nachts... de tijden zijn hier toch wel wat anders dan in Nederland.
Lees meer...
Het postvak en de sleutel, maandag 19 februari
 
Jawel, we kunnen de POSTSLEUTEL ophalen! Christina is in haar kantoor en overhandigt haast plechtig de sleutel. Nou maar eens gaan kijken of het ding nog wel past, Johan heeft vorige week het slot al geprobeerd te forceren. (Maar dat zeggen we maar niet tegen Christina.)
 
Uhm. Het slot gaat ook met sleutel niet open...... Dan maar grove maatregelen. Johan boort het slot uit en haalt het hele binnenwerk eruit.
Ja! post! Alle post die al weken onderweg is zit erin. Voor zover we weten is de postcollectie weer compleet. Ja mams, je kaart is aangekomen! Iedereen bedankt voor de leuke kaarten!
 
Op zich is het raar met de post, want bovenop liggen kaarten die volgens de poststempel een stuk eerder zijn verstuurd dan de post die onderin ligt.
Goed, de post is eruit, maar het slot ook.
 
Daar gaan we hoor, naar de Leroy Merlin voor een nieuw slot. Gelukkig hebben ze daar de goede maten. Thuisgekomen zet Johan het nieuwe slot erin. Dat verhaal is nu eindelijk afgerond.
 
We hebben een nieuwe klasgenoot gekregen: Paul. Paul en zijn vriendin Becky wonen voor zes maaden in Madrid. Becky kon via haar werk zes maanden hier komen werken. Paul is huisman voor deze periode.  Becky werkt bij: Telefonica.
Aha. Nou als het niet meer goedkomt met de man van vorige week (we hebben hem vandaag niet gezien), dan kunnen we het misschien nog via haar regelen? Onze lerares bevestigde vanmorgen nog even dat onze ervaringen met Telefonica niet raar zijn, het is daar gewoon slecht geregeld.
 
 
Lees meer...
Zondag 18 februari, carnaval!
 
Op naar Madrid, eens even kijken wat de Carnaval hier inhoudt. We laten de carnavalsoutfit maar even thuis. Dat is maar goed ook, want eenmaal aangekomen in de stad blijkt het niet zo uitbundig te zijn als in Nederland. Kindjes worden wel verkleed, maar de volwassenen niet. En de paar die zich wel verkleed hebben worden ook wel een beetje vreemd aangekeken.
 
We hebben gelezen dat er een 'Combate de Don Carnal y Doña Cuaresma' zal zijn op Plaza Mayor. Dat moeten we natuurlijk even van dichtbij bekijken. We hebben het snel gezien. Het is geen optocht met allerlei grappen en grollen. Dit is serieuze business. Er wordt een voorstelling opgevoerd met paarden, wagens, verklede mensen en weinig lol.
 
Don Carnal
 
Doña Cuaresma
 
Tussen de carnavalsbedrijven door gaan de living statues gewoon door met hun acts en ook de postzegelshandelaren handelen verder. Het is wel druk op het plein. We lopen via broodjeszaak Subway door naar het Palacio Real, genieten daar van wederom een zeer smakelijk broodje en luieren ruim anderhalf uur op een bankje aan de zijkant van het paleis. Heerlijk!
 
Aan de wandel door de stad
 
 
 
We aanschouwen ook nog even een andere manier van de stad verkennen:
 
Deze vervoermiddelen kun je huren om de zonder veel vermoeidheid de stad te verkennen.
 
Eenmaal thuis gekomen heb ik een Hollands brood gebakken met de broodbakmachine. Tot op
heden hebben we nog geen lekker brood ontdekt in de supermarkt... Sterker nog, het brood hier, m.u.v. de stokbroden, is niet te (vr)eten. Een gewone mik zoals in Nederland met veel vezels dat ook nog eens goed smaakt is er niet. Ok, eentje komt qua smaak wel goed, maar dat vult niet, daar kan je er wel tien van op en dat is vast niet goed voor de lijn.
Lees meer...   (1 reactie)
Telefonica en on-line bier drinken, zaterdag 17 februari
 
Vandaag komt om 11.00 uur de monteur van Telefonica. Hij heeft klaarblijkelijk niet zo'n haast, want hij is om 13.45 uur bij ons. Hij rommelt wat in het berghok, belt een keer naar onze huistelefoon en is binnen 2(!) minuten weer verdwenen. Mooi is dat. Hij zegt nog wel 'dat hij maandag weer terugkomt'.
 
Hij is de deur nog niet uit of Sonia belt. Hij heeft haar blijkbaar gebeld om e.e.a. uit te leggen.
Het is allemaal nog al strikt geregeld binnen de club van Telefonica. Telefonica / de monteur regelt dat er faxinput is in het kastje in ons berghokje en iemand anders dan de monteur van vandaag regelt dat de faxlijn het huis in gaat.
 
Aangezien deze man net nog riep dat hij maandag wel weer terug zou komen mag je aannemen dat hij dat dan ook vandaag wel even kan doen, dan hoeft hij maandag niet weer terug te komen. Sonia gooit via de telefoon al haar overtuigingskracht in de schaal, maar deze meneer is en blijft weg.
 
En hij is ook niet meer geweest trouwens. We wachten nog steeds op de monteur die maandag zou komen......
Goed, laten we ons hier maar niet te druk over maken.
 
We gaan op weg naar Alcorcon, naar de Ikea. We gaan een afslag te laat van de snelweg af en belanden in Leganés wat roerige tijden achter de rug heeft. Op 11-03-2004 zijn de bomaanslagen op de forensentreinen gepleegd. Een week of drie later was de politie 7 verdachten van deze aanslagen op het spoor. Toen de politie hen wilde oppakken in een appartement in Leganés bliezen de terroristen zichzelf op. Hierbij kwamen de terroristen en helaas ook een politieagent om het leven. Leganés stond dus even op de wereldkaart. Van de ontploffing is ondertussen niets meer te zien.
 
We rijden wat door de wijken heen en komen uiteindelijk weer op de snelweg en vervolgens bij de Ikea in het winkelgebied van Alcorcon.
 
De Ikea hier is al net zo'n drama winkel als in Nederland, propvol, allemaal mensen die telkens in de weg lopen en inderdaad, precies dezelfde artikelen als in Duiven. Alleen de mensen zien er anders uit. Ha!
 
Even kijken wat er nog meer te zien is.  Dat variëert wel wat van Majadahonda, naast de Mediamarkt, Miro enzovoort is hier ook een Boulanger en andere Franse bedrijven, een grote kledingwinkel en wat bedrijven met alleen vlees en / of diepvriesproducten.
 
We komen ook hier weer een Ginos en een Vips tegen. Als je een keer in Madrid bent: let er maar eens op, als er ergens een Ginos zit, vind je in de directe omgeving ook een VIPS. Het is een 'cadena', een keten. We zijn er nog niet wezen eten, dat komt vast nog wel een keer.
 
We lopen even bij de Boulanger naar binnen. He, daar hebben ze ook pre-paid telefoontjes van Movistar, met extra korting. Komt dat even mooi uit. Voor 49,- Euro wisselt een hartstikke leuke Motorola W220 met prepaid kaart van eigenaar. Mijn telefoonnummer blijft hetzelfde, het ging erom dat ik weer een werkende telefoon van mezelf zou hebben en dat is nu dan eindelijk gelukt! Plus dat ik een reserve kaart heb, dat is ook handig voor onze visite, dan kan die kaart mooi gebruikt worden om lokaal in Spanje bellen.
 
's Avonds worden we verrast met een groeps-skype gesprek met Olivier, Jacqueline, Martijn en Jorik! We hebben hartstikke gezellig on-line bier en andere schnapjes gedronken. Danique kreeg on-line de fles en we hebben twee uur lang de grootste lol gehad!
Lees meer...
De Postsleutel
 
We krijgen vandaag dan eindelijk het verlossende telefoontje: we kunnen de sleutel van het postvak ophalen! Nou eindelijk dan! Uit school eerst maar even bij Christina langs. Jawel, ze is er niet. Grr.. Dat schiet niet op. We gaan daarna even langs bij Daniël op het werk. We kletsen wat en Daniël nodigt ons uit een hapje bij hen te komen eten. Gezellig!
 
Het was vanmiddag in één keer 20 graden. Eind van de middag stak er een forse wind op en ja hoor, we zijn net bij Daniël en Tracy gearriveerd of het begint enorm te onweren en keihard te regenen. Dat drukt de gezelligheid niet en rond half twaalf 's avonds keren we huiswaarts.
Lees meer...
De Tapas Tour, donderdag 15 februari
 
Vandaag de tapas tour door el barrio (de buurt) la Latina. We moeten om 18.30 uur bij Casa del Reloj ('huis van de klok') zijn. We maken eerst ons huiswerk en gaan daarna de stad verkennen. Omdat we twee uur langer dan normaal pauze hebben besluiten we te kijken hoe gemakkelijk je via Principe Pío de stad in kan. Principe Pío ligt volgens de kaart vrij dichtbij het Palacio Réal. Dat blijk ook zo te zijn, maar de route van het station naar het paleis  loopt vrij steil naar boven en is weinig aantrekkelijk. Er wordt druk ge- en verbouwd in Madrid en rondom het station is dit ook het geval.
 
Dit zie je veel; een poort, beeld, gebouw etc. dat omringd wordt door een scherm of omheining. Ze zijn dan of met de weg, de poort, beeld, het gebouw of iets anders bezig.
 
Er is ook behoorlijk wat politie op de been en we zien helicopters. Vandaag begint het proces tegen de verdachten van de treinaanslagen op 11-M (zoals de Spanjaarden het noemen.) Inderdaad, de aanslagen op de forensentreinen nabij Atocha op 11 maart 2004.
 
We pakken de kaart erbij en lopen via Paseo de la Virgen del Puerto naar een ingang van Jardines de Campo del Moro. Dat is een groot park uit de 19e eeuw, bepland met acacia's, kastanjes, magnolia's, ceders en palmen. Het heeft vanaf de ingang een prachtig zicht op de gevel van het Palacio Real.
 
Jardines de Campo del Moro.
 
We lopen een stukje door het park en doen wat Spanjaarden ook doen, we doezelen even weg op een bankje in het zonnetje. Heerlijk!
 
Hierna wandelen we door naar de Jardines de Sabatini die is aangelegd op de plaats waar eerst de koninklijke stallen stonden. Het is een, voor Madrileense begrippen, kleine tuin.
 
Jardines de Sabatini.
 
We sjouwen wat rond door de stad en proberen de plekjes van gisteren terug te vinden. We spenderen ook nog 20 minuten op Sol om het Casa de Reloj te vinden, maar we komen er niet helemaal uit wat het nou precies is. We vinden wel de steen die het beginpunt van het wegennetwerk in Spanje aangeeft:
 
 
We hebben nu ook door hoe je het snelst van het Palacio naar Sol komt en v.v. We vinden ook de Subway terug. Tijd voor een broodje. Ook deze variant smaakt prima! Om alle lekkere adresjes niet te vergeten teken ik de restaurants aan op de kaart van Madrid. Spott, Madrid i Catedral, Subway en Juan Valdez staan er nu op. Ik heb het vermoeden dat er nog wel meer bij komt!
 
We gaan verder naar Sol. We stoppen even bij El Corte Ingles, we tikken hier een dubbelcd met Marriachi muziek op de kop voor 5, 95 Euro. Goed, nu moeten we dan toch echt Casa del Reloj zien te vinden. Ik besluit het aan de Guardia Civil te vragen. De man moet nog net niet lachen als ik de vraag stel.
Wat blijkt... ja precies.... we staan er al! Het Casa de Correos (postkantoor uit de 18e eeuw, later het ministerie van Binnenlandse zaken en nog later het hoofdkantoor van de geheime politie van generaal Franco) is hetzelfde als Casa del Reloj.
 
Om stipt half zeven starten we de rondleiding en twee uur later weten we precies waar we wel en niet moeten zijn als we heerlijk tapas willen eten. De goede restaurantjes zitten die straten waar je op het eerste oog helemaal niet heen zou lopen als toerist. Deze buurt heet la Latina. Als je op metrohalte Latina uitstapt zit je er midden in.
 
We hebben ook kennis gemaakt met een goed Madrileens gebruik: het drinken van een chupito.
Het teken van de stad Madrid is de beer die opklimt tegen een boom met madroños (aardbeien) om daar van te gaan snoepen. Een chupito is een chocolade cupje met daarin likeur van madroños (een behoorlijk pittig likeurtje!)
 
Chupito's.
 
Dan nog even een cultureel tipje: aan het eind van Cava Baja staat een kerk die fresco's van Goya bevat. Volgens de lerares die de tour begeleidt is die kerk echt het bezoeken waard.
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl