Walking in a ...
Zondag 26 september 2010
 
Winterwonderland... nee nog geen sneeuw hier natuurlijk. De zon schijnt hier nog altijd. ´t Wordt wel wat frisser, maar dat mag ondertussen ook wel eens.
 
Het is alweer tijd om over de kerstkaarten na te denken. Want het blijft er nooit bij één om te maken en het kost best wat tijd voor je er meer dan één gemaakt hebt.
 
Ik ben sinds een tijdje ook met stempels bezig. En ik was dus erg druk met het bedenken hoe ik die schattige Kerst Koetie stempels in een kerstkaart kon verwerken. Er is al een malletje van een kerstboom georganiseerd, die ligt bij mams al op me te wachten. Die kan ik dan in de Cuttlebug gebruiken.
 
Mijn nieuwe knutseltuig, een roze Cuttlebug, heeft al een hele reis achter de rug. Die mocht namelijk met Johan mee in de handbagage pas geleden. En die moest ook uit die handbagage gehaald worden, bij de douane. Want de mannen van de beveiliging waren toch wel erg nieuwsgierig naar al dat ijzer dat in de scanner oplichtte en dat dus in Johan handkoffer zat. Waarop Johan dus moest gaan uitleggen wat je met een Cuttlebug doet. En dat ging hem goed af want hij mocht door. Gelukkig maar. Want anders had ik al die bloemetjes van onderstaande kaart met de hand moeten embossen :-)
 
 
Maar nu dan de Kerstkaart met Koetie stempel. Ik was aan het snuffelen naar stempels met kerstspreuken.
Twee dingen. Het is erg lastig om te vinden wat je exact zoekt qua tekst en degenen die ik vond zijn loeiduur. Dat moet eenvoudiger kunnen. En dat kan. Na wat prutsen op de pc heb ik een eerste couplet van een kerstlied omgetoverd in een kadertje voor om een stempel heen.
 
 Het kan allemaal nog veel mooier, op gekleurd papier en de stempel op watervast papier zodat het papier niet bobbelig wordt en dan ook netjes ingekleurd en niet buiten de randjes geverfd (aquarel mensen, aquarel) maar zie hier alvast een ruwe eerste poging:
 
 
Zo. Ga ik weer verder knutselen
Lees meer...
Hemels toetje
Zondag 26 september 2010
 
Het is dat je het echt niet kan hebben hoor, de hele week dit eten, en het is daarom dat ik het meenam naar kantoor maar eigenlijk he, eigenlijk... het was te hemels lekker voor woorden.
En gewoon zonde dat het nu op is. Hemelse Modder uit de oven:
 
 
Het recept komt van Koopmans. Enige wijziging is dat ik geen Pecannoten kon vinden en er dus Coquitos in deed. Het gaat maar kort in de oven waardoor het nattig blijft. Echte modder dus. Heerlijk!
 
Benodigdheden:
200 g pure chocolade (chocolate para postres van Nestlé)
75 g boter (op kamertemperatuur)
3 eieren
0,5 dl (50 ml) melk (halfvolle melk)
200 g rietsuiker
100 g Koopmans Boerencakemeel (bloem van de Mercadona para bizcochos)
 
Voor de vulling:
150 g roomkaas (kamertemperatuur) (ik kocht San Millán Natural)
50 g suiker
1 zakje vanillesuiker (Dr. Oetker) (zakje bevat 8 gram, en Dr. Oetker ben ik jhier nog niet tegenkomen)
1 ei
100 g pecannoten, grof gehakt (hier dus Coquitos)
 
Keukengerei:
Vierkant bakblik van ca. 22x22 cm of een springvorm van ø 24 cm
Bakpapier
Mixer met garden

Bereidingstijd:
Baktijd: 35 minuten
 
Oventemperatuur:
Elektrische oven: 170°C
Heteluchtoven: 150°C
Gasoven: stand 3-4
 
Bereiding:
  • 1Plaats een bakplaat of rooster iets onder het midden van de oven en verwarm de oven voor.
  • 2Bekleed de bodem van het bakblik met bakpapier en vet de rand in.
  • 3 De kaasvulling: Meng de roomkaas met de 50 g suiker, de vanillesuiker en het ei tot een gladde massa.
  • 4 Het deeg: Hak de chocolade in stukjes.
  • 5Smelt de chocolade voorzichtig in de magnetron of met behulp van een heet waterbad (au-bain-marie).
  • 6Voeg aan de gesmolten chocolade de boter en de rietsuiker toe en meng dit met een mixer met garden goed door elkaar.
  • 7Voeg de eieren en de melk toe en meng het geheel tot een glad beslag. Voeg als laatste het Boerencakemeel toe en klop het beslag kort iets luchtig (ca. 1/2 minuut).
  • 8Schep de helft van het beslag in de bakvorm en verdeel hierover de aangemaakte roomkaas.
  • 9Strooi over de roomkaas de gehakte pecannoten en verdeel het resterende beslag over de vulling.
  • 10Het beslag hoeft niet de gehele vulling te bedekken.
  • 11Bak de hemelse modder in ca. 35 minuten gaar.
  • Lees meer...
    Feestje in het donker
    Zaterdag 25 september 2010
     
    ´s Ochtends stond buurman Vicente aan de poort. Susi gaf een feestje en wij waren ook van harte welkom. Het feest was op zijn finca. En Vicente zou wel vertellen waar dat was. We spraken af ´s avonds samen te gaan. Al wie er aan de deur stond.. geen Vicente. Dus togen we zo rond een uur of half elf ´s avonds richting ´s dorps golfbaan. Want ergens daar achter zou de finca zijn.
     
    We gingen vanaf de rotonde een of ander hobbelpad in. En knorden zo een half uur rond over de meest hobbelige wegen waar ik sinds lang heb gereden (tel ik dat verzakte met kuilen overdekte parkeergebeuren bij mijn werk even niet mee). Drie keer een doodlopend pad in, huppelende konijntjes. Kortom. Alles gezien van de plaatselijke flora en fauna achter de golfbaan, maar geen finca. Weer terug naar de hoofdweg. Bellen naar Vicente. Het was echt een super oscuur pad zo ongeveer steil naar beneden wat we moesten hebben. Vrij vooraan eigenlijk. Daarna ging het vrij vlot. Op een close encounter met een struik na (ja hé rijdt maar eens achteruit, bergaf, door allerlei kuilen terug naar de afslag die je miste.. inderdaad, ik reed, wordt het extra spannend van, zo in een heel donker bos) kwamen we zonder veel meer onhandigheden aan bij de finca.
     
    Waar het feest nét afgelopen was. En we ons eerst bekend moesten maken als ´los Holandeses´. Want de brandstof voor het aggregaat was op waardoor alles in duisternis gehuld was. Enkel maanlicht. Dus dan wordt je niet zomaar herkend. Maar gelukkig, de open haard binnen was zo aan, het aggregaat werd ook weer aangeslingerd, er was nog drank en eten dus het feest ging nog eventjes door.
     
    We kregen de ezel even te zien, die al snel achter me aan liep en daarna een duik nam op de salade die nog op tafel stond. Ze luisterde niet naar ´nee dat mag niet´. En wegduwen ging ook niet trouwens. Koppig als een ezelin dus. ´t Was wel een schatje, heel lief en braaf verder. De paarden stonden achter het hek zodat ze niet konden weglopen omdat het hek naar de finca open was. De maan was helder, er werd nog een klein vuurtje gestookt en toen was het feestje echt afgelopen. Volgende keer gaan we eerder!
    Lees meer...
    Over de 10.000
    Dinsdag 21 september 2010
     
    En ja tatatattataaaa: afgelopen jaar (sep 2009 - sep 2010) is deze site verblijdt met meer dan 10.000 lezers. Om precies te zijn 10226. En dat vind ik wel bijzonder eigenlijk!
     
    Lees meer...
    Etappe 20, Vuelta 2010
    San Martín de Valdeiglesias  - Bola del Mundo, 172,1 KM
    Zaterdag 18 september 2010
     
    Zeg, hebben jullie ons niet gezien op tv? Bij de een na laatste etappe van de vuelta? We hebben ons op maar liefst drie plaatsen verschanst om de rijders te kunnen zien. Want het gaat in een vrij rappe flits voorbij, dus een uur wachten op 5 minuten renners, dat moet je wat vaker doen gedurende de route.
     
    De eerste plaats was de rotonde bij Puerto de la Cruz Verde (vlakbij waar we een gedeelte van onze trouwfoto´s gemaakt hebben, maar dat terzijde). We waren er nog voor de cavalarie (lees: motor agenten van de Guardia Civil) arriveerde. Die fluks de weg afzetten met speciale linten. En vervolgens de handen vol hadden aan mensen die gewoon doorrijden en dat lint niet zien. Of mensen die denken, goh, daar staan mensen wat stom, wat doen die op de weg en prompt het wielerparkoers tegen de keer in willen op rijden. De grootste lol bracht de wagen met caravan die onder het lint door mocht. En waarbij Johan meehielp met het omhoog tillen aangezien hij de langste van het stel was. Maar het mocht niet baten. Daar lag het lint. Kapot.
     
     
    Dus lieten ze de auto´s nog maar even doorrijden (van het parcours weg) tot de eerste agenten met de gele vlaggen op hun motor voorbij kwamen.
     
    Er waren nog geen renners. Eerst komen de agenten die de weg afzetten. Dan komen de motoragenten met de gele vlaggen. Dan komen er allerlei auto´s met officials, nog meer motoren met gele vlaggen, dan komt de jury die de ´tussen sprint-klim finish lijn´ neerleggen, nog meer motoren met gele vlaggen, nog meer auto´s en dan komt de agent met de rode vlaggen op zijn motorfiets. En dan is het wachten. Op de renners. Wiens komst wordt aangekondigd door de helicopter die boven hen hangt. Die je voorbij scheuren als het niets is. En die ook nog gezellig aan het keuvelen waren. Of die al best wel raar op hun fiets zaten.
     
    Het zag er wat dreigend uit:
     
     
    De eerste renners!
     
     
    En zo dicht stonden we erbij:
     
     
    Beetje uitkijken met de ploegwagens..... En voor je het weet.. is de laatste officièle wagen al weer voorbij:
     
     
    En binnen een minuut zijn de afzetlinten verdwenen, evenals de motor agenten en rest alleen de chaos omdat iedereen tegelijk weg wil rijden:
     
     
    Kortom. Dat smaakte naar meer. Eens kijken hoever of beter gezegd hoe dicht we bij de finish konden komen. De weg was al ruim voor de finish afgesloten en het parkeren was wat lastig hier, aangezien iederen zijn auto onderaan de Puerto de Navacerrado had geparkeerd.
     
    Dus reden we door naar Cercedilla. Alwaar we drie kwartier voor verwachte doorkomst als enige in de straat vooraan het dorp stonden. Samen met een agent van de lokale politie, die kort daarna instructie kreeg van de guardia civil. Waarbij ons de motormuizen voorbij scheurden met mach 2 om daarna voor de eerste bocht het dorp in vol in de ankers te gaan. Weer de hele kermis die je voorbijkomt. En je moet wel uitkijken hè. Want ik zat op de knietjes om eens een foto uit een andere hoek te maken en ik voelde hem voorbij suizen. Dat colablikje dat door een renner werd weggeworpen. Langs mijn hoofd.
    Ook hier ging het snel. Er was een ander kopgroepje en het peloton was al wat uitgewaaierd.
     
    Alles nog rustig:
     
     
    Het is die kant op:
     
     
    Daar komen ze:
     
     
    Let op de meest linkse renner en daarnaast het blikje dat me voorbij ging (gelukkig zeg!)
     
     
    Nog wat meer renners:
     
     
    Eenmaal voorbij schoten we weer in de auto en reden snel verder naar helemaal vooraan de laatste klim. bij de rotonde onderaan de puerto de Navacerrado zagen we nog meer uiteen gevallen peloton. Een renner met kramp. Verbeten koppies, doorzetters. Want dit was een loeizware etappe met in het laatste stuk een 22 km lange klim met daarin stijgingen van meer dan 12 procent.
     
     
    Toen de bikkels voorbij waren gingen we snel naar huis om te zien dat rest van het peloton (de koplopers waren net binnen) in de regen en de mist over de finish gingen. Een bijzondere dag!
     
    En ´s avonds waren we op de verjaardag van Raquel, die heerlijk had gekookt. Ik heb voor het eerst rivierkreeften gegeten. En ik dronk wijn uit 1990 (en dat is toch wel heel bijzonder eigenlijk!) en later ging ik nog aan de Malibu cola (dat was pas old school!). En vervolgens onder grote hilariteit om half één knock out viel van de slaap. Waarop de buurman heel gevat zei: ´Dan moet jij toch maar eens uitleggen hoe het komt dat je, als Johan thuis is, je al om half één slaap hebt, terwijl je, als hij weg is pas om half vier ´s nachts uit de stad komt´. Tja. Om daar nou aan te beginnen, dat hele verhaal over midden in de stad met de auto met een meer dan halve fles 20-jarige wijn en drie Malibu-cola in mijn mik....
    Het was weer leuk!
    Lees meer...
    Afgesloten van de wereld
    Maandag 13 tot en met donderdag 16 september 2010
     
    Dus... dan kom je zo maandagavond uit je werk en je denkt: Hé, internet doet het niet.
    Dat kan hè. Dan probeer je het dinsdagmorgen en dan denk je, hé, internet doet het niet. Kan.
    Dan krijg je al wat rare fratsen, want je moet manlief ´s avonds laat ophalen op de luchthaven en tja, het is wat lastig bijhouden hoe laat zijn met ruim twee uur(!) vertraagde vlucht uiteindelijk gaat aankomen als je geen internet hebt. Dan moet je man dus jou sms-en wanneer hij bij de gate op Schiphol weggaat, zodat jij dan niet hoeft te gokken of je nou wel of niet om kwart voor één ´s nachts op de luchthaven moet zijn.
     
    Ondertussen was je dan al op dinsdagavond thuis gekomen en had je al ontdekt dat het internet het nog steeds niet doet. Dus dan bel je maar een keer naar de provider. Om er vervolgens achter te komen dat je niet kán bellen, omdat je telefoonlijn ook dood is. Waarna je dan maar met je mobiel naar de klantenservice belt. Die gelukkig ook nog om kwart voor negen ´s avonds gewoon bemand-bevrouwt wordt.
     
    En dan, muts als je bent, probeer je het zowel dinsdagavond als woensdagochtend nog een keer. Alsof je provider werkelijk ´s avonds of ´s nachts dat internet voor je heeft gefixed. Waardoor je dus te laat op je werk komt want je had eigenlijk wel gehoopt dat je woensdag een dagje thuis zou kunnen werken, omdat je dinsdagnacht pas om half drie ´s nachts op je nest lag vanwege de vertraagde vlucht van manlief. Dus rij je na de spits (dat was dan wel weer prettig) direct naar kantoor. Waarna je vervolgens toch wel moet overwerken want je bent toch wel ruim anderhalf uur te laat op je werk.
     
    Dan wordt je woensdagmiddag op kantoor op je mobiel gebeld. Terwijl je druk met iets bezig bent, neem je aan, een man begint te ratelen en voor je de woorden ´huis, zijn geweest, het werkt´, kan combineren wordt er al weer opgehangen.
     
    Daarna bel je dus vrolijk manlief en je zegt: ik denk dat er iemand langs gaat komen. Maar eigenlijk weet ik het niet precies want ik kon het niet zo goed volgen (Grrrrrr! altijd hetzelfde gezeik als ik gebeld wordt, waarom praten die mensen altijd zo snel waardoor ik de helft mis en het dus weer niet duidelijk is! En voordat je kan zeggen ´praat eens wat langzamer´ hebben ze al weer opgehangen. En oja ik was moe. Dat was ook wel een excuus).
     
    Waarop manlief even gaat informeren en daarna het volgende verteld: ´ze waren er dus al vandaag en ze hebben wat in het kastje buiten het huis gedaan en ze zeggen dat het werkt, maar ik heb het net geprobeerd, dat is niet zo´. Dus. Toen heeft Johan zijn mobiele nummer maar even achter gelaten. Dat communiceert wat makkelijker. Dan kom je op woensdagavond na je overwerk thuis, je husband zit gezellig met Martijn bij de wedstrijd Real Madrid - Ajax en het hele gebeuren werkt nog altijd niet. Want tja, twee keer op één dag naar hetzelfde kastje buiten het huis, dat past niet in de planning. (dat is dan mijn interpretatie, ik denk dan maar dat zo´n reperateur zo vol gepland staat dat hij niet even terug kan rijden om nog een keer te kijken naar zijn eerdere foute diagnose. ´t Was wel een betere service geweest als die prutser als de sodemieter terug was gekomen... maar helaas.)
     
    Maar dan, gelukkig zeg, na me toch wel erg afgesloten van de rest van de wereld te hebben gevoeld kwam er donderdag dan toch nog weer iemand in het kastje buiten het huis kijken en waarempel! Het werkt weer!
    En ja, zo kwam het dat ik deze week eigenlijk wel gewoon heel erg moe was. *zucht*
     
     
    En dan voor de liefhebber: zo dicht zaten Martijn en Johan bij het veld. Foto gemaakt door Martijn:
     
    Lees meer...
    La Noche en Blanco
    Zaterdag 11 september 2010
     
    Johan was dit weekend van huis, want hij was lekker zeilen met Menco, Henry, Jan en Richard, en Francis ging op stap. Klinkt wel spannend, maar zó spannend was het nou ook niet. Ik ging wel op stap en om half vier ´s morgens was ik thuis en het was nog 20 graden. Maar om nou te zeggen dat ik onwijs de beest heb uitgehangen.. Ik heb meer peentjes gezweet in de auto om heel eerlijk te zijn.
     
    La Noche en Blanco is een jaarlijkse avond en nacht in Madrid waarbij het doel is om stad en kunst dichter bij haar inwoners te brengen. Het wordt sinds 2002, waar het begon in Parijs, jaarlijks georganiseerd, waarbij Madrid vanaf 2006 deelneemt. Sinds dit jaar is er ook een ´white night´ in Amsterdam. Hier wat meer uitleg over het hoe en waarom.
     
    Wat betekent dit nu voor Madrid? Even lekker droog: heel veel mensen, heel veel drank, heel veel optredens, bijzondere experiences (wijnproeven met hiphop muziek, speciale nachtwandelingen met gids), volle parkeerplaatsen en tot laat in de vroege ochtend mensen, mensen en nog meer mensen op straat. En een stad waarvan alle wegen verstopt zijn. Kortom, geweldige plek om met je auto te zijn. Wat ik daar dan ging doen: ik ging met Simone, Wardo en Raquel uit eten en daarna wat van de culturele zaken bekijken.
     
    Want wat betekende dat dan weer voor mij, ik die zo eigenwijs met de auto naar de stad ging?Allereerst zaten Simone en ik ruim anderhalf uur in de auto om een parkeerplaats te vinden. Want ik had gedacht dat we wel ergens bij Príncipe Pio of bij Moncloa zou kunnen parkeren. Dat was dus niet zo. En het was erg druk. Na vele rondjes vruchteloos cruisen bij templo de Debod trok ik de stoute schoenen aan en parkeerde het gevaarte in de parkeergarage bij Plaza Santa Ana. Voordat we eindelijk de ingang hadden gevonden (die bordjes houden ineens op en dan rijd je steeds hetzelfde rondje) had ik eerst nog een zeer boze fietser naast me die me wist te vertellen dat ik dronken was, want ik gaf hem geen voorrang terwijl hij met ware doodsverachting en met mach 2 vanaf rechts door rood licht scheurde terwijl ik dus groen had en de bocht heel netjes naar links nam. Tss. Stomme fietser.
     
    Na wat zoeken, want we zouden bij Lamucca gaan eten maar daar was het propvol kwamen we uiteindelijk bij La Creazione terecht, met Wardo en Raquel die we vlak bij het restaurent tegenkwamen. Hier hebben we erg lekker gegeten en gezellig gekletst. Het was een behoorlijk zoute pizza dus ik heb me de rest van de avond ongans gedronken aan water en cola. Na een mislukte betaalsessie, vier keer pinnen en toen eindelijk was het gelukt, gingen we op pad. Want we zouden naar de wijnproefsessie op hiphop muziek gaan. Eerst een rondje over Plaza Mayor. Waar behalve heel veel mensen geen optreden te zien was.
     
    En toen kwam het. Want de wijnsessie met hiphopmuziek experience was niet in het centrum, maar iets erbuiten. Dus konden we daar wel met de auto heen. Dachten we. *kuch*. Parkeren in de stad betekent ook dat je als je eruit gaat, je dwars door de stad moet. Dus kwamen we bovengronds op Calle de la Cruz (op het plein bij Teatro Häagen Dazs). Alwaar een forse stroom mensen meer op de weg liep in plaats van op de stoep. En die lieten zich zeker niet opjagen door een auto.
     
    Daar gingen we hoor, stapvoets, het was ondertussen al half twaalf geweest. Richting Calle de Alcalá, waar we niet aankwamen want op het eerste beste plein werden we weggestuurd door oom agent, die ons rechtstreeks barrio de las letras instuurde (calle del Princípe en calle de las Huertas). Met heel, heel heel veel mensen. Die allemaal op hun gemakje doorslenterden. En zo af en toe eens omkeken en dachten, goh een auto. En dan liefst zouden blijven staan. Truus, de belgische Tom, voorzag ons van aanwijzigingen. En zei ineens, ga rechtsaf. Waar je alleen naar links mocht. Om vervolgens nadat ik dus naar links ging een gebied in willen te gaan waar je alleen in mocht als je inwonend was. Dus een gegarandeerde boete. Dus in de achteruit, heel stout een straatje in waar we van die kant niet in mochten.
     
    Was niet van plan nog een keer met hartslag 280 door de mensen massa heen te rijden. Simone en Raquel stapten uit en gingen de boel verkennen. Want ja... dit straatje kwam uit op Paseo del Prado. Bomvol met voetgangers. Maar wat zagen we, een andere auto die zich daar waagde mocht gewoon doorrijden. Dus nam ik de gok. Iedereen aan boord. We gingen heel rustigjes met de bocht mee de paseo del Prado op (richting de rotonde bij Atocha) Wat dus volledig was afgezet voor de voetgangers. En het was héél druk. Wij stapvoets. Met achter ons dankbaar nog wat auto´s want wij maakten de weg vrij. Een soort van zwaan-kleefaan.
     
    Opeens. een hele kluit mensen. Want, optreden met muziek. Zagen we toch nog wat van de hele kunstavond. De mensen gingen wel opzij voor ons, dat dan weer wel. Je hoeft ook niet lomp te doen, je kan ook even rustig wachten, dan kun je er uiteindelijk wel door. Eenmaal bij Atocha was het net een springend vlooiencircus. Maar. Heelhuids eruit, het centrum uit, dik in de file gestaan, uiteindelijk op Juan Jorge nog wat gedronken en toen naar huis. Zonder noche en blanco wijn drinken op hiphop muziek experience, want voordat we uberhaupt uit de mensenmassa waren was de experience al afgelopen, maar weer heel wat geleerd over de straten van Madrid. En dat je niet met de auto naar la Noche en Blanco moet gaan.
     
    Uiteindelijk was ik dus om half vier thuis. Voordat je dan een keer slaapt (helemaal hyper van alle cola de hele avond)... Zondag ochtend op het zeer on mogelijke tijdstip van 11.00 uur ging de bel van de voordeur. Die bel gaat echt keihard. Ik schrok er helemaal wakker van en zat te stuiteren in bed. (Ik kan er dus héél slecht tegen als ik wekker gebeld wordt)
     
    Ik begreep later dat het de buurman was geweest die een fiets wilde lenen. Want het was nationale fietsendag of zoiets met een fietstocht. Als ie dat nou een dag eerder gevraagd had, dan waren we alleblei blij geweest, buurman had een fiets gehad en ik was niet wakker gebeld...
     
    Zoals gezegd, Johan was dit weekend lekker zeilen. Met goed zeilweer. En ook heftiger weer met regen, wind en flinke golven op het IJsselmeer. Ze waren ondermeer in Volendam en het was geweldig daar. En wat nou zo jammer is... er is niet één foto mee terug gekomen.... Had ik daar speciaal de kleine camera voor opgezocht, opgeladen batterij erbij.. Tsss.... Anyway, De mannen hebben in ieder geval dikke schik gehad! En dat is dan toch nog wel het belangrijkste.
     
    De 7 Steden die deelnemen aan de witte nachten:
      
    Lees meer...
    Portugal 2010
    Vrijdag 27 augustus tot en met zaterdag 4 september 2010
     
    We zijn echt ontzettend heerlijk 8 dagen lang in Portugal, in de Algarve geweest.
     
    De Algarve:
     
    Vrijdag. We kwamen aan op vrijdag 27 augustus om 15:00 uur lokale tijd. We zijn via Madrid door Cáceres via Sevilla en Huelva Portugal ingereden. Eenmaal bij Rocha Brava aangekomen werden we snel geholpen bij de receptie. We kregen natuurlijk een hele stapel kaartjes en papiertjes en andere meuk mee, met uitleg hoe we er moesten komen en konden vlakbij het huisje parkeren.
     
    Ons appartement was bijna klaar, de dames waren nog druk met schrobben. Wij mochten even op het balkon plaatsnemen, terwijl zij de boel afrondden. Ze gingen geruisloos weg en hadden zelfs nog even de koffers binnen gezet. Het appartement bestond uit keuken, hal, badkamer met ligbad, grote slaapkamer, ruime woonkamer én een groot balkon met tuinstel en ligstoelen. Daarbij zaten we ook nog eens in een soort van hofje, rond het zwembad én we konden de zee zien. Dus dat was helemaal geen slechte binnenkomer!
     
    Even lekker een duik in het zwembad, en toen was het tijd voor een welverdiend borreltje! Na een kleine siësta gingen we op zoek naar eten en belandden bij de pizzeria vlakbij het complex. We gingen voor een pizza bij Rocha Mar. Was prima in orde. Of die Spaanse familie naast ons dat ook vond... denk het niet, want ze begonnen luidkeels te klagen toen wij onze pizza´s kregen en zij nog niets hadden. Ze kregen uiteindelijk pas hun eten toen wij het al op hadden. Ze zaten er ook al toen wij aankwamen, dus ze hebben behoorlijk lang moeten wachten.
     
     
     
     
    Zaterdag. Na lekker uitgeslapen te hebben gingen we na een ontbijtje op ons balkon op ontdekkingstocht, op zoek naar het strand. Dat mondde uit in een rondje langs verschillende stranden.
     
    Uitzicht op het zwembad in de ochtendzon:
     
    Het eerste strand, Praia do Carvalho, dat we bereikten via Club Atlantico, een luxe complex met villa´s. Via een hele steile trap kwamen we op een mooi zandstrand terecht. Even gekeken en terug naar boven. Dat was een beste kuitenbijter, die trap.
     
    Zicht vanaf halverwege de trap:
     
    Het gat in de grond waar je in moest, via de trap door de rotsen heen om bij het strand te komen:
     
    Hierna reden we door naar Carvoeiro, waar we niet konden stoppen om een foto van het strand te maken. Het strand ligt namelijk midden aan het centrum. Waar je met de auto wel bovenlangs gaat, maar niet echt kan parkeren. Hierna door naar Benagil, waar de boten in de straat staan
     
     
    en waar we langs een klein strandje Praia de Benagil kwamen. We reden verder door en benaderden het strand Carvalho vanaf de andere kant. Hier kon je dus via een smalle en toch wel steile trap, uitgehakt door de rotsen heen, naar hetzelfde strand als waar we daarvoor ook geweest waren.
     
    Even tijd voor de inwendige mens: boodschappen gedaan, terug naar het appartement, even lekker gelegen bij het zwembad, broodje gesmeerd en terug naar het Carvalho strand. Waar we gingen snorkelen. Nou. Ik moet zeggen... je moet wel even oefenen he. Met de flippers in de branding. Want doe je die flippers aan voordat je in zee bent, dan slaan de golven de flippers steeds omhoog en dat schiet niet op. Dan ben je meer zo´n pipo met flapschoenen. Maar doe je die flippers aan in de zee dan heb je zand enzo in je flippers en water in je neus. Dan heeft Johan dat truukje heel wat beter onder de knie. Goed. Uiteindelijk dan was ik zo ver in zee dat ik ook daadwerkelijk kon kijken. En daar zag ik mijn eerste sardientje. En ik schrok me een ongeluk. Zij ook denk ik, heb ze daarna niet meer gezien.
     
    De trap en de karakteristieke rots van dichterbij:
      
     
    Snorkelen! En een kiekje vanuit de rosten:
     
     
    Na een lekkere middag strand weer terug, op het balkon geborreld, daarna op zoek naar de zee vanaf het complex, maar dat was lastig. Het was donker en we vonden alleen een schimmig hekje om door heen te gaan en verder leek er geen pad te zijn. Dat klopt ook. Want de zee is niet vanuit het complex zelf te bereiken. Maar niet getreurd, een geweldig zandstrand is vlakbij. We gingen deze avond nog een keer voor de pizza. Met ogen groter dan de maag want uiteindelijk hebben we een pizza in laten pakken.
     
    Zondag gingen we naar het strand Vale de Centiones vlakbij het complex. Om daar heel stoer te beginnen aan een supermooie wandeltocht over de kliffen. Helaas... de batterijen van het fototoestel waren leeg. We zijn tot de vuurtoren op Cabo Carvoeiro gelopen. En het was prachtig. Even lekker in het zwembad daarna en na een hapje eten gingen we verder met het rondje strand. Maar dan de stranden verder bj ons vandaan. De welbekende stranden van Portimão: Praia da Rocha, Praia dos três Castelos, Praia do Vao, Praia de Alvór. Even kijken, foto en weer verder. En hierna nog lekker zonnen en zwemmen bij het strand Vale de Centiones vlakbij het complex.
     
    Praia da Rocha en Praia dos três Castelos
     

    Praia do Vao en Praia de Alvór
     
     
    Ondergaande zon:

    Maandag wandelden we vanaf het huisje naar het strand Praia do Carvalho, voorbij de vuurtoren over de rotsen, een lange wandeling van bijna twee uur. Kortgezegd: Zweten, warm, klimmen, klauteren, verkoelend windje, hele fraaie vergezichten, gewoon mooi! En dit keer mét werkende batterijen in het toestel.
     
    De route in zijn geheel:

     
    Een paar van de mooie plekken:
     
     
    Hier waren we even van het pad af, we kwamen erg dicht bij de meeuwen.
     
     
     
     
     
     
     
     
    En het eindpunt van deze wandeling (rechts), Praia do Carvalho:
     
     
    Daarna gingen we naar het kleine strandje Praia de Benagil. Lekker zwemmen en zonnen. Er was ineens tumult. Een vader rukte zijn kind uit het water onder het roepen van iets wat ik niet verstond maar dat was vast ´haai haai´ want plotsklaps staken er zes vinnen uit het water. Op zo´n 100 meter van ons vandaan zwommen dolfijnen!!! Zes stuks!!! En ja, zoals dat altijd gaat, als je ze fotografeert duiken ze net onder water, dus uiteindelijk dan slechts één vin op de foto:
     
    De zee was vrij ruig met veel zeewier. We hebben niet gesnorkeld overigens,
     
     
     
     
    Bootjes bij het strand:
     
     
     's Avonds aten we de specialiteit kip piri piri bij O Fagor, een restaurant op het complex. Smaakte goed!
     
    Dinsdag gingen we naar Alvór. Waar zowel Bert & Angelique als ook Martijn & María al eens waren. We gingen in Alvór op zoek naar twee restaurantjes waar zij gegeten hebben. Vagabondo vonden we heel snel maar Tony & Maria niet. Of het moet de dichtgetimmerde zaak van de foto zijn geweest. Het was erg benauwd weer en de zon zat echt ergens maar niet daar waar wij waren. Het is een erg leuk centrum bij de haven. Hieronder wat foto´s. 
     
     
     
    Ter voorbereiding op het eten.. er werden al diverse grills op kolen aangemaakt. Daarnaast de zee reddingswacht:
     
     
    De haven:
     
     
    Een nieuwsgierige vogel en de kerk:
     
     
    Na een kort rondje Alvór gingen we terug. Via de haven van Portimão, naar de overkant, even stoppen bij de vuurtoren en toen binnendoor via Ferragundo en Carvoeiro weer naar Rocha Brava.
     
    Het fort van Portimão
     
    Zicht vanaf de vuurtoren op de haven en het strand van Portimão:
     
     
    's Middags gingen we weer naar het strand Vale de Centiones. Onze favoriet. Inderdaad niet alleen vlakbij, maar ook heel schoon, openbare toiletten in de buurt, een hokje waar de life guard ijs verkocht, een restaurantje, waterfietsen en een aantal middagen ook Ruige Zee.
     
    Man man, we hebben wel goed kunnen zien hoeveel kracht golven hebben. Hoe een golf je zo onderuit kan slaan. (Mij ook he, mij ook) Dat je bikini achterste voren zit. (Dat dan weer niet bij mij zeg, gelukkig niet, maar wel een zandbank in je bikini, dat dan weer wel). We hebben heel wat kopjes onder zien gaan. Met al resultaat bikini's die ineens achterste voren zaten of bovenstukjes die bij de enkels hingen. Bij een ging de bikini zelfs helemaal uit. Alle touwtjes schoten los en raakten verward. Na enkele verwoede pogingen van omstanders om de bikini hoog te houden trok ze alles maar helemaal uit. Want ja, als je dan eenmaal weer overeind gekrabbeld bent nadat de zee je twee keer neersmakt, dan kan het je ook niet zo heel veel meer schelen. De enige manier om dat ding weer goed aan te krijgen.. was gewoon helemaal uit. Tip, nooit een strikbikini aandoen in de ruige zee. Die gaan los.
     
    Ikzelf mocht ook ervaren hoe het is dat de golf je neergooit, je door de zuiging mee de zee in gaat en dat je dan vervolgens nog een keer op het strand gesmakt wordt. Daar raak je heel gedesorienteerd van, met tuitende oren. Nee, ik ben wel voorzichtig gebleven daarna.
     
    Die badmeester was wel bijzonder verhaal. We hebben hem dus alleen in actie gezien als ijsverkoper. En als man die meisjes juist het water in duwde, hup golven springen. Hij is één keer in actie gekomen, toen een wat oudere dame door een golf ondersteboven gegooid werd en haar been blesseerde. Ze werd door omstanders overeind geholpen, hij kwam aanstuiven toen ze al op het laken zat. Maar regelde daarna wel ijs en dragers en van alles en nog wat.
     
    Wat foto´s van de krachtige zee:
     
     
     
     

    Woensdag: Onze toeristische tocht naar het einde van de wereld, het meest zuidwestelijke puntje van Europa. En enorm aantrekkelijk voor de Duitse toeristen want daar wemelde het van. We gingen naar Cabo de São Vicente. Via Sagres waar Henrik de Zeevaarder in de 15e eeuw de kapiteins het navigeren leerde reden we naar de beroemde vuurtoren aan de Atlantische Oceaan. Dit werd in de middeleeuwen echt gezien als het einde van de wereld en de vuurtoren is al eeuwenlang het punt waarop zeelieden zich orienteren. Het licht is het sterkste van Europa, het is 90 km ver te zien. Als bijzondere belevenis maakte we kennis met de ´Letzte bratwurst vor Amerika´. Heerlijk was ie!
     
     
     
     
     
    Kiekje door de poort heen. En daarnaast de versnapering van de dag!
     
     
    Op de weg terug:
     
     
    En dan nog even wat strandpret:
     
    Donderdag gingen we de bergen in. Maar eerst nog even op ontdekkingstoch naar nog meer strandjes. Waaronder Praia da Marinha. Dat wel heel erg bijzonder is. En drie snorkelroutes heeft! Dus daar gaan we vrijdag nog even heen.
     
    Verder zagen we nog Praia de Albandeira Beach waar je uitnodigend een groot bord met DANGER ziet staan. Omdat de rotsen kunnen afbrokkelen.
     
    Praia da Marinha:
     
     
     
     
    De snorkelroutes:
     
    Praia de Albandeira Beach; Vraag me af of de ´danger´ook niet van dat gat in de rotswand komt, aangezien de zee daar doorheen komt:
     
     
    En daarna nog even kijken bij Praia de Nuestra Señora da Rocha:
     
    En het kleine kerkje:
     
     
    En toen richting de bergen, Naar Monchique en omgeving. Met prachtige uitzichten. En we zochten de bronnen van Monchique. Die verstopt zitten in een kuuroord. Wat er erg rustgevend en gemoedelijk uitzag, maar waar we geen plekje vonden om te stoppen. En we gingen naar (eindelijk dan) een Portugeese keramiek winkel, ik deed heel voorzichtig. Je zal maar ergens tegenaan stoten en dat dan al die uitgestalde wand keramieken zo in domino omvallen. Gruwel!
     
    Uitzicht:
     
    Portugees keramiek:
     
     
    Na een ontzettend ongezonde Mac in Portimão gingen we nog even lekker naar het strand, en kwam ik dit fotomodel tegen dat er helemaal voor ging zitten:
     
    Even nog een foto van een heerlijk hapje: garnalen curry:
     
    En ´s avonds gingen we naar de Karaoke bar - Round Up Saloon in Carvoeiro. En dat was leuk zeg! Wat een onzettend sfeervolle western bar! We hebben niet gezongen maar wel heel hard moeten lachen om de Engelsman die compleet uit zijn dak ging op I predict a Riot van de Kaiserchiefs. En een Engelse jongen die heel enthousiast Do Wah Diddy ging doen maar alleen het refrein wat bleek te kennen en bij de coupletten gewoon stil viel. We zijn eigenlijk maar 1 x op stap geweest en dat was dus in Carvoeiro.
     
    Voor de rest was er op en rond het complex na zondag niets tot weining meer te doen. De barretjes vlakbij waren al dicht of er zaten ´s avonds drie mensen ofzo. We zaten dus wel aan het einde van het seizoen. We zaten overigens buiten het hart van het toerisme, want in Carvoeiro zelf was uiteraard nog meer dan genoeg te doen.
     
    Carvoeiro strand bij nacht:
     
    De Round Up Saloon:
     
     
     
     
    Vrijdag gingen we terug naar Praia da Marinha, het strand met de hele hele fraaie rotsen. En de snorkelroutes. Je gaat eerst via een mooi wandelpad-trap naar het strand, en om dichtbij de fraaiste rotsen te komen moest je wel een stukje door de zee waden en dat was helemaal niet erg. En helaas was het te onrustig water om ook maar één vis te kunnen zien. Dat was jammer, want eer je eenmaal met je flippers in de zee bent.. je moet wel wat moeite doen zeg maar voor je op zoek kan naar de visjes. Nou ja, aldoende leert men. Het strand en de rotsen waren echt prachtig!
     
     
     
     
     
     
     
    Nadat het daar wel erg druk werd gingen we snel naar ons ´eigen´ strandje om daar nog lekker lang te genieten van ons laagste dagje zee, zon en strand.
     
    Nou en daar.. tss. Een hollandse snotaap kwam naar ons toe. "Zeg, jullie zijn Hollanders he, ik hoor het aan jullie Engels." (Pardon????? We hadden net lekker in het Engels met Carolyn en Jemima, twee heel aardige Engelse ladies die we diverse keren op het strand waren tegengekomen, gekletst die juist vonden dat we goed en netjes Engels spraken. Maar goed.) "Waar kan je hier goed surfen?"
    Die gast hebben we dus heel ver weg gestuurd naar het verste strand. Ha. Dat je denkt, ´laat ik eens een bijdehante opmerking maken om wat te kunnen vragen aan die toeristen´. Ok. Maar het was gewoon een lompe opmerking. En als je dan ook nog zo onbeschoft bent om niet eens je zonnebril voor je ogen weg te halen als je iemand aanspreekt....
     
    Hij en zijn groepje hadden overigens wel een heel handige gadget bij. Een compact camera die waterdicht was. Waarmee je dan wel heel gaaf tijdens het golfje springen foto´s kon maken. Of als je in een golf kopje onder zou gaan. klikklik, het binnenste van de golf. En die je ook kan gebruiken met snorkelen. Als je dan vissen zou zien, dan had je nog wat aan de camera met snorkelen ook. Nou goed. Leuk om in de gaten te houden, zo´n camera.
     
    Zaterdag weer naar huis...... Ons verblijf in Portugal was geweldig. We hebben genoten, veel gezien, heerlijk gegeten en lekker veel aan het strand geweest. En oja, we waren ook nog eens heel bruin! Nou volgend jaar weer!

    Oja en dan nog een inside tip: De supermercado op het park  is wel duur. Het is stukken beter voor je budget om lekker naar de Intermarche op 5 autominuten in Lagoa te gaan.
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl