Stofzuiger
Zaterdag 23 mei 2009
 
Vertelde ik een tijdje geleden dat ik een stofzuiger had gekocht, maar ik had nog niet verteld hoe hij beviel.
Nou niet, hij beviel helemaal niet. Hij rolde op zich wel redelijk goed achter me aan en hij zoog ook nog wel goed (beter dan dat volautomatische systeem in onze vorige woning) maar daar hield het echt mee op. Zal ik ze even opnoemen, de frustratiepunten? Nou ga er maar voor zitten dan. Zoooo irritant als de slang steeds uit de buis of uit de stofzuiger schiet. Zooo vervelend dat het hele huis stinkt naar de gympenafdeling van de Schoenenreus als je hem aan zet en zooo ontzettend spierpijn bevorderend dat de stang gewoon te kort is. Tja, aangepast op de Spaanse markt denk ik, want zo lang ben ik niet. Ik stond gewoon voorover gebogen te stofzuigen en de speciale parket borstel kon niet eens plat op de grond, daar moest ik voor door de knieën buigen. Het werkte niet echt tussen mij en de stofzuiger. Het was echt een geval van goedkoop is duurkoop.
 
We gingen na het ophangen van de rolgordijnen even naar de Saturn. Om eens te oriënteren op een magnetron. En Johan loodste me mooi naar de stofzuigers. Waar we toch maar eens even gingen kijken of er misschien een stofzuiger zou zijn die in ieder geval voor mij lang genoeg was.
 
Figate / Stel je voor. 15 stofzuigers in gelid die allemaal van het plankier werden gehaald, waarvan de telescoopbuis tot op maximaal werd gezet, die vervolgens door mij nog even op bruikbaarheid oftewel stevigheid werden getest. Ik ben heel handig hè, met apparaten. Als je zeker wilt zijn dat het huishoudproof is moet je mij even laten proberen het te gebruiken, openen, sluiten enzovoort. Er vielen er dus 14 af. Allemaal op de lengte van de zuigbuis. En niet alleen op de hoogte maar ook op het feit dat de handvaten uit elkaar vielen of dat het apparaat niet stevig genoeg was of niet tilbaar of onhandig met knopjes of nou ja. Niet Francis proof waren. Dus nu hebben we een Bosch. Een heel leuk klein compact rood doorzichtig zuigmonster. En hij stinkt niet. En ik kon hem zelf in elkaar zetten. En bij gebruik loopt ie als een hondje achter je aan. En kortom: helemaal goed! Misschien wordt stofzuigen nog wel leuk!
 
BX12022
Lees meer...   (5 reacties)
Rollin´ Rollin´ Rollin´ Rolgordijn
Zaterdag 23 mei
 
Ze hangen hoor! En helemaal waterpas!
 
Ik snap dat niet, op tv doen die mannen dat allemaal alleen. Niks geen hulpjes en ze hebben altijd, op tijd, precies dat wat ze moeten hebben bij de hand. Toen ik dat beeld zo eens aanhaalde nadat ik wederom met de waterpas en het potlood en het meetlint en boor nummer 5 en nummer 8 onderaan de ladder stond om het aan te geven zei manlief ´tja, maar daar zorgen de mensen die de boel aangeven gewoon dat ze alles op tijd bij de hand hebben dan hoeven die mannen er ook niet om te vragen´...  
 
En om die conclusie moesten we allebei heel hard lachen.
 
Lees meer...   (2 reacties)
Het Gordijnendilemma en hoe het toch nog goed kwam
Zaterdag 16 mei 2009
 
Nou het heeft wat voeten in aarde gehad en ik denk dat ze bij de Bricor dachten dat we niet konden kiezen (wat eigenlijk ook wel zo was...) want we zijn wel drie keer wezen halen en terugbrengen maar ze hangen hoor: de gordijnen voor de terrasdeur! En niet van de Bricor, maar van de Leroy Merlin... Dus we moeten nog voor een vierde keer naar de Bricor... om nog wat terug te brengen.
 
Hoe begon het: Met mams had ik bij de Bricor crèmekleurige kant-en-klare gordijnen met een motiefje uitgezocht voor de terrasdeuren. Erg leuk waren ze en ik had er later nog meer bijgehaald voor de rest van de ramen in de woonkamer. Johan had thuis deze gordijnen ook aangewezen als de leukste. Ik had namelijk vier verschillende meegenomen... tja... ga jij maar eens kiezen in de winkel.. da´s lastig hoor. Goed, na een paar dagen had ik de drie afgewezenen teruggebracht en meteen meer van de gekozen gordijnen gehaald, zodat ze ook voor de ramen konden. Ook wat leuke kussens (formaat extra groot) voor op de bank gekocht. Die bij nader inzien toch véél te groot waren... grrr.
 
Johan kwam weer thuis na een paar dagen Nederland en we hadden het nog even over de gordijnen, over hoe ze moesten hangen. Ze hadden lussen van boven en nadat we ze even proef hadden gehangen op een bezemsteel hing het echt heel erg stom. Ze waren sowieso veel te lang, maar door de lussen en het patroon moest het eigenlijk wel gewoon glad hangen en dat ging niet met de breedte van de gordijnen en de deur en zelfs al wilde je ze in golven hangen dan zag het er ook niet uit, want de bovenkant deukte in (volgt u het nog?).
 
Met een chagerijnig hoofd heb ik alle gordijnen weer netjes in hun verpakking gedaan (had ze er namelijk net alle zes uitgehaald om ze na te lopen op eventuele weeffouten enzo.) Dat is ook een vak hoor, gordijnen opvouwen op de originele manier en ze zo in de verpakking stoppen dat je niet ziet dat ze er al een week (dat was er maar eentje trouwens) uit waren.
 
Wij wéér naar de Bricor. Weer gordijnen terugbrengen en de te grote kussens ook. Nog maar een keer op zoek naar gordijnen maar dan met metalen ogen erin, zodat ze beter zouden hangen. Zagen we weer hele leuke. Dan deze maar. Tussen crème en bruin in, met een groot bloemmotief. Metalen draagstang erbij, houders, einddoppen, andere kussens mee .... hopelijk zijn we nu uitgeruild....
 
Thuis het gordijn tegen de terrasdeur gehouden. Hmmmm. toch wel een beetje donker. Pfff. Laat het maar even bezinken hoor, ik had ondertussen wel genoeg van het ´gordijngezeur´. Tot zaterdag gewacht. Nee, nog steeds erg donker. Even naar de Leroy Merlin dan maar. Buurman vertelde ons tijdens een klein borreltje op zijn terras (was erg gezellig) dat je daar BBQ´s kan kopen. We zoeken zo´n grote stenen BBQ en die hadden ze daar zei hij. Mooi. Ze hebben er uiteraard ook alles voor in huis. En wat zien we daar..... erg leuke gordijnen. Thuis maar eens even kijken hoe die eruit zien.
 
Johan gaat aan de slag met het ophangen van de draagstang. Beide gordijnen eraan. En jawel, de erg leuke gordijnen van de Leroy Merlin gaan het worden. Ze zijn wel véél te lang. Maar daar is dan weer een handigheidje voor, een plakstrip zodat je ze op maat kan maken. Een beetje wantrouwend kijken we naar het vernuftig staaltje van futuristisch gordijnen op maat maken. Goed. Eerst de gordijnen strijken zodat de kreukels eruit zijn. Dan meten hoe lang ze moeten zijn rekening houdend dat ze niet op de grond moeten komen, maar wat er boven moeten zweven. Vervolgens gordijn plat op de grond, de gewenste lengte afmeten, 1,5 cm voor de zoom bij tellen, vastspelden, met meetlint en potlood een snijlijn tekenen, knippen, plakrand ertussen, omvouwen, strijken, klaar!
 
Dat is de snelle variant he. Dat doe je bij het tweede gordijn. Bij het eerste moet je eerst een stofschaar gaan kopen om je keukenschaar bot is en niet geschikt voor stofknippen, vervolgens moet je het huis op zijn kop zetten voor spelden. Bij gebrek aan spelden neem je dan maar de naalden die je ooit van oma hebt gekregen voor reparatieklusjes, je meet het meerdere keren na, knipt héél voorzichtig, legt de plakrand tot op de mm nauwkeurig en met een dikke zucht strijk je de laatste cm vast. Het tweede gordijn ging heel wat sneller. En het hangt goed!
 
Knippen, plakken, klaar!
Lees meer...
Op zoek naar de waterkoker.. en de pannen!
Vrijdag 1 mei 2009
 
Na een paar verkwikkende uurtjes slaap werden we gewekt door een vogel concert. En het lawaai van het legen van de containers. Maar dat duurde niet zo lang. En toen waren er nog meer vogeltjes. Genieten! We waren al weer vroeg op deze dag, de 1e mei. Op zoek naar.. de waterkoker. Voor een kopje thee. Nou dat duurde even wat dozen.
 
Veldslag:
 
Gevonden:
 
Na een ontbijtje met wegwerp bestek enzo begonnen we met het uitpakken van de dozen in de keuken. En dat was best wat. Op een gegeven moment kom je dan op zo`n ´sjongejonge wat een berg dozen en waarom hebben we niet meer weggegooid´ moment. En dan lust je wel koffie en kan je die Senseo en de pads niet vinden. En dan krijg je honger en dan kan je de pannen dus niet vinden. Pff. Maar gelukkig kwam er in ieder geval een pan tevoorschijn. Wat eten gemaakt en hop door met de rest van de dozen.
 
Na een hele dag slepen met spullen, uitpakken van dozen, algehele malaise (want verkouden, keelpijn, moe als gevolg van een hele donderdag rondrennen zonder vest-jas... het was nog niet zo´n best weer).. dan is het echt wel lekker om in je nieuwe huisje, te midden van steeds minder dozen te genieten van gazpacho en gebakken kippenpoten... met eigen bestek enzo.. want ja uiteindelijk toch het bestek en, nog veel belangrijker.. alle pannen gevonden!
 
Lees meer...
De verhuizing - het verslag
29 en 30 april 2009
 
Op 29 april om half vier ´s middags arriveerden de verhuizers. Ze begonnen met inpakken maar namen nog niets mee. Toen ik thuis kwam waren ze al weer weg. Er was nog geen bord meer te vinden. Dat was ook niet zo handig achteraf om niks apart te zetten. Gelukkig had Johan nog twee mokken en een schilmes ergens. Konden we tenminste nog enigzins een avondmaal fabriceren. Jawel. Wijn in een mok. Een voorverpakte tortilla uit de koelkast even in de magnetron. De tortilla bij gebrek aan een bord op een keukenhanddoekje. Niks mis mee.
 
 
De kamer en de keuken:
 
 
De volgende dag, 30 april, rond een uurtje of acht ´s morgens waren de verhuizers er weer. Ik liep in de weg, dat was wel duidelijk. Na wat rond gedreuteld te hebben ben ik met achterlating van het mobiele nummer naar de winkel gegaan om een stofzuiger te kopen (want: appartement: centraal stofzuigersysteem, huis: geen centraal stofzuigersysteem. En de stofzuiger is  destijds in Nederland gebleven.) En biertjes en fris voor de verhuizers. En eten en drinken om in de koelkast in het nieuwe huis te zetten. En plastic bestek en borden en bekers. Zodat we tenminste ´normaal´ konden eten. En daarna dus naar het nieuwe huis om wat te dweilen en poetsen op de plekken waar ik straks niet meer bij zou kunnen als de meubels er zouden staan.
 
Om 12 uur ging ik weer terug naar het bijna oude huis. Eerst kreeg ik nog een mega sleutelbos van de hoofd klusjesman die namens de verhuurder wat dingen had opgeknapt in ons bijna huis. Zo even opschieten nu want de vissen moesten op transport. Arme beestjes. Want ja hoe zou jij het vinden als je huis tot op 10 cm. geleegd wordt en je ingepakt wordt in een kartonnen doos. Weliswaar in je eigen vertrouwde bak, maar toch....
 
Nadat dat geregeld was, gingen we weer op weg naar ons bijna huis. Johan was ´s middags vrij. Ja en dan kom je langs de wagen. Met daarin je hele leven. Haha heel ons leven in dozen in een wagen. En het paste he, in één vrachtwagen. Kijk dat ons leven blijkbaar zoveel dozen omvat dat met het openen van de deuren er ook direct een en ander uit kwam vallen, (Oma, de clivia kwam eruit gestuiterd, maar hij is nog heel hoor!) dat hoort er dan blijkbaar bij.
 
Bijna klaar....
 
Na het middageten, rond drie uur ´s middags kwam de vrachtwagen eraan. Eerst de vissen. Ze stonden in de cabine bij de chauffeur. Ze hebben het goed doorstaan, rustig aan weer het oude water en een deel nieuw water erbij en verder met rust gelaten.
 
 
Tijdelijke behuizing:
 
In sneltreinvaart werd alles de wagen uitgeladen. Meubels weer in elkaar, lampen aan het plafond. Het was haast niet bij te houden. Nog een paar regenbuien tussendoor, dus dat dweilen had ook niet zoveel nut uiteindelijk... Zo rond half zeven was alles af. Toen er nog zo´n 10 dozen in de wagen stonden kwamen er nog 6 collega´s opdagen, die waren al klaar met hun verhuisklus die dag en ineens was het heel druk in huis met allemaal Bulgaars (?) sprekende mannen. Van één jongen wisten we dat hij Bulgaars was en de anderen leken dezelfde taal te spreken. De chef en nog een paar spraken ook Spaans en de rest denk ik dan maar Bulgaars. Stuk voor stuk harde werkers, wat korte pauzes voor een frisje, geen gelanterfanter, supernetjes werk en heel beleefd.
 
Aja, als je nou zelf nog gaat verhuizen: Villalba Mudanzas uit Villalba. Die kan je gerust contacteren.
 
 
Allemaal een biertje (de chauffeur wilde fris) en weg waren ze. Ons achterlatend met een huis vol spullen waar nog heel wat moest gebeuren. Maar mooi! En blij dat we waren met alles wat al gedaan was. En blij met hoe mooi de meubels weer tot hun recht komen. Nu kunnen we ze tenminste echt neerzetten. Omdat we nogal wat ruimte hadden in Nederland zijn onze meubels behoorlijk groot. Zeker voor Spaanse begrippen. En dat stond nogal krapjes op elkaar in het appartement. Maar nu kan alles weer lekker staan.
 
En toen waren wij... heel erg moe. We zijn niet laat gaan slapen. Wat dozen uitgepakt in de woonkamer en toen ..........zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
 
Het resultaat na dag 1, de keuken:
 
En de kamer (met oma´s clivia, die eerder al, in 2007, door de vorst bevangen uit Nederland mee is verhuisd. Het is een sterke plant!):
Lees meer...
Vrijdag - toerist in de stad
Vrijdag 24 april 2009 
 
Zo dat was me een vrijdagje wel. Heb een boel gedaan vandaag. Ik had vrij genomen van mijn werk, omdat ik vandaag naar de notaris moest. Maar er moest nog meer. Mijn openbaar vervoer stamkaart omzetten van zone B2 naar B3 bijvoorbeeld. En ik moest nu toch écht eens gaan uitproberen hoe lang de busrit naar ons nieuwe huis zou gaan duren. En ik moest ook echt even wat winkels bekijken. Maar helemaal zeker weten écht waar moest ik nu toch eens een kijkje nemen in de Botanische Tuin in Madrid. Kortom, ik ging wat woonzaken regelen en ik ging de toerist uithangen in mijn eigen stad.
 
Eerst de woonzaken. Op pad naar de notaris om de aval te tekenen. Ik liep in een keer goed (dat is ook wel eens anders, meestal gaat het niet goed.) Ik moest alle papieren doorlezen en mocht daarna twee keer een krabbeltje zetten in bijzijn van de notaris. Ze vroeg of ik alles had begrepen. Tja. Snap jij wettelijke teksten in het Spaans? Ik begreep de grote lijnen, dat is het belangrijkste denk ik. Dus met een 20 minuten was ik weer buiten, met de aval in de tas.
 
Op weg naar de botanische tuin. Waar ik eigenlijk al twee jaar lang een kijkje wilde nemen, maar wat er telkens niet van kwam. Nou het was práchtig en het was de 2,- Euro echt wel waard. De ingang zit naast het Prado, aan de Plaza Murillo nr. 2. Ik heb minstens 20 soorten planten gezien die mijn moeder ook in haar tuin heeft staan. Dus mams heeft een internationale tuin! De Real Jardin Botanico is al erg oud, gesticht in 1755. Het is de grootste collectie  levende planten en bomen van Spanje. www.rjb.csic.es Wat er nu nog niet uitzag, maar wat van de zomer zeker weten prachtig zal zijn, is de lange pergola wandelgang waar straks druiventrossen van alle soorten zullen hangen. Heb lekker rustig rondgestruind en uiteraard weer de nodige foto´s gemaakt. Die komen nog in een ander logje.
 
Daarna was het tijd voor de inwendige mens. En oh it was my lucky day, kreeg ik zomaar een kortingsbon voor de Burger King in de hand gedrukt. Mooi. Zo af en toe eens een burgertje met heerlijke frietjes, dat moet kunnen. Eenmaal mijn bestelling gedaan stond ik braaf te wachten tot mijn nummer geroepen werd. Maar al wat er kwam, geen 158. We waren al bij 166.
 
Dus vroeg ik maar eens waar nr. 158 bleef. Geen antwoord. Vroeg ik het aan de andere dame, zegt de eerste dame echt heel onbeleefd ´wat wil je´. Je kan dat namelijk keilomp zeggen in het Spaans. ´Ja wat denk je. Mijn bestelling!´ Nu kan ik ook lomp zijn blijkbaar, want ze zei niks meer, draaide zich met een ruk om, begon driftig alle papiertjes heen en weer te schuiven. Hangt er helemaal geen briefje met mijn nummer. Ja, wel met mijn nummer maar met niks erop. Tja, dan had ik nog lang kunnen wachten. Ze bleef stik chagrijnig die troela en met een overdreven vriendelijk ´dankjewelhoor´ ging ik een plekje zoeken.
 
Ik was nog altijd rondom het Prado en ging nu richting Sol. Kwam langs Neptunes en langs Cibeles.
Neptunes:
 
In een zijstraatje nabij Sol vond ik een Tabacco. In de meeste Tabacco´s verkopen ze ook openbaar vervoer abonnementen. Nu had ik er natuurlijk al een maar vanaf volgende maand zit ik een zone verder. Je kan dus niet je al bestaande stamkaart aanpassen. Welnee, er komt een gloedje nieuwe. En dat kost je 1,20 Euro. Valt nog mee.
 
Ik had een pasfoto mee en het ging best vlotjes allemaal. Ware het niet dat de pasfoto te groot was. Je zou dan toch denken dat er in een tabakswinkel c.q. OV verkooppunt c.q. boekhandel wel een schaar zou zijn maar nee. Mijn plaatje werd met onvaste hand met een stanleymes bijgesneden. Het resultaat: een hobbelige rand, maar ik paste in het vakje. Heb toen ook maar meteen een abonnement voor mei gekocht. Als de dame met gevaar voor eigen leven (ja we zijn niet allemaal zo handig met een snijmesje) mijn abonnement vervaardigt, dan hoor ik het abonnement daar eigenlijk wel te kopen toch.
 
Het was vrijdag echt al warm in Madrid. Zo´n 27 graden. Ik ben al behoorlijk verspaanst, want ik ging gewoon in lange broek, wel met korte mouwen truitje trouwens, over straat. Je haalt de toeristen er echt uit hoor. Korte broek, korte mouw, mouwloos, blote buik... mensen het wordt hier echt nog veel warmer. Wat moet je van de zomer dan, als je nu casi (bijna) alles al uit hebt?
 
 Ik heb de Desigual even aan een inspectie onderworpen. Helemaal top die kleding. Lekker vrolijk gekleurd, gedurfde kleurencombi´s, leuke modellen truitjes, jurkjes en spijkerbroeken. Ja ik snap dat het buiten Spanje zo´n hit is. Alleen, het ziet er allemaal zo klein uit. Spaanse maatjes zeg maar. Ik heb niks gepast, dus misschien valt het wel mee en blijkt het niet zo klein te zijn.
 
Tijd voor het volgende woon project. De bus. Gaat de bus nu 1 x per half uur en gaan de twee lijnen die ik kan nemen beiden op het heel en op het half uur (wie bedenkt dat nou), straks kan ik 5 x per uur met de bus mee! De bus rijdt vanuit Moncloa direct de bus vao (busbaan) op en na een half uur rijdt hij Villanueva in. Dat is mooi. Alleen wat ie dan doet is een kwartier door het dorp rondrijden voordat hij bij mijn halte komt. Tja….  En dan moet ik nog een klein eindje lopen.
 
Dus vanaf Moncloa naar huis (bijna !!! nog een paar nachtjes slapen!!!) ben ik zo´n 55 minuten onderweg. Daarbij opgeteld de 45 minuten die ik vanaf mijn werk nodig heb om op Moncloa te komen maakt één uur en 40 minuten reizen, buiten de spits. Want ik zat om 16.00 uur in de bus, dus het is maar de vraag hoe dat gaat zijn in de spits. Maar hé, muziekje op, beetje slapen, beetje naar buiten kijken naar het landschap.. gaat wel goed komen. Jammer dat ik niet kan lezen in de bus. Dat hobbelt veel te veel.
 
Ok, nu was ik dus in mijn nieuwe dorp. Bij ons nieuwe huis. En wederom was er iets gebeurd: het gras was gemaaid! Zag er goed uit, het is nu mooi groen! En wat helemaal te gek was, is dat het zwembad ook al weer gevuld was met water. Het is vast nog ijzig koud, maar het zag er echt aantrekkelijk uit.
 
 Johan zou me komen ophalen, maar om nu een uur rond te dreutelen in de straat, daar had ik geen zin in. Dus ging ik op zoek naar een terrasje, waar ik me installeerde met een wijntje, olijfjes en een boekje... heerlijk, echt een toppunt van relax.
Lees meer...   (3 reacties)
Ontdek je plekje - voor het verhuisbericht
 
Vorige week zaterdag (de 11e april) gingen we even bij het huis kijken en wat foto´s van de omgeving maken... want we wilden een customized verhuisbericht versturen. Nu was het niet zo een denderend weer (heel veel wind, wolken en zelfs nog wat regen her en der) maar de jacht naar leuke foto´s is gelukt. Een beetje door Johan en een beetje door mij, wat husselen met foto´s die we al wat eerder gemaakt hadden en voilà, een verhuisbericht is klaar!
 
Ons verhuisbericht:
 
De fotokaart heb ik vervolgens diezelfde zaterdag nog in elkaar geprutst en als het goed is heeft tante Post het zo´n beetje de zaterdag daarop (de 18e april) in Nederland bezorgd. De verhuis-email is ook de deur uit ondertussen. Weer iets af!
Lees meer...   (1 reactie)
De Aval
Maandag 20 april 2009
 
Soms kan ik zo blij worden. Dat je hoopt dat iets snel zal gaan. En dat het dan ook heel snel gaat. De bank belde vanmiddag. De aval is geregeld. En dat is heel, heel fijn. Want we willen natuurlijk wel de sleutel krijgen volgende week... anders staat de verhuiswagen mooi voor Piet Snot voor de deur.
Vrijdag mag ik naar de notaris. Om te tekenen. Weer wat geregeld!
Lees meer...
Het zwembad
Zaterdag 18 april 2009
 
Uiteraard gingen we zaterdag weer eventjes bij ons toekomstige huis kijken.
En wat zagen we: een leeg en schoon zwembad!
 
En dat zag er goed uit!
 
Voor:
 
Na:
 
Zeg nou zelf, water erin, luchtbed, cocktail... knappe poolboy (o nee, dat is waar ook, we gaan het zelf schoonhouden...) daar hoef je geen vakantie meer voor te boeken!
Lees meer...   (2 reacties)
Bij de bank
Maandag 13 april 2009
 
De één viert 2e Paasdag, de ander gaat naar de bank... Even een misverstand de wereld uit helpen: niet iedereen viert 2e Paasdag in Spanje. In gedeelten van Noord-Spanje en ook in Valencia viert men het wel. In Madrid niet. Daardoor kwam het dat ik maandagmorgen bij onze bank langs kon gaan. Om nog een laatste puntje van het hele huurhuisgebeuren te regelen. Een niet onbelangrijk punt eigenlijk. De aval. En dat ging eigenlijk best wel snel. Uurtje later was ik weer buiten. Helemaal trots. Weer wat gelukt. En helemaal zelf gedaan ook. Joehoe!
 
Wat is een aval dan. Een aval is een officieel, door de bank afgegeven en door de notaris bekrachtigt document dat verklaart dat er een x geldbedrag door de bank wordt geblokkeerd op jouw (spaar)rekening, dat beschikbaar komt voor de verhuurder in het geval je niet aan je maandelijkse betalingsverplichtingen voldoet. Het is dus een garantie voor de verhuurder, dat hij toch zijn huur zal ontvangen.
 
Zeker weten doe ik het niet, maar ik geloof niet dat men zo in Nederland werkt, met dergelijke garanties voor huurhuizen. Hier wel dus. Nu zijn wij brave betalers maar niet iedereen is hetzelfde en vandaar dat de verhuurder die garantie wil. Het geld is ook niet weg, het staat gewoon op je (spaar)rekening. Het is alleen niet opneembaar.
 
Het makkelijkste is om de aval te regelen bij de bank waar je salaris binnenkomt. Bij onze bank kan je ook bellen voor een aval. Maar ik ga liever voor de persoonlijke variant, ik denk dan altijd dat ik het beter snap. Dus toog ik naar het kantoor. Eenmaal daar werd ik allervriendelijkst geholpen. En verwezen naar de telefoonconsole in het kantoor. Want er was een probleempje met de computer. Pff. Dus ik moest er toch aan. Bellen. Na wat gestotter, zenuwachtigheid, boosheid op mezelf omdat ik stotterde en zenuwachtig werd en daarna een vlotte (nou ja dat denk ik dan he) babbel was het telefonisch geregeld.
 
Het meisje aan de balie heeft daarna op mijn verzoek alles gecontroleerd (ja hee, je zal de naam van de verhuurder of weet ik veel wat maar verkeerd gespeld hebben). Nu is het nog niet helemaal klaar hoor. Ik word nog gebeld om het af te ronden. Want we moeten officieel bij een notaris gaan tekenen. Nu maar hopen dat ze dat dan voor het einde van de maand klaar hebben.
 
Als het net zo snel gaat als maandagmorgen dan komt het in orde!
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl